All Chapters of รักลนไฟ: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหาดที่ขาวสะอาด ระยิบระยับไปด้วยแสงสะท้อนของแดดจ้า ชาวประมงต่างขายของที่หามาจากใต้ท้องทะเลให้ผู้คนที่ผ่านไปมา"สวยจัง" กำไลที่เหมือนมุกสีขาวน่ารักมาก "เท่าไหร่คะ""สามหมื่นจ้าไปดำน้ำใต้ทะเลแล้วนำมาขัดหลายวันกว่าจะได้เนื้อแท้""อ๋อ สวยดีนะคะ"สาวน้อยวางเอาไว้ที่เดิมเธอยังคงจ้องมองไม่วางตาเพราะถูกใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่ราคาเเพงจนมิอาจเอื้อมถึง"ดูเธอชอบที่นี่นะ" ผมเดินตามหลังติดๆ มองชุดกระโปรงโบกสะบัดโต้ลม"ก็มันสวยแถมสงบเงียบแต่เดินทางไกล""อืม เพราะแบบนี้ถึงยังคงสภาพธรรมชาติไว้สมบูรณ์ไง""จริงด้วยค่ะ"หมับเพราะเดินเพลิดเพลินจนน้ำผึ้งไม่รู้ตัวว่ากำลังเร่งฝีเท้าจนทำให้โลกันตร์คว้าแขนเล็กไว้"อย่าเดินไปก่อนแล้วทิ้งฉันโดดเดี่ยวสิ""แค่ไม่กี่ก้าวเองนะคะ ฮ่าๆ""ห่างแค่ก้าวเดียวสำหรับฉันมันเหมือนโคตรห่างกันเลย ฉะนั้น..ทำแบบนี้ดีกว่า"อึบ"ว๊ายย! เดี๋ยวหล่นนะคะ" เขายกฉันขี่หลังแถมก้มลงถอดรองเท้าแล้วถือให้ด้วย"ฉันไม่ทำเธอเจ็บหรอก""มะ มันสูงมาก""ขี่หลังแบบนี้แหละดีแล้ว"มือน้อยคล้องคอเอาไว้แน่น เธอเอียงศีรษะจดจ้องกรอบรูปหน้าคม จมูกโด่งเป็นสันลูกกระเดือกแหลมเป็นเอกลักษณ์ ไม่รู้ว่าครั้

ห้องเช่าเก่า"แอ่ก แค่กๆ" หลายวันมานี้รู้สึกถึงอาการไม่บริสุทธิ์จึงป่วยไข้ได้ง่ายฉันกินยาแก้ไอและลดไข้ตามที่น้าสั่ง"ดื่มน้ำอุ่นให้มากนะน้ำผึ้ง""ค่ะน้า แค่ก""ถ้าวันนี้ไม่มีงานเร่งน้าคงจะหยุดดูอาการ ตัวร้อนขนาดนี้ก็ยังดื้อรั้นไม่ไปหาหมออีก"เสียงบ่นของน้าสาวที่กำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้น้ำผึ้ง มือน้อยเริ่มจับข้อแขนพลางยิ้มตอบกลับ"น้ำไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกจ้ะ""เฮ้อ ไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง""หนูสัญญาว่าจะกินยาตรงเวลาและดื่มน้ำให้มากนะ""ก็ดีแล้วเพราะอีกหลายวันกว่าน้าจะกลับที่โรงงานกำลังเร่งผลิตสินค้าเนื่องจากส่งออกช้า"เวลาผ่านไปน้ำผึ้งก็ผล็อยหลับจนเกือบหนึ่งทุ่มก็ลืมตาตื่นขึ้น"!!!" ฉันตกใจเมื่อมองไปรอบห้องกลับกลายเป็นอยู่อีกสถานที่ "หรือว่าเราจะเบลอยา"แกร๊ก"ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอก โทรไปหาก็ไม่รับข้อความก็ไม่ตอบกลับ""พะ พี่โลกันตร์""ฉันเป็นห่วงเลยงัดเข้าห้องเธอเห็นนอนซมตัวร้อนจึงอุ้มกลับมา แล้วให้ไอ้หมอมาดูอาการมันบอกว่าเธอเป็นไข้จับสั่น"โลกันตร์ไม่พอใจพาน้ำผึ้งกลับมายังที่พักของตัวเองทันทีเขาเฝ้าและคอยดูแลเธออย่างเต็มที่"ทีหลังถ้าไม่สบายโทรบอกฉันนะเข้าใจไหม" ผมสั่งเสียงแข

เกือบจะถึงที่พักของน้ำผึ้งแต่รถก็ต้องเลี้ยวกลับไปอีกทางเพราะมีงานด่วนเข้ามา น้ำผึ้งต้องนั่งรอพายุในรถ หลายชั่วโมงบรื้นนน"ไปนานจังเลยนะคะตอนแรกว่าจะหารถกลับเองแต่ไม่มีเบอร์ของพี่ฉันก็เลยไม่รู้จะบอกยังไง" เมื่อเขากลับขึ้นรถมาท่าทางตรึงเครียดกว่าเมื่อกี้ "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ""เปล่า ก็แค่วันนี้ไม่ได้พกมีดคมๆ มาด้วยตอนตัดนิ้วมันใช้เวลานานชะมัด""!!!!""ฉันต้องมาทวงหนี้ให้กับพ่อของโลกันตร์"เขาพูดพลางจ้องหน้าน้ำผึ้งเธอรีบหลบสายตาแต่ทว่าอีกฝ่ายกับยิ้มอย่างชอบใจ"เธอกลัวเหรอ..ที่จริงอยู่กับไอ้โลกันตร์มาสักพักก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าบนโลกนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวไปมากกว่ามันหรอก""ค่ะ""เธออยากไปดูพลุที่หาดตะวันตกไหมล่ะ ไม่ไกลแต่ต้องมีบัตรเข้า""แพงไหมคะ"แสงสีบนฟ้ายังทำให้เธอชอบใจจนต้องเอ่ยถามเพราะอยากจะไปดูสิ่งสวยงามนั้น"ก็ไม่แพงหรอกแค่ไม่กี่พัน" พายุตอบกลับ"ไม่กี่พัน? สำหรับหนูมันแพงมากเลยนะคะกินข้าวได้ตั้งหลายมื้อแถมจ่ายค่าห้องได้อีกด้วย""คนเรามีความต้องการที่ไม่เหมือนกันบางครั้งเงินที่เธอบอกว่ามากอาจจะน้อยสำหรับใครบางคน ก็เหมือนกับการกินข้าวอาหารถูกก็ใช่ว่าจะอร่อยอาหารแพงก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป"

น้ำเสียงเหยียดหยามพร้อมกับใบหน้านี้น้ำผึ้งจำได้ดีว่าเป็นผู้หญิงของโลกันตร์"มีปัญญามาเที่ยวในที่แบบนี้ด้วยเหรอ...หรือว่ามีเสี่ยพุงพลุ่ยคนไหนพาเธอเข้ามาขายตัว วันละเท่าไหร่กันนะ" มะปรางเปิดประเด็นเธอจ้องมองฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า"ฉันไม่ได้ขายตัวค่ะ และที่ตอนแรกไม่ปฏิเสธเพราะคิดว่าคงไม่จำเป็นจะอธิบายให้คนที่ไม่รู้จักรับทราบ""ปากเก่งแบบนี้สินะพี่โลกันตร์ถึงได้ติดอกติดใจแต่ของกินข้างทางมันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ"สายตานี้ยิ่งตอกย้ำความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขณะที่น้ำผึ้งสับสนเพราะตอนแรกคิดว่ามะปรางเป็นน้องสาว"มองหน้าเหมือนอยากมีปัญหาแต่ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอคงไม่มีปัญญาเดินมาตบฉันได้สินะ หึ""คุณเป็นคนรวยก็คงมีแต่เงินทองและอำนาจ ดูท่าทางแล้วคงจะขาดเพียงอย่างเดียว..ขาดสติ""!!!"เมื่อการโต้เถียงเริ่มต้น ลูกสาวผู้มีอำนาจมากล้นอย่างมะปรางกำหมัดแน่นเธอส่งสายตาดุร้ายเข้าใส่น้ำผึ้งอย่างเยือกเย็นแต่กลับไม่ได้รับความหวั่นเกรงสักนิดเดียว"ขอโทษนะคะหลีกทางด้วยหรือถ้าอยากจะยืนทำหน้ายักษ์ต่อก็ตามสบาย" ฉันหมดความอดทนไม่อยากเสวนากับคนแบบนี้"ได้ข่าวว่าช่วงที่ฉันไม่อยู่พี่ชายพาเธอกลับไปร่วมสวาท

หลายวันผ่านไป"อาจจะรกหน่อยนะคะพอดีช่วงนี้น้าไม่ค่อยอยู่ด้วย" ฉันเปิดประตูเข้าห้องมาพร้อมกับพี่พายุ "เดี๋ยวรอหนูแป๊บนะคะ""ที่จริงไว้วันหลังค่อยคืนก็ได้""หนูเกรงใจพี่ขับรถไปมา"ฉันรีบหยิบเสื้อผ้าที่เขาเคยให้ไว้คลุมเมื่อครั้งก่อนออกมาเพื่อจะส่งคืน"กำไรจากเกาะสวรรค์" มีบางอย่างสะดุดตาพายุหยิบขึ้นมา "เธอไปที่เกาะนั่นมาเหรอ?""ใช่ค่ะไปไม่นานนี้กับ..""อ๋อ ไอ้โลกันตร์สินะ ฉันก็เคยไปตอนสมัยยังเด็กที่นี่มีอะไรสวยงามและแปลกประหลาดเยอะมาก""ใช่ค่ะเป็นเกาะที่น่าอยู่ที่สุดเท่าที่หนูเคยเห็นมันเลยก็ว่าได้ของจริงสวยมากเลยนะคะ"ฉันยิ้มรับโบกสะบัดเสื้อแจ็คเก็ตของที่พายุหลังจากตากไว้นอกระเบียง"รอให้มันเรียบแล้วค่อยห่อใส่ถุงกลับนะคะ""ว่าแต่ในครัวมีอะไรให้กินไหมมัวแต่ทำงานก็เลยลืมกินข้าวไปซะสนิท""ตายจริง!หนูไม่น่ารั้งพี่ไว้เลยแทนที่จะได้กลับไปกินข้าว"ฉันตกใจเพราะเขาไม่เคยบอกอะไรแต่ก็รีบไปดูในครัวปรากฏว่ามีหมูสับที่น้าซื้อเอาไว้พร้อมกับผักคะน้านิดหน่อยโซะ ซั่วเสียงตะหลิวกับกระทะกำลังทำหน้าที่ปรุงอาหารในเตาแก๊สด้วยไฟร้อนแรง ชายหนุ่มตัวสูงยืนผัดข้าวเลิกเสื้อเชิ้ตขึ้นบนแขนเขาทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว"