All Chapters of ชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 อย่าทิ้งข้าแสงแดดสาดส่องเข้ามายังร่างสูงโปร่งที่กำลังควบม้าตรงมายังประตูเมืองหลวงด้วยใบหน้าตึงเครียด มือใหญ่ข้างหนึ่งกุมบังเหียนเอาไว้แน่นส่วนอีกข้างนั้นโอบกอดร่างบอบบางของไป๋อิงเยว่เอาไว้แน่นไป๋อิงเยว่ซุกลงกลางอกกว้างของเขาร้องให้สะอึกสะอื้นเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อม้าวิ่งมาหยุดอยู่หน้าประตูเมืองเขาก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้วพานางตรงไปยังโรงหมอใกล้ ๆ แถวนั้น ร่างสูงโปร่งอุ้มร่างบอบบางของไป๋อิงเยว่ไว้แน่นพร้อมตวาดด้วยน้ำเสียงสั่น“ท่านหมอ! ช่วยนางด้วย!”หมอชราคนหนึ่งวิ่งออกมาต้อนรับหน้าโรงหมอก่อนจะพาทั้งสองเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วซูอี้หานวางร่างบอบบางของไป๋อิงเยว่ไว้บนเตียงอย่างร้อนรนแล้วหันหลังกำลังจะก้าวออกไปทว่ามือเล็ก ๆ ของนางกลับคว้าอาภรณ์ของเขาไว้แน่นพร้อมกับร้องให้สอึกสะอื้น“พี่อี้หาน อย่าไป อย่าทิ้งข้าไปข้ากลัวเจ้าค่ะ”ซูอี้หานกำมือแน่น ดวงตาแดงก่ำในใจกระวนกระวาย เขารู้ว่านางอ่อนแอยิ่งนักจึงช่วยนางมาก่อนทว่าตอนนี้เขายังต้องกลับไปช่วยเยียนหรัน จะชักช้าไม่ได้ซูอี้หานสะบัดแขนเสื้อทันทีแล้วหันกลับไปเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เจ้าพักรักษาอยู่ที่นี่ก่อนข้าต้

ความแสบร้อนแล่นขึ้นมาจนใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ ซูอี้หานหันกลับมายังฮูหยินผู้เฒ่าซูผู้เป็นย่าอีกคราทว่าบัดนี้ในแววตาของเขานั้นเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย“ข้าผิดเองที่ไว้ใจเจ้า! คู่หมั้นเจ้าถูกโจรจับตัวไปสามวันสามคืนแล้วแต่เจ้ากลับทำเป็นนิ่งเฉย! เจ้าช่างเลอะเลือนจริง ๆ !”ฮูหยินผู้เฒ่าซูตวาดด้วยน้ำเสียงสั่น มือเหยี่ยวย่นยกขึ้นกุมหน้าอกที่รู้สึกแน่นจนแทบหายใจไม่ออกก่อนจะไร้เรี่ยวแรงและล้มลงไปยังอ้อมแขนของรั่วเจียงที่คอยประคองอยู่ทันที“ท่านย่า!”ซูอี้หานอุทานด้วยความตกใจ เขารีบก้าวเข้าไปหมายจะประคองร่างของฮูหยินผู้เฒ่าซูด้วยความร้อนใจฮูหยินผู้เฒ่าที่ยังคงมีสติอยู่เล็กน้อยยกมือขึ้นห้ามให้เขาเข้าใกล้นางก่อนจะออกคำสั่งด้วยใบหน้าขุ่นเคืองพร้อมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ“เจ้ารีบไปหานางกลับมาเดี๋ยวนี้!”กล่าวจบ นางก็หันไปหารั่วเจียงที่น้ำตาอาบแก้มอยู่แล้วสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ไปพาข้ากลับเรือน”“เจ้าค่ะ”รั่วเจียงตอบรับพร้อมกับสาวใช้อีกสองคนก่อนที่พวกนางจะช่วยกันประคองร่างชราของฮูหยินผู้เฒ่ากลับเข้าไปในเรือนอย่างระมัดระวังซูอี้หานยืนชะงักงัน คิ้วเข้มขมวดแน่น มือใหญ่กำแน่นด้วยความรู้สึกสับสนแล

ซูอี้หานเพียงหลุบสายตาลงมามองนางเพียงครู่ ในใจพลันสับสนวุ่นวาย สตรีที่ทะนงตัวเช่นเยียนหรันจะยอมเป็นอนุของเขาง่าย ๆ ได้อย่างไร นางคงไม่ยอมแน่ และหากนางเป็นอนุก็คงถูกคนหัวเราะเยาะจนนางต้องอับอาย เมื่อคิดถึงนางที่ต้องทุกข์ใจ หัวใจของเขาก็พลันปวดร้าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกคิ้วเข้มขมวดแน่นด้วยความลำบากใจ มือใหญ่ยังคงกำแน่นอย่างกระวนกระวายใจไป๋อิงเยว่ยื่นมือไปกุมมือของเขาแผ่วเบา แล้วน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุก เสียงสะอื้นแผ่วเบาราวกับพยายามข่มความเสียใจเอาไว้อย่างน่าสงสาร“เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ หากไม่มีข้า—”น้ำเสียงสั่นสะอื้นดังแผ่วขึ้นจนซูอี้หานรู้สึกสงสารนางจับใจ ดวงตาคมจดจ้องลงมายังใบหน้าอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตาแล้วยกมือขึ้นปลายนิ้วหยาบแตะริมฝีปากบางอย่างนางอย่างใส่ใจ“อาเยว่ เรื่องเหล่านี้เจ้าไม่ได้ผิดอันใดเลย… ”น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาดังขึ้นอย่างปลอบโยนสตรีในอ้อมแขน ดวงตาคมนั้นสั่นไหวเล็กน้อยรู้สึกสงสารนางยิ่งนัก อาเยว่ช่างเป็นสตรีที่มีจิตใจบริสุทธิ์เหลือเกิน นางช่างอ่อนไหวนัก หากภายหน้านางเป็นเพียงอนุต้องถูกเยียนหรันกลั่นแกล้งจนบอบช้ำเป็นแน่เยียนหรันนั้นกลับต่างจากอาเยว่อย่างชัด

“เยียนหรัน… ”เขาเอื้อนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงโปร่งนั้นพลันร้อนรนรีบหมุนกายหมายจะก้าวตามไปทันทีโดยไม่ได้สนใจมือเรียวเล็กของไป๋อิวเยว่ที่คว้าชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่น“พี่อี้หาน… ”น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นทว่าบัดนี้ราวกับเขาไม่ได้ยินมันอีกต่อไป ซูอี้หานสะบัดมือเรียวเล็กนั้นอย่างไม่ใยดีแล้วก้าวฉับ ๆ ไปได้สองสามก้าวทว่าเสียงเรียกลนลานด้านหลังก็พลันทำให้เขาหยุดชะงักลงทันที“ท่านแม่ทัพ! ช่วยด้วยเจ้าคะ! ช่วยคุณหนูด้วย! คุณหนู… อื้อ ๆ … คุณหนูหมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ!”น้ำเสียงลนลานของเสี่ยวซุนดังขึ้น ใบหน้านองด้วยน้ำตา เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้น นางทรุดลงประคองร่างบอบบางของไป๋อิงเยว่ที่หมดสติอยู่แล้วร้องเรียกอย่างลนลาน“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”ซูอี้หานชะงักฝีเท้าที่หน้าประตูห้องทันทีก่อนจะหันกลับมามองร่างบอบบางของไป๋อิวเยว่ที่ทรุดลงไปในอ้อมกอดของสาวใช้คนสนิทที่นั่งอยู่บนพื้นดวงตาคมสั่นไหว มือใหญ่พลันกำแน่นอย่างสับสน เขาหันกลับไปทอดสายตามองร่างบอบบางของลู่เยียนหรันที่ไกลออกไปทุกทีในใจก็พลันสับสนวุ่นวาย ทว่าชีวิตคนนั้นก็ยังคงสำคัญที่สุดสุดท้ายร่างสูงโปร่งนั้นก็หันกลับก้าวเข้ามาในห้องแล้วอุ้

เรือนใหญ่ทิศตะวันออกภายในห้องที่เงียบสงบนั้นร่างสูงโปร่งของซูอี้หานนอนอยู่บนเตียงกว้างด้วยสีหน้าตึงเครียด เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มใบหน้าคมนั้น มือใหญ่ของเขากลับกำแน่นทว่าเขานั้นกำลังจมอยู่ในความฝันในความฝันนั้น เขากำลังเข้าพิธีแต่งงานกับลู่เยียนหรันทว่าร่างบอบบางของไป๋อิงเยว่กลับปรากฏขึ้นในงาน ใบหน้างดงามของนางนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา เพราะความหมดหนทางจึงเอ่ยขึ้นว่ากำลังตั้งครรภ์กับเขาซูอี้หานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในใจสับสนอีกคนก็เป็นสตรีที่เขารักส่วนอีกคนเป็นสตรีที่ช่วยชีวิตเขาแถมยังยอมมอบกายให้โดยไม่ร้องขอสิ่งใดจากเขาเลยซูอี้หานจ้องไป๋อิงเยว่ที่กำลังร่ำให้ด้วยใบหน้าที่น่าสงสารจนหัวใจของเขาเองก็พลันรู้สึกเจ็บปวด มือใหญ่ของเขากำแน่น แม้จะให้ความรักแก่นางไม่ได้เขาก็จะให้ฐานะที่ดีให้นางซูอี้หานหันไปสบตากับลู่เยียนหรัน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนหัวใจของเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้กันทว่าสตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่นั้นก็ควรจะได้รับความเป็นธรรมเขาเอ่ยปากขอร้องให้ลู่เยียนหรันช่วยให้นางได้แต่งเข้ามาเป็นภรรยาเสมอภาคอีกคน ให้ไป๋อิงเยว่ได้มีที่ยืน ให้นางได้มีฐานะที่ดีขึ้นทว่าเขากลับดูลู่เย