All Chapters of ชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน: Chapter 41 - Chapter 46

“คุณหนูเรื่องที่เราจ้างโจรป่าไปย่ำยีคุณหนูลู่ถูกทางการตรวจสอบพบแล้วเจ้าค่ะ… ท่านแม่ทัพเองก็รู้แล้วเจ้าค่ะ… ”ไป๋อิงเยว่ชะงักเล็กน้อย แววตาฉายแววสับสนทว่านางก็พลันหัวเราะออกมาราวกับไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนั้น“รู้แล้วอย่างไรเล่า ถึงยังไงข้าก็แต่งเข้ามาในจวนตระกูลซูเป็นฮูหยินเอกเรียบร้อยแล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นใครจะไปใส่ใจ”ทว่านางจะไม่ทันจะกล่าวจบ ฝ่ามือใหญ่ก็ฟาดใส่ใบหน้านางอย่างแรงจนร่างบอบบางนั้นเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกันกับสาวใช้คนสนิทความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้ไป๋อิงเยว่ยกมือขึ้นกุมใบหน้าที่กำลังแสบร้อนด้วยความขุ่นเคืองแล้วหันหาผู้ที่ทำร้ายนางทันทีทว่าทันทีที่เห็นเขาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นกลับชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนแอน่าสงสาร น้ำตาร่วงหล่นราวไข่มุกพร้อมกับขยับกายเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็วสองมือเรียวเล็กยกขึ้นเกาะชายอาภรณ์ยาวของซูอี้หานแน่นแล้วพลันร้องให้สะอึกสะอื้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร“ท่านพี่… ข้า… ข้าเสียลูกไปแล้วเจ้าค่ะ… ลูกของเรา… ”ซูอี้หานยืนนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาคมกริบของเขาหันไปจ้องเขม็งใส่นางจนไป๋อิงเยว่ชะงักงันกับท่าทีเย็นช

ลู่เยียนหรันเองก็ใช่ว่าไม่รู้ เขาแค่เพียงอยากจะให้นางได้รับความเจ็บปวดเหมือนแสงจันทร์ขาวของเขาบ้างทว่าเขากลับคิดไม่ถึงว่านางจะตายพร้อมกับบุตรในครรภ์แล้วอย่างไรล่ะ ความรักที่มันมาสายเช่นนี้นางไม่ต้องการและไม่เคยต้องการลู่เยียนหรันยังคงยืนนิ่งมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับเขาและนางเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น นางไม่มีความรู้สึกโกรธเขา ไม่มีความรู้สึกเกลียดเขา“แม่ทัพซู เรื่องราวมันผ่านไปแล้วก็ช่างเถิด ตอนนี้ข้าเองก็ลืมมันไปจนสิ้นแล้ว… ท่านย่าสบายดีหรือไม่”ซูอี้หานพยักหน้าตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งด้วยความรู้สึกจุกในใจ“ท่านย่าสบายดี”“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”ลู่เยียนหรันเอ่ยขึ้นแล้วหันไปมองรั่วเจียงก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางสงบนิ่งโดยไม่ได้หันหลังมาอีกซูอี้หานยืนนิ่ง รู้สึกว่าในใจเจ็บปวดร้าวจนจุกอกไปหมด แม้จะมีผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมาทว่าเขากลับรู้สึกเดียวดายยิ่งนัก หยดน้ำตายังคงไหลรินลงมาอย่างเจ็บปวดเขาหมุนกายแล้วค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปด้วยความรู้สึกมากมายที่กำลังถาโถมเข้ามาจนหัวใจชาไปทั้งดวง….ลู่เยียนหรันก้าวเดินมายังรถม้าที่จอดรออยู่นั้นด้วยท่าทางสงบนิ่ง ในมือของนางยังคงถือโคมไฟรูปกระต

วังหลวงตำหนักองค์ชายใหญ่หลี่จ้านเหยียนอุ้มร่างบอบบางของลู่เยียนหรันก้าวเข้ามาด้วยความร้อนใจ เมื่อครู่นางยังพูดคุยกับเขาดี ๆ เหตุใดจึงเป็นลมไปได้“ตามหมอหลวง! เร็วเข้า!”เขาตวาดเสียงดังลั่น ใบหน้าคมนั้นเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว เขาก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังเตียงใหญ่ก่อนจะวางร่างบอบบางนั้นลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมเพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็พลันดังเข้ามาหมอหลวงเว่ยก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบก่อนจะหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าหลี่จ้านเหยียนกำลังจะทำความเคารพทว่ากลับถูกเขาห้ามไว้ด้วยน้ำเสียงร้อนใจ“ไม่ต้องรีบดูนาง!”“พ่ะย่ะค่ะ”กล่าวจบ หมอหลวงเว่ยก็หันกลับมายังร่างบอบบางของลู่เยียนหรันที่เลือดหมดสติอยู่ เขาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเลือดสดที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์ของนาง“ไม่ใช่เลือดนาง”หลี่จ้านเหยียนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหมอหลวงหมอหลวงเว่ยพลันถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาเปิดกล่องยาของตนแล้วตรวจชีพจรของลู่เยียนหรันอย่างละเอียดใบหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่นั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายและยิ้มแย้มหมอหลวงเว้ยหันไปหาหลี่จ้านเหยียนที่ทำหน้าเคร่งเครียดอยู่นั้นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคารพ“ยินดีด้วยพ่