All Chapters of ชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน: Chapter 31 - Chapter 40

มือเรียวเล็กของนางยังคงกุมหน้าท้องที่นูนออกมานั้นอย่างแน่น เลือดไหลอาบกระโปรงของนางจนเตียงกว้างนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงสดของโลหิต ใบหน้าที่เคยงดงามสดใสบัดนี้ซีดขาวไร้สีเลือดอีกต่อไปร่างสูงโปร่งนั้นพลันทรุดลงคุกเข่ากับพื้นห้องทันที ดวงตาแดงก่ำอย่างเจ็บปวดหยดน้ำตาไหลรินอย่างไม่อาจควบคุมได้ ในหัวใจราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก“เยียนหรัน… ไม่… ไม่… ”ร่างสูงโปร่งพยายามรวบรวมแรงของตนคลานเข้าไปหาร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เป็นภรรยาตรงหน้าด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเขาเอื้อมมือขึ้นไกุมมือเรียวเล็กของนางที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก็พลันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจจนไม่อาจรับไหว“ไม่! ไม่… ”ซูอี้หานสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อชุ่มกาย เขาหอบหายใจอย่างแรง ในสมองยังคงมีภาพลู่เยียนหรันที่นอนจมกองเลือดผุดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาเขายกมือใหญ่ขึ้นกุมหน้าอกทันทีเพราะความเจ็บปวดใจนั้นยังคงติดตรึงในใจไม่หาย“อ๊าก!”เขาคำรามอย่างเจ็บปวดใจ หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินลงบนหลังมือของเขาอย่างเจ็บปวดร่างสูงโปร่งรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที ในใจพลันรู้สึกว่าเขากำลังจะเสียนางไปในความฝันนั้นช่างราวกับเ

เมื่อสิ้นคำกล่าวของเขา องครักษ์ทั้งสองก็พลันชักดาบออกมาอย่างคล่องแคล่ว ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่ากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น“แม่ทัพซู ท่านคิดจะชิงเจ้าสาวขององค์ชายใหญ่หรือ?!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคมของซูอี้หานก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ องค์ชายใหญ่หรือ? หรือนี่นางกับกำลังจะแต่งงานกับหลี่จ้านเหยียน มือใหญ่ที่กำดาบอยู่นั้นพลันสั่นเล็กน้อยหลี่จ้านเหยียนเป็นผู้ใดเขาย่อมรู้แน่นอน หลี่จ้านเหยียนก็คือยมทูตแห่งสงคราม โหดเหี้ยมและเด็ดขาดเป็นองค์ชายใหญ่ที่รักษาการอยู่ชายแดนมาหลายปีและเพิ่งถูกฮ่องเต้เรียกตัวกลับก่อนเขาเมื่อสองเดือนก่อนดวงตาคมที่กำลังเดือดนั้นกลับสั่นไหวขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวทว่ากลับปนเปไปด้วยความลังเล เขาหันไปจ้องยังเกี้ยวเจ้าสาวด้วยสายตาสั่นไหวหยดน้ำตารินไหลอย่างไม่รู้ตัว“เยียนหรันเจ้าถูกบังคับใช่หรือไม่”เขาเอ่ยถามอย่างเจ็บปวดใจทว่าคำตอบของนางกลับเย็นชาจนหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ“ข้าเต็มใจ”นางเอ่ยขึ้นเพียงสั้น ๆ และยังคงนั่งนิ่งอยู่ด้านในซูอี้หานส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ นางจะเต็มใจได้อย่างไรเขากับนางเติบโตมาด้วยกัน และรักกันมานานหลายปีนางจะตัดใจแล้วไปแ

หลี่จ้านเหยียนนั่งนิ่งอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าเรียบขรึมทว่าท่าทางของเขากลับดูน่าเกรงขามเสียจนทำให้ผู้คนต่างก้าวหลีกทางให้เขาอย่างหวาดกลัวดวงตาคมกริบของเขาพลันยกขึ้นมองตรงไปยังซูอี้หานครู่หนึ่งก่อนจะตวัดไปที่ไป๋อิงเยว่ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่“องค์ชายใหญ่”เหล่าบรรดาองครักษ์ คนหามเกี้ยว และผู้คนที่มายืนดูพลันทรุดกายลงคุกเข่าอย่างนอบน้อมและหวาดกลัวไป๋อิงเยว่เองก็ทรุดกายคุกเข่าลง มือของนางสั่นเล็กน้อยอย่างหวาดกลัว ริมฝีปากบางนั้นพลันเม้นแน่น นางหลุบตาลงไม่กล้าแม้จะเงยขึ้นมองหลี่จ้านเหยียนกระโดดลงจากม้าอย่างคล่องแคล่ว เงาร่างสูงโปร่งสง่างามนั้นกลับถูกปกคลุมไปด้วยไอสังหารจนผู้ที่อยู่ใกล้นั้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อยฝีเท้าหนักแน่นของเขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของไป๋อิงเยว่ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เงยหน้าขึ้น”ไป๋อิงเยว่กัดฟันแน่นด้วยความหวาดหวั่นทว่านางกลับพยายามรักษาความสงบนิ่งแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นทว่ายังไม่ทันได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน คมดาบก็แทงเข้ากลางอกข้างขวาของนางจนแทบจะทะลุดวงตาคู่สวยที่พร่ามัวไปด้วยความเจ็บปวดนั้นเห็นเพียงมือใหญ่ของเขาที่กำดาบแน่น นางพย

ฉู่กงกงพลันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบทว่ากลับคมราวกับคมดาบที่แทงลงกลางใจเขาจนแตกสลาย“ท่านแม่ทัพซู เรื่องของท่านฝ่าบาททรงจับตามองตลอด เรื่องที่ท่านซุกซ่อนสตรีไว้ที่ชายแดน แล้วยังพาสตรีผู้นั้นเข้ามาหยามเกียรติคุณหนูลู่ถึงเมืองหลวง ปล่อยให้สตรีนางนั้นวางแผนร้ายจ้างคนมาย่ำยีคุณหนูลู่ทว่าท่านกลับไม่ยอมยื่นมือไปช่วยนางแม้แต่น้อยเลย คนที่ท่านบอกว่ารักและผูกพัน ท่านทำกับนางเช่นนี้หรือโชคดีที่องค์ชายใหญ่เข้าไปช่วยนางไว้ทันท่วงทีมิเช่นนั้น คุณหนูลู่ก็คงฆ่าตัวตายไปแล้วเมื่อฝ่าบาททรงรู้เรื่องก็ทรงกริ้วมากจึงได้ยินยอมถอนหมั้นให้คุณหนูลู่ด้วยตนเอง ตอนนี้ประทานสมรสให้คุณหนูลู่กับองค์ชายใหญ่เพราะเป็นความต้องการของคุณหนูลู่เยียนหรันเองท่านก็กลับไปเถิดอย่าได้สร้างเรื่องให้ฝ่าบาทต้องลำบากใจอีกเลย”กล่าวจบ ฉู่กงกงไม่คิดจะฟังคำตอบใด ๆ เขาเพียงโบกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้เหล่าทหารหลวงช่วยกันลากเขาออกไปแล้วเขาก็ก้าวกลับเข้าไปในตำหนักอย่างเย็นชาซูอี้หานชะงักงัน เขาอ้าปากค้างทว่ากลับพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมสั่นไหว ร่างสูงโปร่งนั้นราวกับไร้เรี่ยวแรงทันทีทรุดลงไปกับพื้นอ

ริมฝีปากหนาจูบลงบนหน้าท้องแบนราบนั้นก่อนจะเกร็งปลายลิ้นเปียกชื้นของเขาลงต่ำสู่กรีบเนื้อสีแดงระเรื่อที่กำลังเต็มไปด้วยหยาดน้ำหวานหอมเย้ายวนเขาไม่รอรีบใช้ปลายลิ้นสากลากเลียตามแยกของกลีบเนื้อขึ้นลงอย่างหลงใหลจนร่างบอบบางสะดุ้งครางออกมาพร้อมกับบิดส่ายเล็กน้อยอย่างเสียวซ่าน“อ๊ะ… อื้อ… ”ลู่เยียนหรันสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่แล่นผ่านไปทั่วกาย ขาเรียวของนางถูกมือใหญ่ของเขาแยกออกจากกัน แล้วเขาก็ซุกใบหน้าคมลงกับกลีบเนื้อที่กำลังสั่นระริกของนางอย่างลุ่มหลง ปลายลิ้นสากของเขานวัดเลียติ่งเสียวสีชมพูสดที่กำลังชูชันของนางอย่างหยอกล้อ“อื้อ… อ๊า… ”เสียงครวญครางอย่างทรมานของลู่เยียนหรันดังแผ่ว ใบหน้างดงามยามนี้แดงระเรื่อด้วยความปรารถนา สองมือเรียวเล็กกำผ้าปูแน่นราวกับกำลังหาที่ยึดเกาะเพื่อปลดปล่อยความเสียวซ่าน“อื้อ… สามี… ได้โปรด… ”เสียงครางหวานนั้นเรียกให้หลี่จ้านเหยียนที่กำลังดูดดึงติ่งเสียวนั้นหยุดลงแล้วลากปลายลิ้นสาก ๆ ของเขาต่ำลงก่อนจะสอดปลายลิ้นสากเข้าไปในร่องเล็กที่กำลังตอดรัดอยู่“อ๊ะ… อื้อ… ”เสียงครวญครางของลู่เยียนหรันดังแผ่ว สะโพกมนยกขึ้นลงรับสัมผัสนั้นอย่างต้องการหลี่จ้านเหยียนตวัดล