All Chapters of ชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 เกิดใหม่จวนตระกูลซูสายลมเย็นพัดลอดเข้าผ่านทางช่องหน้าต่างที่แง้มเอาไว้เล็กน้อย สายลมเย็นนั้นพัดต้องใบหน้าของลู่เยียนหรันที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ปลุกให้นางสะดุ้งเล็กน้อย“คุณหนูเร็วเข้าเจ้าค่ะ เดี๋ยวไม่ทันไปรับคุณชายนะเจ้าคะ”เสียงของสาวใช้ดังขึ้นข้างหลังของนาง ดวงตาคู่สวยของลู่เยียนหรันเบิกขึ้นเล็กน้อย ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความงุนงงและตกใจเมื่อครู่นางยังเจ็บท้องคลอดอยู่ในเรือนใหญ่อยู่มิใช่หรือ หัวใจราวกับหล่นวูบ มือเรียวเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องของตนทันที ทว่าหน้าท้องที่ควรใหญ่โตกลับแบนราบลู่เยียนหรันชะงักเล็กน้อย คิ้วเรียวงามขมวดแน่นก่อนจะก้มลงมองหน้าท้องของนางด้วยสายตาที่สับสน หน้าท้องของนางแบนราบ และเล็กบอบบางไร้ร่องรอยของคนตั้งครรภ์ดวงตาคู่สวยพลันร้อนผ่าว หยดน้ำตาอุ่น ๆ หยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมืออย่างไม่อาจห้ามหรือว่านางย้อนกลับมาแล้ว ลู่เยียนหรันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยทอดมองเงาสะท้อนในกระจกอย่างช้า ๆ ดวงตายังคงร้อนผ่าว“คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”เสียงของรั่วเจียงสาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอียงหน้าเล็กน้อยทอดมองใบหน้างดงามของคุณหนูของตนในยามนี้กลับราวกับคนร้องให

ลู่เยียนหรันหันไปทางฮูหยินผู้เฒ่าซูด้วยใบหน้าสงบนิ่ง แล้วยกมือขึ้นประสานพร้อมกับย่อกายคารวะอย่างนอบน้อมก่อนจะพูดขึ้น“ท่านย่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอส่งเสริมให้คุณชายใหญ่กับแม่นางไป๋เจ้าค่ะ พวกเขาทั้งสองรักมั่นกันถึงเพียงนี้ ข้าก็ไม่อยากเข้าไปแทรกกลางระหว่างความรักของทั้งสอง”ฮูหยินผู้เฒ่าซูชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปมองหลานชายของตนเองกับสตรีอ่อนแอที่ยังคงคุกเข่าร้องให้อยู่อย่างน่าสงสารแล้วก็หันกลับมาหาลู่เยียนหรันที่ยืนนิ่งอยู่“อาหรัน การหมั้นหมายของพวกเจ้าทั้งสองเป็นราชโองการจากฝ่าบาท อย่างไรเสีย เจ้าก็ต้องเป็นฮูหยินเอกของจวนส่วนนางก็ให้เป็นอนุดีหรือไม่ถึงอย่างไร นางก็เป็นผู้มีพระคุณของอี้หาน”“ท่านย่า! ให้อาเยว่เป็นอนุไม่ได้ขอรับ นางมีนิสัยอ่อนหวานและไร้เดียงสานัก หากเป็นอนุภรรยาเกรงว่านางจะถูกรังแก นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งหากถูกรังแกคงจะทนรับไม่ไหวขอรับ”น้ำเสียงไม่พอใจของซูอี้หานดังขึ้น เขาเองในยามนี้ก็คุกเข่าลงไปอยู่เคียงข้างกับไป๋อิงเยว่เพื่อขอร้องท่านย่าของตนเอง กล่าวจบเขาก็หันไปสบตากับไป๋อิงเยว่เพื่อปลอบโยนนางที่กำลังร่ำให้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจเขาเพียงรู้สึกว่านางช่าง

ซูอี้หานยืนจ้องสตรีตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางนั้นซีดเผือด เขาถอนหายใจแล้วยกมือใหญ่ขึ้นหมายจะสัมผัสหน้าผากของนางว่าร้อนหรือไม่ทว่าลู่เยียนหรันกลับหลบฝ่ามือของเขาทันทีซูอี้หานขมวดคิ้วแน่น พลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจเมื่อก่อนนางไม่ใช่หรือที่อยากจะออดอ้อนเขา ไม่สบายเมื่อไหร่ก็พลันหาโอกาสเข้าใกล้เขา ให้เขาป้อนยาให้ มุกเดิม ๆ เช่นนี้เขาก็เริ่มชักเบื่อแล้ว เขาลดมือลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อีกสองวันท่านย่าให้เจ้าไปวัดสือหมิงกับข้า ไปเตรียมตัวเสียให้พร้อม”กล่าวจบ ดวงตาคมก็พลันกวาดมองอาภรณ์สีสันสดใสที่นางสวมในใจพลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เป็นถึงคุณหนูสูงศักดิ์แต่กลับแต่งกายยั่วยวนเช่นนี้ราวกับสตรีในหอนางโลม“ชุดนี้สีฉูดฉาดเกินไป แถมยังรัดรูปขนาดนี้เจ้าไปเปลี่ยนเถิดไม่เหมาะกับเจ้า”เขากล่าวขึ้นแล้วจ้องมองลู่เยียนหรันที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบอยู่ที่เดิม ใบหน้านางเรียบนิ่งเกินไป เขารู้ว่านางกำลังงอนเขาอยู่จึงได้ทำท่าทีเย็นชาเช่นนี้ใส่เขาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาซูอี้หานถอนหายใจอย่างจนใจก่อนจะพูดต่ออย่างใส่ใจ“เยียนหรันเจ้ายังโกรธที่ข้าพาอาเยว่มาหรือ อย่างไรนางก็

ตอนที่8 งานเลี้ยงจวนตระกูลซูยามค่ำสายลมเย็นพัดโชยแผ่วเบาในลานบ้านนั้นกำลังคึกคักไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยหัวเราะบรรยากาศในวันเลี้ยงฉลองการเลื่อนตำแหน่งของซูอี้หานขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่โดยราชโองการของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความคึกครื้น ต่างจากเรือนเล็กทางทิศตะวันตกที่เงียบสงบลู่เยียนหรันนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใบหน้างดงามทอดมองเงาสะท้อนของตนเองนิ่ง ๆ“คุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนมาตามท่านเจ้าคะ”รั่วเจียงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาเมื่อนางก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าลู่เยียนหรันผู้เป็นนายลู่เยียนหรันถอนหายใจแผ่วเบา แล้วลุกขึ้นยืน มือเรียวยกขึ้นจัดอาภรณ์เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น“ไปเถิด”กล่าวจบ ทั้งสองคนก็ก้าวออกจากห้องไปไม่นานทั้งสองก็เห็นแสงโคมไฟสว่างไสวอยู่เบื้องหน้า เสียงพูดคุย และเสียงดนตรี ช่างครื้นเครงยิ่งนักลู่เลียนหรันในอาภรณ์เรียบง่ายก็ก้าวขึ้นไปยังเรือนด้านใน ห้องโถงกว้างเต็มไปด้วยเหล่าฮูหยินและคุณหนูสูงศักดิ์มากมายนั่งประจำที่กันอย่างคึกครื้น โดยมีฮูหยินผู้เฒ่าซูนั่งประจำตำแหน่งสูงสุดขณะเดียวกันนั้น ซูอี้หานก็ก้าวเข้ามาด้วยเคียงข้างเขาคือไป๋อิงเยว่ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าง

ตอนที่10 วัดสือหลิงจวนตระกูลซูแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามายังลานจวนของตระกูลซที่กำลังวุ่นวายอยู่ ในวันครบรอบของวันสิ้นตระกูลลู่ฮูหยินผู้เฒ่าจัดเตรียมของเส้นไหว้มากมายเพื่อนำไปยังวัดสือหลิงนอกเมืองเป็นประจำทุกปี“เร็วเข้าวัดสือหลิงอยู่นอกเมืองหลวงต้องใช้เวลาเดินทางนานหน่อยเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”น้ำเสียงสั่งการของฮูหยินผู้เฒ่าซูดังขึ้น พร้อมกับยกมือโบกเร่งเหล่าบ่าวไพรที่กำลังขนของกันอย่างจริงจังลู่เยียนหรันในอาภรณ์สีฟ้าขาวก้าวตรงมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าซูแล้วย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม“ท่านย่า”ฮูหยินผู้เฒ่ายกสายตาขึ้นมองลู่เยียนหรันแล้วยิ้มแย้มอย่างเอ็นดูพร้อมกับก้าวเข้ามาหานางช้า ๆ นาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กายของนางก็พลันพบว่าสาวใช้คนสนิทนั้นไม่อยู่จึงเอ่ยถามขึ้น“เยียนหรัน… แล้วรั่วเจียงเล่า”“รั่วเจียงนางไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ ข้าเลยให้นางนอนพักรออยู่ที่เรือน”ฮูหยินผู้เฒ่าซูพยักหน้ารับช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อืม”ทันใดนั้นเสียงของซูอี้หานก็พลันดังขึ้นด้านหลังของทั้งสอง“ท่านย่า”ฮูหยินผู้เฒ่าซูและลู่เยียนหรันที่กำลังยืนคุยกันอยู่นั้นก็หันไปตามน้ำเสียงของเข