All Chapters of ชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน: Chapter 21 - Chapter 30

ภายในห้องที่เงียบสงบของลู่เยียนหรัน สายลมเย็นพัดเข้ามาแผ่วเบา ลู่เยียนหรันที่กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือเรียวทั้งสองนั้นกำลังปักเย็บลวดลายนกยวนยางบนถุงหอมสีชมพูอ่อนอย่างใส่ใจทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังเข้ามาในห้อง ลู่เยียนหรันเงยหน้าขึ้นดวงตาก็พลันสบเข้ากับสายตาคมของซูอี้หานและไป๋อิงเยว่ ด้านหลังพวกเขายังมีสาวใช้เสี่ยวซุนที่ก้าวตามมาอย่างใกล้ชิด ในมือของนางยังประคองถาดเครื่องประดับอย่างระมัดระวัง“เยียนหรัน เครื่องประดับเหล่านี้เจ้าเลือกอันที่ชอบได้เลย”ซูอี้หานเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าลู่เยียนหรัน สาวใช้รีบก้าวเข้ามาวางถาดเครื่องประดับลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไปสองก้าวลู่เยียนหรันหยุดมือแล้ววางถุงหอมสีชมพูลงในกล่องไม้บนโต๊ะอย่างใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองถาดเครื่องประดับที่มีทั้งเงินและทองวางอยู่“เยียนหรัน หากเจ้าชอบหมดเจ้าก็นำไปหมดได้เลย แต่หยกพยัคฆ์ข้าขอยืมให้อาเยว่หน่อยได้หรือไม่ ช่วงนี้ร่างกายนางอ่อนแอยิ่งนัก หยกพยัคฆ์นั้นเป็นสิ่งมงคลสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ดี หากมีสิ่งนี้อยู่กับอาเยว่ข้าคงช่วยรักษาอาการนอนฝันร้ายของนางได้แต่เจ้าไม่ต้องห่วงเพียงนางคลอดเมื

“เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นคนร้ายกาจเช่นนี้! อาเยว่นางกำลังตั้งครรภ์อยู่เจ้ายอมให้นางหน่อยไม่ได้เลยหรือ?! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอนุกรือภรรยาเอกข้าก็ยังรักและใส่ใจเจ้าเช่นเดิม”ลู่เยียนหรันยกสายตามองใบหน้าคมนั้นที่กำลังแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา กลิ่นสุราแรงจนนางเองก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วทว่าท่าทางของนางก็ยังคงสงบนิ่ง นางเพียงพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแล้วเอ่ยขึ้น“ข้าไม่ได้แต่งมาเป็นอนุและจะไม่แต่งกับท่าน—”ทว่านางกล่าวไม่ทันจบ เสียงหัวเราะของซูอี้หานก็ดังขึ้นอย่างเย้ยหยันเขายกมือขึ้นชี้มาที่นางอย่างถือวิสาสะแล้วเอ่ยขึ้น“เจ้าไม่แต่งกับข้าแล้วจะแต่งกับผู้ใดได้ ในเมืองหลวงนี้ไม่มีใครกล้ามาสู่ขอเจ้าหรอก เจ้าอย่าดื้อรั้นนักเลยหากเจ้าไม่ยอมสวมชุดแต่งงานสีชมพูที่ข้าเลือกให้ข้าก็จะถอนหมั้นกับเจ้า ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะเป็นได้เพียงเมียบ่าวเท่านั้น!”น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยฤทธิ์สุราทว่ากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันนางลู่เยียนหรันคร้านที่จะทนเขาพร่ำอีกต่อไป นางหันไปหารั่วเจียงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“รั่วเจียงส่งแขกเถิด”“เจ้าค่ะ”รั่วเจียงตอบรับแล้วก้าวตรงไปด้านนอกประตู เพียงครู่นางก็ก้าวเข้ามาพร้อม

ยามค่ำคืนสายลมเย็นยะเยือกพัดโชยผ่านเรือนหลังเล็กกลางหุบเขาใหญ่ ด้านนอกถูกล้อมรอบด้วยแมกไม้อย่างอุดมสมบูรณ์ภายในเรือนหลังเล็กนั้นมีแสงตะเกียงสาดส่องจนสว่างไสวไปทั่วบริเวณสายลมเย็นพัดต้องใบหน้างดงามของลู่เยียนหรันปลุกให้นางค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองเพดานที่คุ้นเคย นางกวาดสายตามองรอบ ๆ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นนั่ง“เจ้าฟื้นแล้วหรือ”น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นหน้าประตูลู่เยียนหรันหันไปตามน้ำเสียงนั้น ใบหน้าที่เคร่งเครียดก็พลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางพยักหน้ารับช้า ๆบุรุษรูปร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำยาวก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชาทว่าดวงตาของเขากลับมีความอบอุ่นอยู่ไม่น้อยเขาก้าวเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงแล้วยื่นถ้วยน้ำแกงอุ่นให้นางแล้วเอ่ยขึ้น“ดื่มหน่อย ร่างกายจะได้อุ่นขึ้น”ลู่เยียนหรันพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วรับถ้วยน้ำแกงนั้นขึ้นมาดื่มเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาคู่สวยทอดมองห้องที่ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ“ท่านยังอยู่ที่นี่หรือ”บุรุษตรงหน้าพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ได้เอ่ยคำใด ใบหน้าของเขาคมคายทว่ากลับเรียบนิ่งไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด ๆ จนคนตรงหน้าน

ตอนที่ 27ยินดีหรือไม่เรือนเล็กกลางหุบเขาสายลมอ่อนพัดลอดบานหน้าต่างเข้ามาปลุกให้ลู่เยียนหรันที่กำลังหลับไหลอยู่นั้นลืมตาตื่นขึ้น นางขยับกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวออกไปนอกห้องด้านนอกนั้นเงียบสงบกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบไม้และต้นหญ้าโชยเข้ามาแตะปลายจมูก ลมยามเช้าพัดเข้ามาต้องร่างจนอาภรณ์ของนางปลิวไหวเบา ๆดวงตาคู่สวยกวาดมองหาร่างสูงโปร่งเมื่อคืนทว่ากลับเงียบสนิทไร้ซึ่งร่องรอยของเขา นางจึงก้าวลงมายังด้านล่างแล้วเดินสำรวจรอบ ๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของหลี่จ้านเหยียนลู่เยียนหรันยืนนิ่งหน้าห้องครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบ“หลี่เหยียน หลี่เหยียนท่านอยู่ด้านในหรือไม่?”เมื่อเห็นว่าไม่มีน้ำเสียงใดตอบกลับ นางจึงผลักประตูออกแล้วก้าวเข้าไปด้านในช้า ดวงตาคู่สวยเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของเขายังคงนอนอยู่บนเตียงใบหน้าซีดเซียวลู่เยียนหรันก้าวตรงไปหาเขาด้วยสีหน้ากังวล นางยื่นมือเรียวเล็กเข้าไปสัมผัสกับใบหน้าคมของเขาแผ่วเบาทว่าสัมผัสที่ร้อนระอุจากผิวหนังกลับทำให้นางชะงักไปชั่วขณะเมื่อตั้งสติได้ ลู่เยียนหรันจึงไปนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เข

“ท่านเป็นใครกันแน่”ลู่เยียนหรันเอ่ยขึ้นถามด้วยน้ำเสียงสั่นหลี่จ้านเหยียนชะงักเล็กน้อย ใบหน้าคมก้มลงมองใบหน้างดงามเบื้องหน้า ความเจ็บปวดจากบาดแผลนั้นทำให้สายตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อยทว่ายามมองนางเขากลับมีความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูกคิ้วเข้มขมวดแน่น แววตาสับสน ในยามที่ใกล้ตายเช่นนี้เขากลับมีความสุขลึก ๆ ในใจที่ได้โอบกอดนางอยู่เช่นนี้“กระต่ายน้อย… อย่ากลัวพี่หลี่จะพาเจ้ากลับบ้าน”น้ำเสียงของเขาแหบแห้งทว่าคำพูดนั้นกลับชัดเจนในความทรงจำของนางลู่เยียนหรันชะงัก ใบหน้างดงามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยสบเข้ากับดวงตาคมที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความเจ็บปวดนั้น ใบหน้าของเด็กชายที่เย็นชาแต่ใจดีพลันปรากฏขึ้น แม้ตอนนั้นนางจะมีอายุเพียงห้าหกขวบแต่ก็จำเขาได้แม่นยำ“องค์ชายใหญ่… ”ดวงตาของนางสั่นไหว ใช่แล้วเขาก็คือองค์ชายใหญ่ที่ในปีนั้นสูญเสียพระมารดาจึงถูกฮองเฮาส่งมายังชายแดน และบิดาของนางก็รับเขาเข้ามาดูแลในจวนอย่างลับ ๆ ที่แท้เขาไม่ได้ชื่อหลี่เหยียนแต่เขาชื่อหลี่จ้านเหยียนต่างหากหลี่จ้านเหยียนจดจ้องใบหน้างดงามตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาพลันเผยรอยยิ้มบางแล้วพยักหน้ารับช้า ๆ อย่างเหนื่อยล้า ดวงตาคมนั้นเ