Todos los capítulos de His Fake Wife, His Real Regret: Capítulo 11 - Capítulo 20

Katherine Kinabukasan agad akong nagising nang maaga para pumunta sa bayan. Kailangan kong bumili ng grocery at ilang gamit para sa bahay. Walang taxi dito kaya pumara ako ng tricycle. Medyo mahal ang singilan nila, pero kailangan ko namang mabuhay kung paano sila, kaya wala na akong magawa. "Sa convenience store po ,kuya," magalang kong sinabi. Pinaandar na niya ang tricycle. Habang nasa biyahe, kung saan-saan gumagala ang aking mga mata. Sa matatayog na kulay berdeng mga kabundukan. It was far from the city, where city lights and buildings were the main characters. Meanwhile, this was full of green grass, where mountains were the perfect view in my eyes. Pero agad ding nawala nang makarating kami sa bayan at ibinaba ako ni Manong. Nagbayad na ako at bumaba na sa kanyang tricycle. Pumasok na agad ako sa store. Malawak naman ito at nakuha ko ang iilan kong kakailanganin. Bumili rin ako ng gasul at stove para lutuan ko. Mini washing machine and mini frid

Katherine Nginiwian ko siya. Siya naman ay walang kahit anong emosyon na ipinapakita habang naglalakad papalapit sa akin. But in fairness. Ang ganda ng hulma ng katawan niya. Lalo na nang unti-unti nang bumaba ang tubig. And my throat went dry when I saw his sexy V-line. Nag-iwas ako ng tingin. Kung anu-ano na kasi ang pumapasok sa isip ko at hindi iyon maganda. "Ano ba, Katherine?" Singhal ko sa aking sarili sa loob ng aking utak. "Hindi iyan ang dapat mong iniisip ngayon." I looked back at him. And he was so close to me that I stepped back, but I didn't see na malakas ang hampas ng alon kaya nadala ako at muntik nang matumba. Mabuti na lamang at nahawakan agad ako ng lalaki bago pa man ako matumba. I held my breath while staring at him with wide eyes. He stared at me blankly. The friendliness in his eyes disappeared like it never happened. "Ang tanga talaga," narinig kong bulong niya kaya nanlaki ang mga mata ko. "A-ano?" Kumawala ako sa pagka

Katherine Nagtimpla siya ng iba, mabilis niya lang na ginawa iyon na parang walang kahirap-hirap tapos ay inilagay sa pan. And when it was finished, he put it in the plate then magically put a chocolate syrup then handed it to me. Pinanliliitan ko siya ng mata. "I didn't put any poison there, miss." Depensa niya kahit wala pa.man akong sinasabi. "Alam ko." Suplada kong sinabi, napailing na lamang siya at bumalik na sa kung nasaan siya kanina upang magpatuloy sa paggawa ng pancake. And to be honest, I want to clap my hands for baking pancake. Hindi ko alam kung anong dahilan bakit nagbago ang kanyang desisyon pero hindi ko mapigilan ang mapangiti. Hay naku, salamat naman at kahit papaano may natitirang magandang ugali ang puso niya kaya hindi ko maiwasang mapangiti nang makatalikod siya sa akin. And when he turnaround, I made my face poker. Hindi niya pwedeng isipin na natutuwa ako dahil naoagbigyan niya ako dapat ay wala lang sa akin iyon dahil kabayaran iyo

Katherine "Kita mo na? Pati anak ko ayaw sa'yo!" Singhal ko. "Anong ayaw sa akin? Ikaw nga ang sinipa dahil gusto ka na niyang patahimikin." Panunuya niya, "Ang ingay-ingay mo raw kasi." My voice rose. "Anong sinabi mo?" Hindi niya ako pinansin at naglakad na patungo sa ilalim ng karagatan upang lumangoy palayo sa akin. "Ugh!" I shouted, but then my baby kicked again, kaya umalis na ako at nagtungo sa kubo nang hindi na sinuot ang aking hapin sa paa. Ito ang unang beses na sumipa siya. Am I three months already? Ang bilis naman ata ng pangyayari kasi pakiramdam ko ay bago pa lang ako dito sa Mindoro. Siguro dahil sa mga iniisip at nararamdaman ko, nakalimutan ko na ang mga bagay na iyon. Nakalimutan kong matagal na pala ako dito. Matagal na pala ng malaman ko ang katotohanan. How ironic isn't it? At akalain ko 'yon, nakaya ko pala ang mga bagay na hindi ko inakalang makakaya ko pala kapag walang lalaki sa buhay ko. "Baby, did you hear me?" marahan k

Katherine Ang buong akala ko ay hanggang doon lang si Alexander. But he helped me without anything in return, especially when I needed someone besides me, dahil habang lumalaki na ang anak ko sa aking tiyan ay naging sensitibo na ako sa lahat. Hindi niya ako iniwan, at alam ko naman na walang ibig sabihin ang kanyang ginagawa, kaya kahit papaano ay gumaan ang aking loob. Everything was just set up. Hinihintay na lang ang due date ko. "Sabi ng OB mo ay hindi ka puwedeng magtrabaho, kaya siguro huwag ka munang agad mag-a-apply ng trabaho." Pangaral niya sa akin. Naghahanda kasi ako sa aking application. Balak kong isang buwan pagkatapos kong manganak ay mag-a-apply na ako ng trabaho. Tapos bigla kong naisip ang sinabi niya. He was right. Maliit pa ang anak ko. Ngunit paano naman ang mga pagkain namin? Hindi na sapat ang savings ko para sa akin at sa anak ko after a year. Anong gagawin ko? Nakabili na ako ng mga gamit niya, pero kulang pa rin iyon. Hin