All Chapters of His Fake Wife, His Real Regret: Chapter 21 - Chapter 30

Katherine Limang taon na ang nakalipas... "Cathy!" sigaw ko sa anak ko nang hinila niya ang buhok ko. Kanina pa kami nag-aaway dahil ayaw niyang maligo. Winisikan niya ako ng tubig kanina, tapos ngayon naman ay sinabunutan. Kanino ba nagmana ang batang ito? Siguro, tinuruan na naman ni Alexander na maging salbahe, kaya salbaheng lumaki ang anak ko. Humanda talaga si Alexander sa akin pag-uwi niya. Matitikman niya ang bagsik ng aking paghihiganti. Dahil sa kanya ay kung anu-ano na ang natutunan ng anak ko. "Ayaw ligo," sambit niya, naiiyak, pero nilingon ko siya at pinanlakihan ng mata. But she shook her head. "Mama, ayaw ligo Cathy." "Maligo ka dahil may klase ka pa." Mariin kong sinabi, pero napapadyak siya sa kanyang paa. Mabuti na lang at wala pang tubig sa sahig, kaya hindi madulas. At isa pa ay nakahawak siya sa aking buhok, halos mainta na ang bunbunan ko sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya sa aking buhok. "Baby, let go of Mama." Mahinahon kong

Alexander She's not my type. Everything about her annoyed me. Her eyes always rolled whenever she looked at me, and I hated it. As always. I just wanted to help her, but she glared at me. My jaw dropped. No one did that to me. No one. Naging mabait lang naman ako sa kanya dahil pakiramdam ko ay kailangan niya ng tulong. She was alone and needed comfort. I want to go to her and help her, but her pride is so high that she doesn't want to talk to me. Napailing na lamang ako. Ano pa bang aasahan ko sa isang babae na pinipigilan ang sarili niyang umiyak kahit halos nalugmok

Katherine "Mama," tawag sa akin ni Cathy. Nilingon ko siya. My eyes widened when I saw her face, messed up. "Baby, what did you do?" Singhal ko sa kanya, but she just pressed her lips together. Napailing na lamang ako. Kanina ko pa iniisip kung bakit hanggang ngayon ay wala pa rin si Alexander na sinabi niyang uuwi naman siya. Ano ba kasing nangyari? Sa opisina naman ay walang nagsasabi sa akin ng kung ano because I wasn't a college graduate, so they think I was good at nothing. Wala naman akong gustong patunayan, pero sana ay magawa rin nilang i-appreciate ang mga bagay na itinulong ko. Ngunit mukhang wala lang iyon sa kanila. At least I helped, right? I just shrugged it off and let it go. Ganoon talaga at wala naman akong magagawa upang ayusin pa ang bagay na iyon. Huminga ako nang malalim. And just like that, everything just didn't go according to my plan. Marami na sana akong balak para sa amin, eh. I wanted to tell him the thing tha

Katherine "Anong kailangan mo?" Matabang kong tanong, walang kahit anong emosyon na ipinapakita sa kanya. Dahil ano bang karapatan niya para pakitaan ko siya ng kabutihan? Sa lahat ng ginawa niya sa akin noon? Hindi niya deserve 'yon. Wala. He was just nothing at all. Kung puwede lang ay suntukin ko siya ngayon mismo ay ginawa ko na, pero kinalma ko muna ang aking sarili. Hindi naman solusyon ang pagiging bayolente. Nasa public pa naman kami, kaya puwede niyang baliktarin ang lahat. Huminga ako nang malalim. Hindi ako puwedeng magpadalos-dalos sa mga kilos ko. Siguro kung ako pa si Katherine noon. I would never think twice and strangle him. But I've realized that I need to calm myself before I make a decision so that I won't regret anything. "Sabihin mo na kung anong kailangan mo dahil may pupuntahan pa ako." "Ang anak ba natin ang pupuntahan m—" I didn't let him finish his words, and my hands landed on his cheeks. I was fuming mad while looking at him. "

Katherine I shook my head. He was about to walk through me when someone stopped him. "Ito po ang—" hindi ko na narinig ang sinabi ng assistant niya dahil pumasok na sila sa loob, pero bago pa sila tuluyang makapasok sa building ay lumingon muna siya sa akin at alam kong gusto niya ng isang eksplanasyon mula sa akin. I turned to Leon, who was holding my pulse tightly. "Huwag kang gumawa ng eksena sa trabaho ko, Leon." Asik ko at pilit na inaalis ang kanyang kamay na nakahawak sa akin. "Bakit matapang ka? Bakit parang wala lang sa'yo ang lahat? Bakit kaya mo akong itaboy nang ganoon-ganoon lang pagkatapos ng ilang taon nating pagsasama?" My jaw dropped. My jaw clenched while staring at her in disbelief. I licked my lower lip, then pressed my eyes together. Tiningnan ko siya nang diretso saka hinawakan ang kamay niyang nakahawak sa pulso ko. "Mamayang hapon, hintayin mo ako sa parking lot at doon tayo mag-usap." Iyon ang sinabi ko, saka tinabig ang kanyang kamay. Hindi ko