Todos los capítulos de His Fake Wife, His Real Regret: Capítulo 41 - Capítulo 50

Katherine Leon kept pestering me. As always. Hinayaan ko siya noong mga nakaraang araw dahil alam ko namang mawawala rin naman iyon. But he was persistent. And he kept on talking about Cathy like he knew something, but he refused to tell me. Pero imposible namang mahanap niya ang anak ko dahil ginalingan ko ang pagtatago sa kanya. Kapag alam kong nakasunod siya, iniiba ko ang daan. Simula noong pinagtaksilan at ginawa niya akong tanga. Tinalikuran na niya ang anak ko, kaya wala na siyang karapatan sa bata. Kahit ano pang rason niya ay hindi ko na siya kayang tanggapin ulit sa buhay ko. Never. What he did was too much. "Inabandona mo kami ng anak mo, and yet you dare to ask for my daughter?" His eyes sparkled when he heard the word 'daughter'. "Babae ang anak ko?" Hindi ako sumagot. Ano naman ngayon kung babae ang anak ko? "Wala ka nang karapatan sa anak ko, Leon." "Katherine," he tried to reach for my hands, but I immediately pulled my

Katherine Lumipas ang mga araw. Naging maayos ang takbo ng buhay namin. Sandaling nagkaroon ng oras si Alexander para sa aking anak. Kahit papaano ay natuwa naman ako na magkasama silang dalawa. Halos hindi na magkahiwalay. "Hindi ka ba sasali sa laro namin?" tanong ni Alexander nang makita niya akong nakatingin sa kanila. Si Cathy naman ay nagbibilang dahil naglalaro sila ng tagu-taguan at siya ang taya. "Kayo na lang," I replied. Kinindatan niya ako, tapos ay mabilis na tumakbo sa kabila upang magtago dahil malapit nang matapos ang pagbibilang ng anak ko. It was fun to watch the two of them always having fun in each other's company. I wonder if Leon would ever beat the closeness of these two. Sigurado akong hindi. Unti-unti ay binibigyan namin ng hint ang aking anak tungkol sa amin. Alexander would wrap his hands around my waist and claim it possessively, but my daughter wouldn't mind it. Para bang sanay na siyang ganoon si Alexander sa akin. Ay

Katherine Kahit na makarating na ako sa bahay ay parang umiikot pa rin ang mundo ko sa nangyari kanina. Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Mabuti na lang at naiwala ko siya. I reported it immediately to the nearest police station after I recovered. Si Cathy naman ay kanina pa niya ako kinakausap, pero dahil sobrang na-praning nga ako sa nangyari kanina ay hindi ako makausap nang matino. "Sige na, anak, half bath ka na." Mahina kong bulong sa anak ko, tapos ay dumiretso na ako sa kusina upang maghanda ng pagkain para sa amin. Hanggang ngayon ay nasa isipan ko pa rin iyong nangyari kanina. Hindi ako makapaniwala na natakasan ko ang kamatayan na iyon. Hanggang ngayon rin ay hindi ko pa kilala kung sino iyon. Ni wala na akong balak ipaalam pa kay Alexander iyon nang dumating siya. Tahimik lang kaming kumain nang tatlo. He looked so tired. "Si Leon," iyon ang unang salitang binitawan niya nang kami na lang sa balcony kung saan ay natatanaw namin ang kumik

Katherine I know my daughter will question me, but I need to drive past them. I saw how her hands went down, then the smile in his eyes vanished. 'I'm sorry, baby.' Mabilis kong tinawagan si Alexander. Mabuti na lang at sinagot niya agad. "Alexander, pasundo naman ng mga bata, please." That's what I told him, and he didn't question me; he only obeyed. Napansin kong hindi na rin nakasunod si Leon sa akin. Mukhang nahihinuha niyang wala siyang mahihita sa akin. Kaya dumiretso na ako sa bahay. Pagkarating ko doon, hindi muna ako pumasok sa loob at dumiretso ako sa may tabing-dagat. Nakasuot ako ng skirt na puti at sleeves na maroon, at pinatungan ko ng cardigan na silver na kumikinang-kinang.Tapos ang suot ko namang high heels ay hinubad ko na dahil baka lumubog sa buhangin. Umupo ako sa may buhangin, pinagmamasdan ang magandang karagatan na humahalik sa buhangin. Walang sunset ngayon. Mukhang uulan ata, pero kahit ganoon ay may kaunting liwanag naman sa kala

Katherine Mali ito. Mabilis ko siyang itinulak at umalis na doon. Nakasunod naman ang anak ko sa akin. Pinigilan ko ang aking sarili sa kung anumang nararamdaman ko. Ano bang iniisip mo, Katherine? Are you insane? "Mama," tawag ni Cathy. Huminga ako nang malalim bago ko siya hinarap nang may ngiti sa aking labi. "Yes, baby?" tanong ko sa kanya nang nakangiti. "Are you okay po?" nag-aalalang tanong niya. Hinawakan ko ang kamay niya. "Of course I'm okay, baby. I was just afraid my face would hit the ground." She sobbed. "I'm sorry, Mama, hindi na po tayo maglalaro." "Shh," yumuko ako. I wiped her tears using my thumb. "It's not your fault, baby," bulong ko. Mas lalo lamang siyang umiyak, kaya agad ko siyang niyakap. At habang nagyayakapan kaming mag-ina, nasa pinakadulo si Leon na pinagmamasdan kaming dalawa. Nag-iwas ako ng tingin. Hindi, Katherine. Manindigan ka sa sinabi mong hinding-hindi mo silang paglalapitin dalawa. Mas lalo kong h