บททั้งหมดของ His Fake Wife, His Real Regret: บทที่ 101 - บทที่ 104

Alexander Hindi ko sinagot si Leon. Sa halip ay mariin kong inilagay sa tenga ang aking cellphone at hinintay na sagutin ng senior chief ni Daddy ang aking tawag. One ring. Two rings. Three rings. Huminga ako nang malalim. Of course, he has to make me wait for him to think that he was more powerful than me. At habang iniisip ko iyon, mas lalo lamang kumukulo ang dugo ko. Ano bang akala niya? Na kaya niya akong maging tau-tauhan lang dahil matagal na siyang nagtatrabaho kay Daddy? Hindi nga katagalan ay sinagot niya ang tawag. "Mr. Kim," iyon ang una kong sinabi. "You're calling, Mr. Beaumont, and just like your father, hindi mo kayang pinaghihintay ka." Ayoko ng kinukumpara kay Daddy because I know I am more than him. I am capable of doing what I really like for myself. And I am more than my Daddy. Hindi iyong gaganituhin niya ako. I licked my lower lip and decided to just focus on our conversation. "Why did Daddy steal the cargo s

Alexander I tightened my grip on my phone after reading the text message I had just received. Pvtangina! Ano bang gusto niyang gawin sa akin? Gusto ba niyang paikliin ang buhay niya? I clicked my tongue inside my cheeks while staring at it. Ilang minuto akong tulala at hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gawin sa pagkakataong ito. Ano nga ba? Nilingon ko si Leon na ngayon ay nakaabang na sa kung ano ang susunod kong sasabihin. I gritted my teeth and decided to do whatever it takes. I licked my lower lip and nodded. "Leon," tawag ko sa kanya. Seryoso ang aking boses. "Kailangan ko ng tulong mo." *** Hinatid ako ni Leon sa may gate ng subdivision ng aking pinakamamahal na ama. Bumaba na ako sa kanyang kotse. Nilingon ko siya. "Ang sinabi ko sa'yo, Leon." Tumango siya. Hindi na nagsalita pa. Alam kong mahirap lahat ng ito. Alam ko kung gaano kahirap ang bawat hamon na dumadating sa aming buhay, kaya kailangan naming mas bigyan ng