All Chapters of His Fake Wife, His Real Regret: Chapter 61 - Chapter 70

Katherine After hearing the truth, I felt like someone had poured ice water over me. He did that? His father was a monster. I shook my head. Hindi ko akalain na iyon ang nangyari sa loob ng ilang taon. Kinasal sila ni Cathryn, pero kambal talaga niya ang mahal ng babae at hindi niya iyon alam. Habang ako ay kasal sa kambal niya sa papel, si Leon ang kasama. My head was spinning around. Kailangan kong makauwi. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa steering wheel habang mabilis ang pagmamaneho ko ng sasakyan. "What the—" I bit my lower lip hard. Dumugo na halos ang ibaba kong labi. Napapikit ako sa inis, pero agad ding idinilat ang aking mga mata nang maalala ko na nagmamaneho pala ako. "Knock your senses, Katherine!" Singhal ko sa aking sarili.Mabuti na lang at pag-uwi ko sa bahay ay buhay pa rin ako. Nakaakyat pa ako sa kuwarto. Pero tulala naman akong nakatayo sa may pinto. Hindi alam kung ano ang gagawin.Talaga bang iyon ang ginawa ni Leon para sa amin?Naaa

Katherine Tahimik ang paligid. Kaming tatlo lang sa malaking kuwarto kung saan kami kakain sa mahabang hapag-kainan. Bawat paboritong sinabi ko kay Leon na paborito ni Cathy ay nandoon. Maging ang akin ay nandoon din. Ni wala man lang kanya. Walang nagsasalita. Wala ring gumagalaw. Para bang halos pigilan na namin ang paghinga dahil natatakot kami sa bawat isa. I licked my lower lip, then cleared my throat. Sabay nila akong nilingon. Ngumiti ako. "Why don't I introduce you two to each other?" Hindi pa rin naalis ang ngiti sa aking labi. Leon's face was pale. Cathy was doubtful, even though she made her face stoic. Her eyes said otherwise."Leon," he said, looking at me. I pointed to Cathy, who was sitting beside me. "This is Cathyryn Blaire, my daughter." Si Cathy naman ngayon ang tiningnan ko. "And Baby, this is your papa, Leon Dela Peña." Pagkatapos kong sabihin iyon. Tumahimik muli ang paligid. Para akong mabibingi sa katahimikan. They just stared at eac

Katherine "Alexander," muli kong tawag sa kanyang pangalan habang nanginginig ang aking labi nang makita ko siya sa harapan ko. Totoo ba ito o isa lang na guni-guni? He looked... better than before. Kung magandang lalaki siya noon, mas lalo na ngayon. Wala masyadong nagbago sa kanya. His hair was disheveled, which suited him. His beard was subtle. Ang kanyang mga mata ay matatalim. Ganoon siya tumingin sa akin noong nagkita kami sa isla. Pero ang mga matang 'yan—minsan akong tiningnan ng puno ng pagmamahal. But now all I could see was hatred. Mas lalo siyang lumapad at tumangkad ngayon kumpara noon. He looked mature. A white long-sleeve shirt, folded above his elbows; the three buttons were open, exposing his sexy chest. Wearing an analog watch on his wrist added to his charisma. Damn, I missed him so much. I was just staring at him. Hindi ako makalakad dahil nanginginig ang aking katawan, kaya hanggang tingin na lang ako sa kanya. My han

Katherine I was playing with the ballpoint pen in my hand. Thinking about how I would catch the one who sabotaged my materials. Until now, I was still thinking about who the mastermind behind the accident was. Because it wasn't just an accident. Sinabi ng pulis sa akin na kahina-hinala raw ang nangyari. Kung aksidente iyon, dapat ay napuruhan na ang mga driver. At isa pa… hindi rin iyon pagnanakaw dahil kung pagnanakaw iyon ay dapat isinali na nila ang mga salapi. Pero tanging mga materyales lang ang pakay nila. "Sino?" tanong ko. "Miss Salvador," tawag sa akin ng aking sekretarya. "Your black coffee, ma'am." Ngumiti ako. Her eyes darted at my monitor. "Ahh, there will be a change of plan; that's why I need to make a new one," I told her. Tumango siya. I stretched my neck. Then to the other side. Tapos ay iniangat ko rin ang aking mga kamay saka pinatunog iyon. Nang tumunog, sobrang satisfying pakinggan at tila ba nawala ang ilang kilong dalahin ko

Katherine Huminga ako nang malalim. Kailangan ko pa ring pakalmahin ang aking sarili kahit anong mangyari. Ang lalaking iyon. Bumabalik na naman siya sa dati. Iyong hindi makausap nang maayos at sarkastiko kong sumagot. And somehow, I miss that attitude of his. Kahit kailan talaga ay matigas siya. At hindi ko mapigilang mapangiti habang iniisip ang nakaraan naming dalawa. Mula noon pa man ay lagi na niyang pinapakulo ang dugo. And maybe... just maybe. We could start feeling this way again. Ngunit sa kabilang banda ay ayokong maging ganoon siya sa akin dahil ayokong mahulog pa lalo sa kanya. Ayoko. Nakakatakot. Natatakot na baka isang araw ay hahayaan ko na lang ang sarili ko na maging isang kabet. Napailing ako. I started working instead of thinking about it. Mas importante ang trabaho ko kaysa sa kahit anong bagay. Lalo pa't kailangan kong asikasuhin ang nangyari tungkol sa materyales. Gumawa na ako ng ibang kailanganin kong ipalit sa mga