MasukAlexander Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Lima. Iyan ang bilang ng kanyang mga tauhan sa loob ng kahyang penthouse. Anong gusto niyang palabasin ngayon? Na puwede na akong umalis kung gusto ko, tama ba? I clicked my tongue and decided to just not give a damn, but then again... how can I do that just like that? I licked my lower lip and stared at those people for how many seconds. Kaya ko ba talagang umalis sa lugar na ito? O baka naman isa lamang ito sa patibong ng aking demonyong ama. Hindi ako makakagamit ng phone. May mga CCTV sa bawat sulok ng penthouse at lahat ng sasabihin ko ay maririnig ng ama ko, kaya delikado. Kahit gusto kong tawagan si Leon upang kumustahin ang mag-ina ko. Hindi ko magawa. It's just that... I couldn't help it. Huminga ako nang malalim. Ano na ngayon ang gagawin ko? Huminga ako nang malalim. Tapos ay bumuga na naman ng malalim na hininga sa pangalawang pagkakataon. "What are you thinking, Alexander?"
Katherine's Pov Wala pa rin kaming balita hanggang ngayon kay Alexander. Nagsimula na akong mabahala, pero dahil lagi naman sinasabi sa akin ni Leon na alam ni Alexander kung anong ginagawa niya, hindi ako masyadong nag-aalala, pero kahit ganoon ay kabado pa rin ako. Nasa mga kamay siya ni Mr. Beaumont at kilala ang matandang iyon bilang tuso. "Kung may higit na nakakakilala kay Mr. Beaumont, si Alexander iyon, Katherine." I shook my head; I wasn't convinced. Araw-araw. Iniisip ko ang mga posibilidad na mangyari sa lalaki. Para akong aatakehin sa puso sa tuwing iniisip ko na nasa lungga siya ng mga kaaway. Animo'y anumang oras ay maaari nilang malaman ang naging hakbang niya, lalo pa't nawawala na ang mga dokumento na pinorged niya. Pero hindi naman niya alam pala iyon. Ang buong akala niya ay nasunog na iyon. Tama. Hindi ako dapat nag-aalala. I was just worrying for nothing. But my heart hammered. "Alam ni Alexander ang ginagawa niya." Pangungumbins
Katherine's Pov Hindi ko alam kung nag-uusap na ba sina Cathy at Leon dahil iniwan ko sila kanina sa sala nang magkaroon sila ng time na masolo ang isa't isa. Talagang sa kalagitnaan ng sitwasyon namin ay kailangan ko rin silang pagbatiin dahil alam ko naman na that's the best for both of them dahil kung patuloy silang ganoon. Parang wala lang rin ang lahat. Sana pala hindi na lang sila nagkita kung mananatiling ganoon ang sitwasyon nila. Mabuti na lang talaga at na-open iyon ni Leon. Ngumuso ako. Naglinis na lang ako ng bathroom ng aking kuwarto para kunwari natagalan ako. Nang matapos ako, sinilip ko ang aking cellphone. Ni hindi man lang ako nakapag-isang oras sa paglilinis? Ang bilis naman ata. Tinupi ko na lang iyong mga damit ko sa may closet at kahit maayos na ay inayos ko ulit para kunwari may pinagkakaabalahan ako. Kaso lang, sa kalagitnaan ng pag-aayos ko. Mukhang nawili ata ako at hindi ko namalayan ang oras. "You always know how to make me fall for you, 'no?" Na
Katherine Nagising ako sa sarili kong kuwarto. Hinanap ko ang mga ebidensiyang nakuha ko. Bumangon ako at tumayo, pero nakabantay sa akin si Leon na masama ang tingin sa akin. "You almost lost your life for this." He pointed at the box he was gripping tightly. I could see the rage in his eyes as he clenched his jaw. Nag-iwas ako ng tingin sa kanya; ayaw kong salubungin ang kanyang galit. Ang box na hawak niya. Iyon ang nakuha ko kahapon sa storage room. , "Iyan ang ebidensya na magpapatunay na he forged my signature and Alexander's signature and the illegal doings he did!" Napailing siya, dismayado sa akin. Pero hindi na iyon ang inaalala ko. "Hindi ko alam kung bakit pa ba ako nagpapaikot sa'yo. Alexander was right... I should be keeping my eye on you." I pressed my lips together. Kahit pagalitan man niya ako ngayon. At least hawak na namin ang ebidensya, kaya hindi na ako nakipagtalo pa sa kanya. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko kung gaano k
Katherine How do I find evidence that it was fake? Hindi ko naman puwedeng puntahan ang cargo ship nang walang mga hakbang dahil siguradong katapusan ko na. And it's impossible to be there because, for sure, Mr. Beaumont would do anything to keep his things safe. So... ano ba ang dapat kong gawin ngayon? Sandali akong nag-isip ng mabisang paraan para makatulong man lang kay Alexander. I hate it when I'm hopeless. I hate being worthless. I hate not doing anything while Leon and Alexander would sacrifice anything just to make this plan a success. So why can't I do anything in return? I tapped my fingers above the table, thinking of the best plan I could do. Hindi rin puwedeng magpadalos-dalos ako sa aking ginagawa. Kailangan kong maging strategic at resourceful dahil baka tuluyang masira ang pinaghirapan ni Alexander. Ano pa nga ba ang dapat kong gawin? Ano nga ba ang kahinaan ni Mr. Beaumont? What makes him crawl to me to get it? I tried to remember som
Katherine "A-Alexander," balik kong tawag sa kanyang pangalan. I am trying not to sound like I missed him, even though I did. But we're already here now. At miss na miss ko na siya. Gusto kong marinig ang boses niya pero agad ding namatay ang tawag bago pa man siya makasagot. Shit! Ano 'yon? Hindi ba si Alexander iyon? A lot of questions filled my mind. Paano kung... Paano kung si Mr. Beaumont iyon tapos ginaya lang ang boses ni Alexander? Shit! Mabilis kong binato sa may pader ang aking cellphone nang sa ganoon ay hindi ma-track ng kahit sino. Pinuntahan ko si Cathy sa kanyang kuwarto at kahit nanginginig ay nagawa ko pa siyang gisingin. Kailangan naming umalis dito. Hindi na kami ligtas ni Cathy kung sakaling si Mr. Beaumont nga ang tumawag. The last thing I want is to be a hostage. Ayoko ng mga baril o kahit na ano pa mang putok. Kaya kailangan naming kumilos. Kahit inaantok pa ang anak ko, agad ko siyang pinalakad sa malayo







