Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 101 - Kabanata 110

วันงานที่ภาคินจะพาคนตัวเล็กไปก็มาถึง ตอนนี้ยี่หวากำลังแต่งหน้าทำผมด้วยฝีมือของช่างที่ภาคินวานให้แฟร์จัดการมาให้ ตัวของภาคินเองที่แต่งเสร็จไปหลายนาทีแล้วกำลังรออีกคนอยู่ด้านล่าง “ไปดูสิตาว่าเสร็จรึยัง” ภาคินบอกคนสนิทให้ขึ้นไปตาม “เดี๋ยวสิคะคุณภาคิน รีบเหรอคะงานเริ่มทุ่มนึงไม่ใช่เหรอ” ตาถาม “ก็ใช่..เออๆ” ภาคินพยักหน้าแล้วหยิบมือถือของตัวเองมาเช็กนั่นนี่ก่อนจะกดเข้าไลน์แล้วส่งหายี่หวา ภาคิน❤ : ใกล้เสร็จรึยังครับคนดี คุณขาอยากเห็นหนูแล้ว นานแล้วนะ ข้อความที่พิมพ์ไปมีแต่คำว่างอแงเต็มไปหมด ไม่นานก็ขึ้นอ่าน ยี่หวา💖 : ไม่งอแงนะคะคนเก่งของหนู กำลังจะเสร็จแล้วค่ะรอหน่อยน้า ยี่หวาตอบกลับมาพร้อมกับสติกเกอร์หมีกอดแสนน่ารัก ภาคินยิ้ม ภาคิน❤ : คุณขารอนะครับ ยี่หวา💖 : ค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปน้า ภาคินอ่านจบก็เก็บมือถือแต่ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มเอาไว้ “หวานเวอร์~~” เสียงของตาที่แซวออกมาทำให้ภาคินถลึงตาใส่ “ขอน้ำเปล่าแก้วนึง” นั่งนานแล้วคอมันก็เริ่มแห้ง “ตัดเลี่ย

มือที่บีบแขนของยี่หวาอยู่ปล่อยทันที ยี่หวาจับแขนตัวเองตรงรอยบีบนั่นเบาๆ เธอยังอึ้งกับคำว่าสะใภ้ของนายท่านไม่หายเลย “คือ.. ดิฉันขอโทษค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยอย่างตกใจ “ขอโทษใคร” ภาสกรณ์ถาม พอดีกับที่ภาคินเดินตามมาพอดี เมื่อเห็นว่าพ่อตัวเองยืนหันไปพูดกับผู้หญิงอีกคนและยี่หวาที่ยืนอยู่ข้างพ่อตัวเอง ภาคินเลยเลือกที่จะยืนมองอยู่ด้านหลัง “ขอโทษคุณภาสกรณ์..” เธอพูดเสียงหวิวแต่กลับโดนอีกคนพูดสวนกลับมา เกือบที่จะพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ “เธอบีบแขนฉันเหรอ ที่เห็นทำ เธอทำลูกสะใภ้ฉันนะ” ภาสกรณ์เลิกคิ้ว “..ก็ลูกสะใภ้ท่านมาว่าดิฉันไม่มีมารยาทนี่คะ” เธอมองไปที่ยี่หวา แต่สายตาค่อนข้างไปทางเกรงใจนิดหน่อยไม่ได้หยิ่งยโสแบบก่อนหน้านี้แล้ว “อย่าให้ต้องพูดเลยนะคะว่าคุณมาพูดกับฉันว่าไงบ้าง แทนที่คุณจะคิดตามแต่กลับมาทำแบบนี้” ยี่หวาพูดตามความจริง ภาสกรณ์เลิกคิ้วมองผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้ใบหน้าเลิ่กลั่ก “ถ้าที่ยี่หวาพูดไม่จริงก็เถียงมา แต่ถ้าไม่มีอะไรจะแก้ตัวก็ขอโทษยี่หวาซะ” ภาสกรณ์บอก ไม่ได้ดูเข้าข้างลูกสะใภ้อย่างยี่ห

บนโต๊ะที่มีภาสกรณ์นั่งหัวโต๊ะ คุณย่า ดีน เจคอป และอีกด้านก็เป็นภาคิน ยี่หวาและแฟร์ที่นั่งถัดมา “ห่อหมกหนูอร่อยมากเลยยี่หวา” กรองแก้วเอ่ยชมเมื่อได้ทาน “ขอบคุณค่ะคุณย่า คุณแม่ชอบทานค่ะหนูเลยหัดทำจนถนัด” ยี่หวาบอก “เด็กดีจริงๆ เลยนะคะ อะไรที่แม่ชอบหรือคนอื่นชอบยี่หวาใส่ใจเสมอเลย” เป็นแฟร์ที่พูดขึ้น ตั้งใจพูดให้ภาสกรณ์ฟังนี่แหละ “ใช่แฟร์ อิจฉายุพินที่มีลูกน่ารักแบบนี้” คำพูดของกรองแก้วทำให้ภาสกรณ์มองหน้าแม่ของตัวเอง “ไม่ต้องอิจฉาหรอกครับคุณย่า ตอนนี้ผมก็เอายี่หวามาเป็นหลานของย่าแล้วไง” ภาคินยิ้มบอก “ถูกใจย่ามากเลยล่ะ” กรองแก้วยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าหลานสะใภ้ของเธอจะถูกใจมากขนาดนี้ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งรัก “อร่อยมั้ยครับพ่อ” ภาคินถามเพราะเห็นว่าพ่อตัวเองตักกินไปหลายคำแต่ไม่พูดอะไร ภาสกรณ์มองลูกชาย กลืนข้าวที่เมื่อกี้ก็เป็นห่อหมกปลาช่อนมะพร้าวอ่อนที่ว่าไปเป็นคำที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ก็เห็นว่ากินเยอะขนาดนี้ ไม่อร่อยไหวเหรอ “ก็.. ทานได้” ภาสกรณ์ตอบ ยี่หวาที่มองอยู่ก็ยิ้ม “ถ้

ตั้งแต่คุณย่ามาอยู่ด้วยที่นี่ ทุกเช้าก็จะออกมาตักบาตรกันทุกๆ เช้าแต่วันนี้แปลกหน่อยที่ภาสกรณ์ที่ปกติจะวิ่งอยู่หน้าบ้านแต่วันนี้กลับมาตักบาตรกับทุกคนด้วย ตักบาตรเสร็จกรองแก้วก็ชวนลูกชายไปกรวดน้ำด้วยกัน แน่นอนว่าคนที่บวชเรียนมาแล้วอย่างภาสกรณ์ต้องสวดบทกรวดน้ำได้ แต่ที่แปลกใจก็คงเป็นยี่หวาที่เอ่ยออกมาด้วยเบาๆ จนจบ “เดี๋ยวหนูเอาไปเก็บให้ค่ะ” ยี่หวายิ้มแล้วรับหน้าที่เก็บอุปกรณ์กลับเข้าบ้าน กรองแก้วและภาสกรณ์มองตาม “แปลกใจใช่มั้ยล่ะ” กรองแก้วถาม “ก็..ครับ” “แม่ก็เคยแปลกใจ รู้มั้ยแม่ก็เคยอคติกับยี่หวาแบบภาสนี่แหละ แต่แค่ไม่กี่วันความน่ารักของยี่หวาก็ทำให้แม่ยอมรับเค้าได้.. หากภาสได้เห็นเวลาที่ยี่หวาอยู่แม่ของเค้านะ อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลย” กรองแก้วพูดให้ลูกชายฟังไปด้วยขณะที่ภาสกรณ์ก็เป็นไม้เท้าให้คนเป็นแม่ใช้พยุงตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน “..ผมก็อยากเห็นครับ” ภาสกรณ์ยิ้ม “งั้นไปเยี่ยมแม่ยี่หวากันมั้ย” “เอาสิครับ” ภาสกรณ์ยิ้ม “แต่แม่ของยี่หวาเพิ่งผ่าตัดหัวใจ และภาสต้องไม่พูดเรื่องที

“ต้องอ่านเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ” ภาคินถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะทำงานของภาคินในห้องนอนชั้น 5 “อ่านอีกแค่เล่มเดียวนะคะคุณขา อาทิตย์นี้ก็สอบเสร็จแล้วค่ะ” “แต่หนูอ่านมาสองชม.แล้วนะครับ” ภาคินว่า เขานอนมองยี่หวาอยู่บนเตียงโดยมีโมชินอนอยู่ที่ท้องอย่างเหงาๆ “คุณขา.. ให้หนูอ่านนะคะ” ยี่หวาหันไปสบตาอย่างออดอ้อน “โอเคครับ หนูอ่านเถอะคุณขาแค่พูดไปอย่างงั้นเองแหละ พรุ่งนี้สอบเสร็จกี่โมงหื้ม” ภาคินถาม มือก็ลูบเจ้าโมชิที่หลับตาพริ้มอยู่ “สอบเสร็จบ่าย 2 ค่ะ” “โอเค คุณขาไปรับแล้วเราไปลองชุดแต่งงานกันนะ” และประโยคของภาคินทำให้ยี่หวายิ้ม “ค่ะ เราไปลองชุดกันนะคะ” “ครับ อ่านหนังสือเถอะ เอาอะไรมั้ยคุณขาลงไปเอาให้” ภาคินถามอย่างเป็นห่วง ยี่หวายิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ค่ะ หนูอ่านอีกไม่นานแล้วเดี๋ยวขึ้นไปหาคุณขานะ” “โอเคครับ” ภาคินพยักหน้าแล้วให้ยี่หวาได้อ่านหนังสือต่อ ตอนนี้ยี่หวาไม่ได้ห่วงอะไรเยอะแล้วเพราะคุณแม่ของเธอก็ไปอยู่ที่บ้านของคุณย