Alle Kapitel von หนี้รัก: Kapitel 81 – Kapitel 90

ภาคินอุ้มเจ้าโมชิลงมาจากห้องเพราะตื่นมาก็ไม่เห็นเมียตัวเอง เห็นแต่ไอ้เจ้าขนปุยที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ร้อนจนต้องรีบเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำแล้วลงมาตาม เจออีกทีก็ตอนที่ยี่หวาเดินประคองคุณย่าของเขาเข้ามาในบ้านแล้ว “คุณขาลงมาแล้วเหรอคะ” ยี่หวายิ้มสดใสไปให้ “ไปไหนมาน่ะ” ภาคินเลิกคิ้ว “หนูไปตักบาตรกับคุณย่ามาค่ะ ลงมาพอดีเลยขอตักบาตรด้วย” ยี่หวาตอบกลับ ประคองย่าเดินไปจนถึงโต๊ะไม้ที่อยู่หน้าบ้านสำหรับสูดอากาศในยามเช้าแล้วทั้งสามคนก็ได้นั่งคุยกัน ภาคินและยี่หวานั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามตัวยาว มีฟูกนุ่มๆ รองนั่งและรองหลังอย่างดีไว้ให้ด้วย “เมี๊ยวว~” เสียงร้องเล็กๆ ของแมวเด็กที่ภาคินจับใส่เสื้ออีกรอบ ตอนนี้ลงจากภาคินแล้วเดินไปถูแก้มกับขาของกรองแก้ว “ขอโทษค่ะ” ยี่หวารีบบอกแล้วกำลังจะขยับไปอุ้มโมชิขึ้นมา “ไม่เป็นไร ชื่ออะไรนะ โมชิเหรอ” และคำถามของกรองแก้วก็ทำให้ภาคินรู้ว่าคุณย่าของเขาก็สนใจเจ้าตัวเล็กเหมือนกัน “ครับ ชื่อโมชิเป็นตัวเมีย พอดีหลงมาในบ้านแล้วโดนงูรัด ยี่หวาเจอแล้วรีบช่วยไว้เลยรอดครับ” ภาคินบอก

“พี่คินใจร้าย ฮึก ใจร้าย!!” เสียงของแฟร์ที่ดังขึ้นอย่างเอาแต่ใจ “แฟร์ แฟร์ฟังย่านะลูก” กรองแก้วเองแม้จะผิดหวังในตัวแฟร์ แต่เธอก็เห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ความเอ็นดูมันก็ไม่ได้หายไปภายในเวลาสั้นๆ เพราะเธอเชื่อว่าเนื้อแท้ของแฟร์ก็ยังเป็นเด็กน่ารักอย่างที่เธอเห็นมาตลอด “ฮึก คุณย่าขา” “ให้พี่คินได้รักคนที่เค้ารักนะลูก.. ยี่หวาเป็นคนดีเพราะย่าเชื่อว่าพี่คินจะไม่มีทางเลือกคนผิด.. พี่คินไม่ใช่คนที่จะรักใครได้ง่ายๆ นะลูก” เสียงของกรองแก้วบอกอย่างนุ่มนวล “พี่รักยี่หวาแฟร์ และพี่ก็รักแฟร์เหมือนน้องสาวคนนึง” ภาคินบอกเสียงอ่อน ยี่หวาเองก็สะอื้นเบาๆ อยู่กับอกของภาคิน การถกเถียงของคนที่รักกันเพราะเธอ มันทำให้ยี่หวารู้สึกแย่ แต่กลับรู้สึกอบอุ่นไปพร้อมๆ กันที่ทั้งคุณย่าและภาคินปกป้องเธอแบบนี้ “แฟร์.. ฮึก แฟร์แย่มากเลยใช่มั้ยคะ แฟร์.. แฟร์กลัวว่าเธอจะมาหลอกพี่คิน” แฟร์ว่าออกมา เธอปาดน้ำตาของตัวเองออก “ฉันไม่มีทางมาหลอกคนที่ฉันรัก.. ทุกอย่างมันเกิดขึ้นด้วยเวลา มันไม่ใช่ความฉาบฉวยหรือการหลอกลวง” ยี่หวาบอกท

“กลับไปทำงานกับคุณภาคินเถอะลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยแค่พักก่อนผ่าตัดเล็กๆ เอง ไม่มีอะไรน่ากลัวสักนิด” ยุพินบอกลูกสาวที่เลิกเรียนแล้วมานั่งเฝ้าอยู่แบบนี้ การใส่ชุดนักศึกษามาแบบนี้ไม่ได้ทำให้ยุพินสงสัยเพราะรู้ว่าลูกสาวน่ะฝึกงาน “หนูเป็นห่วงแม่นี่คะ” “แม่รู้ลูก เข้าใจดีแต่หนูก็เหนื่อยแล้วนะ พักผ่อนบ้าง” “...” ยี่หวามองแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ “แม่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะรู้มั้ย นอกจากน้าสาแล้วก็ยังมีพยาบาลที่คุณภาคินเค้าส่งมาดูแลอาทิตย์ละ 2-3 วัน” และคำบอกเล่าของแม่ทำให้ยี่หวาตาโตอย่างแปลกใจ “จริงเหรอคะ” “จริงสิ มาช่วงกลางวัน กายภาพให้แม่รู้สึกว่าช่วงนี้ไม่เหนื่อยเลยลูก” ยุพินยิ้มยามที่ตอบ “ดีจังเลยค่ะ หนูไม่เห็นรู้” ยี่หวาบอกแล้วยิ้มกว้าง ทำไมคุณขาถึงได้น่ารักกับเธอและแม่แบบนี้นะ “คุณภาคินเค้าคงกลัวว่าหนูจะเกรงใจนั่นแหละเลยไม่ได้บอก แต่ไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ อีกแค่ 3 วันแม่ก็จะได้ผ่าตัดแล้ว” ยุพินบอกลูกสาว “ก็ได้ค่ะ แต่หนูเป็นห่วงแม่ แม่รู้ใช่มั้ย” ยี่หวาจับมือ

ตารีบพายี่หวาเข้ามาในห้องของเธอ โดยทำทีให้คนขับรถขับออกไปเพื่อแสดงว่ายี่หวาได้ออกไปจากที่นี่แล้ว “พี่ตา โมชิอยู่กับหนูในนี้ได้ใช่มั้ย” ยี่หวาถาม “ได้ค่ะ เอาขึ้นไปบนเตียงพี่ก็ได้ ยี่หวาไปอาบน้ำก่อนนะ ขังโมชิเอาไว้ในนี้แหละ ใส่ชุดสีขาวเหมือนของพี่ตอนนี้นะเผื่อมีใครเห็นจะได้ไม่สังเกต” ตาบอก “ค่ะ ยี่หวาขอโทรหาคุณขาก่อนนะคะ” “ได้เลยค่ะ อยู่ในนี้นะ หิวรึเปล่า” ตาถามอย่างเป็นห่วง “ไม่หิวค่ะ เดี๋ยวเค้าสงสัยเอาค่ะ” ยี่หวาบอกหากตาจะเอาของกินมาให้เธอตอนนี้ “ค่ะ งั้นอยู่ในนี้นะพี่จะพยายามแอบเอาของกินมาให้ ของโมชิด้วย.. เจ็บรึเปล่าลูก” ตาลูบหัวกลมๆ ของโมชิอย่างเอ็นดู “ฮึก ทำไมนายท่านใจร้ายจังเลยล่ะคะ ทำหนูไม่ว่าเลย แต่ทำไมต้องทำโมชิด้วย ฮึก” ยี่หวาสะอื้นอย่างน่าสงสาร กอดเจ้าตัวน้อยเอาไว้ เธอไม่รู้ว่าลูกเจ็บไหม แต่แน่นอนว่าโมชิต้องตกใจมากๆ แน่ๆ ไม่เคยมีใครทำกับโมชิแบบนี้เลย “ขอโทษแทนคุณท่านนะคะยี่หวา” ตาน้ำตาคลอกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ไม่ใช่ความผิดของพี่ตาสักหน่อยค่ะ ฮึก”

ภาคินส่งโมชิให้ตาไปดูแลต่อ ส่วนตัวเขาก็พายี่หวากลับขึ้นมาบนห้อง ทันทีที่ถึงห้องยี่หวาก็เข้าไปกอดภาคินเอาไว้แล้วปล่อยน้ำตาออกมาอีกรอบ “ฮึก หนูคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณขาแล้ว” ยี่หวาบอกเสียงเครือ “ต่อให้เธอไปที่ไหน ฉันจะตามหาเธอจนเจอยี่หวา” ภาคินกอดยี่หวาเอาไว้แน่น ซ้อนแขนลงใต้ข้อพับขาวแล้วอุ้มสาวน้อยเอาไว้แนบอก “คุณขาเหนื่อยมั้ย ฮึก” ยี่หวาจับแก้มสากแล้วถามเสียงเครือ “ไม่เหนื่อยเลยครับ” ภาคินยิ้ม อุ้มมาจนถึงเตียงแล้วค่อยๆ วางน้องลง ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาออกให้อย่างเอ็นดู “เรารักกันได้มั้ยคะ ฮึก หนูรู้ว่าหนูไม่คู่ควรกับคุณขาเลย..” “ชู่วว คุณขาไม่ได้ต้องการคนที่คู่ควรเลยครับ คุณขาต้องการหนู..หนูคนที่คุณขารักนะ” ภาคินยิ้ม กดจูบลงบนแก้มชื้นน้ำนั่นเบาๆ “ฮึก แต่คุณพ่อคุณขารังเกียจหนู.. ท่านจะรับหนูได้จริงๆ เหรอคะ” ยี่หวาถาม ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าจะเอาชนะใจของภาสกรณ์ยังไง “คุณขากับคุณพ่อวันแรกที่เจอใครน่ากลัวกว่ากันหื้ม” ภาคินเกลี่ยผมที่ขยับออกให้อย่างอ่อนโยนแล้วถาม “..คุณขาค่