Lahat ng Kabanata ng หนี้รัก: Kabanata 121 - Kabanata 130

ภาคินตัวติดกับยี่หวาตลอดเวลา ไม่มีนาทีไหนเลยที่จะห่างกันนอกจากการเข้าห้องน้ำ ตลอดทริปภาคินยังมีกิจกรรมกับยี่หวาเช่นเคย เดินเล่น ซื้อของ และกลับมาเล่นน้ำกันที่ห้องพักส่วนตัว เป็นการฮันนีมูนที่ภาคินไม่ได้ทำอะไรกับน้องมากกว่าภายนอก แต่ก็ไม่เป็นปัญหาเพราะภาคินและยี่หวามีความสุขที่สุดในโลกแล้ว “ต้องมีของฝากเหรอ” ภาคินถามคุณแม่ท้องอ่อนที่ตอนนี้กำลังเลือกของฝากเป็นกระเป๋าสานที่มาจากชาวบ้านแถวนี้ “ต้องมีสิคะ พี่แฟร์น่าจะชอบอันนี้ อันนี้ของพี่ตา ของคุณแม่แล้วก็ของคุณย่า ส่วนปู่ของโมชิต้องเอาอันนี้” ยี่หวายิ้มแล้วหยิบหมวกสานขึ้นมา เป็นหมวกเหมือนของท่านขุนสมัยก่อน ภาคินหัวเราะ “ทำไมให้ปู่ชิชิอันนี้ล่ะ” “ก็เดี๋ยวนี้คุณปู่เข้าสวนที่สวนคุณย่าบ่อยหนูได้ข่าวมา ต้องมีหมวกประจำตำแหน่ง” ยี่หวายิ้มกว้าง “หึหึ เก่งครับ” “ของพี่แม็กซ์ ของบะหมี่ ลูกปอ ของพี่ดีนพี่เจคอป ของคุณปราโมทย์ด้วย” “อืม” ภาคินพยักหน้ายิ้ม มองดูยี่หวาเลือกของส่วนหน้าที่จ่ายตังค์น่ะเป็นของภาคินนั่นแหละ กลายเป็นว่าของฝากเยอะแยะจนแทบจะเอากล

หลังจากทานข้าวเสร็จยี่หวาก็ขอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อรอให้ภาคินที่ไปคุยกับภาสกรณ์กลับมา ไม่ลืมเอาเจ้าโมชิขึ้นไปด้วย “โมชิ คิดถึงมี้มั้ย” ยี่หวาถามแล้วจุ๊บลงบนแก้มนุ่มๆ ของโมชิ “เมี๊ยววว~” เจ้าแมวตัวกลมร้องพร้อมกับแลบลิ้นมาเลียแก้มของยี่หวา ยี่หวายิ้มที่เจ้าอ้วนทำแบบนี้ โมชิไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ “คิดถึงมี้จริงๆ เหรอเนี่ย มี้ก็คิดถึงโมชิที่สุดเลยค่ะ จุ๊บบ” ยี่หวากดจูบที่แก้มลูกสาวย้ำๆ ถ้าเอาไปฮันนีมูนได้เธอเอาไปแล้วแหละ “เมี๊ยวว~” “มี้เจอคุณแม่ของป๊าด้วยนะ..สวยมากเลย แต่ทำไมนะโมชิ ใครๆ ที่เป็นครอบครัวของป๊าเจอมี้แล้วไม่ชอบมี้ทุกคนเลย มี้ไม่น่ารักเหรอ” ยี่หวาถามพร้อมกับจ้องตาโมชิ “เมี๊ยวว” “คุณแม่ของป๊าไม่ชอบมี้เลย แต่ไม่สำคัญหรอกเพราะป๊าบอกว่าสนใจแค่ป๊ากับคนที่นี่ก็พอ เนอะ” ยี่หวายิ้มเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ โมชิขยับหัวกลมๆ ของตัวเองไปถูที่แก้มของยี่หวา “แค่ป๊ารักมี้ มี้ก็ไม่ต้องการอะไรแล้วแหละเนอะ คิคิ มานอนกอดกันดีกว่า คิดถึงงง” ยี่หวาบอกเจ้าก้อนที่ใส่ชุดน่ารัก ตัวเธอก็อยู่

ทุกอย่างจบลงอย่างที่ทุกคนหวังว่าคงจะไม่มีอะไรเข้ามาอีก “มีอะไรกัน ย่าได้ยินเหมือนมีใครเข้ามา” เสียงของกรองแก้วที่เดินออกมา ทุกคนหันไปมองแล้วกลับมามองหน้ากัน เป็นภาสกรณ์ที่ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาแม่ “โสภิตามาครับ” และเลือกที่จะไม่ปิดบัง “โสภิตา..” หน้าตาที่ตื่นตกใจของกรองแก้วทำให้ภาสกรณ์ต้องลูบหลังคนเป็นแม่ “ไปแล้วครับ ไปแบบที่จะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องกับพวกเราอีก” “ให้ไปเยอะเหรอ” กรองแก้วถาม เพราะคนแบบผู้หญิงคนนั้นคงไม่ไปหากได้ไม่เยอะอย่างที่ต้องการ “30 ล้านครับ แลกกับการที่จะไม่เข้ามาวุ่นวายกับลูกและพวกเราอีก” “อืม.. ให้เธอไปเถอะ ย่าไม่อยากให้ใครเข้ามาทำลายความสุขของครอบครัวเราอีก” กว่าจะมีวันนี้ มันไม่ง่ายเลย.. “ครับแม่ ผมจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำลายความสุขที่กลับมาของครอบครัวเราอีก” ภาสกรณ์ยิ้ม 20 กว่าปีมันนานเกินไปแล้ว.. วันนี้มันสิ้นสุดลงจริงๆ สักที.. เวลาที่ผ่านไปยี่หวาคิดว่ามันช่างช้าเหลือเกิน หมอที่นัดเธอไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทุกครั้งก็จะดูแค่ความแข็งแรงของลูกในท้อง ไม

“เป็นไงบ้างครับคนดี” ภาคินจับมือเล็กของเมียขึ้นมาจูบเบาๆ “เจ็บแผลค่ะ คุณขา แล้วลูกล่ะคะ” ยี่หวาถามถึงเด็กน้อยที่คุณหมออุ้มมาวางบนอกของเธอ “อยู่ห้องเด็กครับ อีกเดี๋ยวหมอจะเอามาให้นะ” “ลูกเป็นไงบ้างคะ” ยี่หวาถาม อยากรู้ว่าลูกครบถ้วนสมบูรณ์รึเปล่า “ลูกแข็งแรงครับ ตัวกลมมากๆ เลยนะ หน้าเหมือนคุณขาเปี๊ยบ” “แหยะ ขี้โม้ คิคิ” ยี่หวาหัวเราะสามีที่อวยว่าลูกหน้าตาเหมือนตัวเองซะงั้น “จริงๆ เหมือนคุณขาเลย แต่ปากได้แม่นะ” เพราะปากเล็กๆ เป็นกระจับน่าจูบแบบนี้ มีแค่ของยี่หวาเท่านั้นแหละ “อยากเห็นแล้วค่ะ แล้วนี่ทุกคนรู้รึยังคะ” “คุณขายังไม่บอกเลยครับ รอให้ยาหยีเข้ามานี่ก่อนเดี๋ยววิดีโอคอลไป เย็นพอดีทุกคนคงพร้อมหน้า” ภาคินยิ้ม “อื้อค่ะ หนูอยากดื่มน้ำ” “ได้ครับ” ภาคินบริการเมียเต็มที่ ตอนนี้ตาก็มาถึงแล้ว ดูตื่นเต้นใหญ่ “พี่ตา” “เป็นไงบ้างคะยี่หวา” ตาเดินเข้าไปจับแขนอีกข้างของยี่หวาอย่างระวัง “ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าหนูตัวใ

อยู่โรงพยาบาลอยู่ 3 คืนเพราะเจ้าตัวเล็กมีสะดือแดงนิดหน่อย แต่แค่นั้นก็เล่นเอาใจของพ่อแม่ลงไปอยู่ตาตุ่มจนตอนนี้ต้องจ้างพยาบาลพิเศษมาช่วยอีกแรงเผื่อว่ามีอะไรผิดปกติจะได้ดูแลกันทัน “พี่ชิ เก่งมากเลยนะ มี้ยังไม่ได้ชมเลย” กลับมาถึงบ้านยี่หวาก็นั่งลงที่โซฟานุ่ม ก้อนกลมอย่างโมชิที่คิดถึงหม่ามี้เขาเหลือเกินวิ่งขึ้นมานั่งบนตักทันที แม้จะกลัวเรื่องขนอยู่แต่ยี่หวาก็ไม่ใจร้ายขนาดที่จะไม่กอดลูกคนโตของตัวเองหรอก “เมี๊ยวว~~” “จุ๊บ.. เก่งที่สุดเลยค่ะ ไม่ได้ชิมี้แย่แน่ น้องกลับมาแล้วน้า น้องในท้องมี้น่ะ ออกมาให้ชิเลี้ยงแล้ว”ยี่หวากดจูบลงบนจมูกแดงๆ ของโมชิ เจ้าก้อนเอาหัวกลมๆ ของตัวเองถูไถที่แก้มของยี่หวาอย่างออดอ้อน “คิดถึงมี้น่าดูเลยชิ ป๊าเอาน้องไปนอนแหละ ไปดูกันมั้ย” ภาคินถาม โมชิมองภาคินที่ตอนนี้อุ้มก้อนอะไรไม่รู้อยู่ แมวอ้วนกระโดดลงจากเบาะโซฟาแล้วมอง ภาคินปรึกษาหมออย่างดีแล้วว่าสามารถเลี้ยงเด็กกับแมวได้ไหม แน่นอนว่าแมวของภาคินปลอดโรคทุกโรคเพราะฉีดยาและวัคซีนครบทุกอย่าง อาบน้ำอย่างสม่ำเสมอ เรื่องความสะอาดแทบไม่ต้องห่วงเลย และคำตอบก็คือได้ แต่ร