Alle Kapitel von หนี้รัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

ภาคิน ภาคินัย เหมราชมาเฟียหนุ่มเจ้าของธุรกิจทั้งขาวและเทา ปีศาจหน้าหล่อ คิ้วเข้มและดวงตาที่คมกริบแต่กลับดูเย็นชาจนน่ากลัว ของที่ซื้อมานั่นเท่ากับว่าเป็นสิทธิ์ขาดของ จะบีบให้ตาย หรือใจดีคลายให้รอด ภาคินจะเป็นคนตัดสินเองยี่หวา หวันยิหวา กำเนิดกูลหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่อยู่ในครอบครัวชนชั้นกลาง จากเด็กสาวมหาลัยที่สดใสและเป็นที่รักของทุกคน ทุกอย่างเปลี่ยนไปแค่ช่วงข้ามคืน เมื่อเธอต้องขายสิ่งที่มีค่าสุดเพื่อแลกเงินและชีวิตของพี่ชาย.. นั่นคือศักดิ์ศรีของตัวเองINTRO “ฮึก..” ร่างเปลือยเปล่าสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยน้ำตา “คิดว่าน้ำตาของผู้หญิงขายตัว ขายศักดิ์ศรีแบบเธอ จะมีผลอะไรกับฉันงั้นเหรอ?” เสียงแหบพร่าถามเพราะความคับแคบที่ตอดรัดท่อนเอ็นของภาคินเอาไว้จนเสียวแทบขาดใจ สะโพกสอบส่งแรงอัดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าปึก ปึก ปึก “อ๊ะ ฮึก.. เจ็บ..” เสียงร้องสั่นเครือ รับแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้งของภาคิน..คนที่ตอนนี้เป็นเจ้าชีวิตของเธอปีศาจร้าย.. “หึ อย่าเพิ่งเจ็บ ฉันใช้งานเธอยังไม่ถึงเสี้ยวของเงินที่เสียไปด้ว

ยี่หวาเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้น จับตัวพี่ชายให้ลุกด้วย “ต้องไปเมื่อไหร่คะ” ยี่หวาถาม “..พรุ่งนี้” คำตอบที่ทำให้ยี่หวาแทบล้มทั้งยืน แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มออกมา “น้องจะได้เรียนอีกมั้ย” ยี่หวาถามเสียงเครือ “...” แม็กซ์ตอบไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าภาคินจะทำกับน้องสาวของเขายังไง “คงต้องลองดูว่าเค้าจะให้น้องเรียนมั้ย ระหว่างนี้บะหมี่กับลูกปอ น้องจะบอกว่าน้องต้องไปทำงาน แต่จะบอกพวกนั้นว่าเป็นความลับที่บอกแม่ไม่ได้ เผื่อบะหมี่กับลูกปอมาเยี่ยมแม่ น้องจะบอกแม่ว่าต้องไปฝึกงานต่างจังหวัดนะคะ” ยี่หวาคิดออกแค่นี้ ทุกอย่างมันเร็วเกินไป “ยี่หวา..” “พี่แม็กซ์ไม่ต้องรู้สึกผิดเลยนะ น้องฝากแม่ด้วย นะคะ” “อึก ฮือ..” แม็กซ์อ่อนแอที่สุดในชีวิตก็วันนี้ เกิดมา 30 ปีเขาร้องไห้ในวันที่พ่อหายไปยังไม่เท่าตอนนี้เลย “ไม่ร้องนะ เย็นนี้เรามาทานข้าวด้วยกันนะ เพราะไม่รู้ว่าน้องจะได้กลับมาทานข้าวด้วยอีกเมื่อไหร่” “ยี่หวา” แม็กซ์ร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทำไมน้องสาวของเขาถึงได้เข้มแข็งขนาดนี้นะ ยิ่งยี่หว

ห้องฟ้าที่ว่าคือห้องที่อยู่ห่างออกจากห้องทำงานไปไม่ไกล “ห้องนี้เป็นห้องของคุณภาคินของชั้นนี้นะคะ ห้องของคุณจะอยู่ห่างออกไปอีก 2 ห้อง” ผู้หญิงที่ดูอายุราวๆ 35 พูดกับยี่หวา “ยี่หวาต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอถามขณะที่เดินเข้าไปในห้อง “แค่ทำตามคำสั่งของเจ้านาย ระหว่างนี้ก็อยู่แต่ในห้องนะคะ อาหารเที่ยงลงไปทานข้างล่างได้เลย.. ทานที่ห้องครัวนะคะ” เพราะนี่ไม่ใช่แค่คนแรกที่เข้ามาในฐานะนี้ มีหลายต่อหลายคนที่ยอมเข้ามาอยู่ในนี้ในฐานะนี้ และส่วนมากก็มาด้วยเหตุผลเดียวกับยี่หวา.. ขัดดอกใช้หนี้ “ค่ะ..ยี่หวาชื่อยี่หวานะคะ” “ค่ะ ฉันชื่อตานะคะ” “ค่ะพี่ตา” ยี่หวารู้สึกดีที่อย่างน้อยก็มีคนที่พอจะพูดดีกับเธออยู่บ้าง “อาหารเที่ยงทานสิบเอ็ดโมงครึ่งนะคะ” “ค่ะ” “ตามสบายค่ะ” ตาว่ายิ้มๆ แล้วเดินออกไป ตาเป็นสาวใช้ที่มักจะได้ดูแลผู้หญิงที่เข้ามาที่นี่ ส่วนมากแต่ละคนจะมาด้วยความเต็มใจ เพราะหากบังคับลากถูกันมาภาคินจะไม่รับเอาไว้เพราะตัวของภาคินไม่ใช่คนที่จะฝืนใจผู้หญิงคนไหน และเมื่อก้าวเข้ามาได้แล

“อย่างเธอคงไม่ต้องเล้าโลมให้เสียเวลา” ถ้อยคำดูถูกทำให้หยดน้ำใสปริ่มอยู่ในดวงตา ยี่หวาไม่รู้ว่าอีกคนทำอะไรต่อแต่ผ่านไปครู่เดียวความรู้สึกเหมือนเนื้อเธอกำลังฉีกเป็นชิ้นๆ มันเจ็บจนเธอกรี๊ดออกมา “กรี๊ดดดด ฮึก เจ็บๆๆ หนูเจ็บ” ยี่หวาดิ้นพล่านอย่างน่าสงสาร พยายามถดสะโพกหลบแต่ความใหญ่โตที่กระแทกเข้าไปได้ครึ่งลำไม่ยอม ภาคินกัดฟันกรอดเพราะรับรู้ได้ถึงเยื่อพรหมจารีที่ฉีกขาดเพราะมันรัดแน่นจนเขาเองก็เจ็บ แววตาที่เปลี่ยนไปแค่ชั่วครู่ก่อนจะจับเรียวขาของอีกคนให้แยกออกกว้างมากขึ้น และกระแทกส่วนที่เหลือเข้าไปอย่างไม่ปรานี “โอ้ยยย ฮึก หนูเจ็บ ฮืออ เอาออกไป ฮึก อ๊ะ อ๊ะ” ไม่เพียงแค่ภาคินไม่ดึงมันออกไปจากตัวเธอ แต่อีกคนกลับกระแทกเข้ามาไม่ยั้ง ขาที่อ้ากว้าง และเสื้อที่ตอนนี้ภาคินส่งมือไปเปิดมันขึ้นจนเต้าอวบโผล่พ้น ขนาดพอดีมือที่ไม่ได้ใหญ่จนเกินไป และสวยงามดั่งดอกบัวตูม ยอดอกที่ขึ้นเป็นไตเพราะแรงกระทำจากด้านล่าง “หึ..” ภาคินร้องในลำคอก่อนจะก้มลงไปฉกยอดอกสีชมพูตรงหน้า ดูดดึงอย่างอดใจไม่ไหวก่อนจะขบกัดจนยี่หวาดิ้นพล่าน “ฮึก อย่ากัด อ๊ะ หนูเจ็บ

นิ้วที่สอดเข้าไปในช่องคับแคบทีเดียวสองนิ้วทำให้ยี่หวาน้ำตาคลอเพราะความเจ็บที่ซ้ำรอยเดิม เธอยังไม่หายระบม เมื่อโดนสอดใส่ทำให้เจ็บจนน้ำตาคลอ “เจอของจริงแล้วค่อยร้องดังๆ กว่านี้แล้วกัน” เสียงที่ดังขึ้นอย่างมีอารมณ์ และขาของยี่หวาที่โดนจับแยกออกอย่างไม่ปรานี.. “อ๊า..อื้อ” ยี่หวาอยากร้องให้ดังกว่านี้แต่รู้ว่ายิ่งร้องก็ยิ่งแย่ เขาไม่อยากให้ยี่หวามีน้ำตาขณะที่กำลังทำหน้าที่ตรงนี้ และแค่อึดใจความใหญ่โตที่ยี่หวาไม่คิดว่าผู้ชายทุกคนจะมีแบบนี้ ตอนนี้กระแทกเข้ามาในตัวของเธอจนสุดลำ ความเจ็บและเสียดทำให้น้ำตาเม็ดเล็กไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาให้ภาคินไม่ชอบใจ “อ๊า..ซี้ดด อื้อ” ภาคินที่กระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าไปแล้วขยับเข้าออกไม่ยั้ง ยี่หวาเจ็บปวดกับการกระทำเหล่านั้น แต่ต้องกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น จนกลิ่นคาวเลือดที่มีอยู่ก่อนหน้านี้กลับมาคลุ้งอยู่ในปากของเธออีกครั้ง ภาคินมองดูอีกคนที่นอนกลั้นเสียงสะอื้นและเสียงครางจนต้องส่งมือหนาไปบีบคางเล็ก “ฉันไม่ได้นอนอยู่กับท่อนไม้ใช่มั้ย” เสียงที่ถามอย่างไม่ค่อยพอใจแม้