Alle Kapitel von วาสนาเอื้อย: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ครับ?” ศิลาจ้องหน้าหญิงสาวที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่ได้ยินว่าเธอให้เขาเรียกแทนตัวเองว่าพี่เอื้อย อย่างนั้นก็หมายความว่าเธอไม่โกรธเขา“ก็เราอายุห่างกันตั้งเยอะ เรียกพี่เอื้อยน่าจะดีกว่า” มุมปากยกยิ้มอย่างชอบใจ เมื่อได้เห็นท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้า ไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะใจเต้นแรงยามที่เห็นเด็กหนุ่มแสดงท่าทางแบบนี้ศิลาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าเขาน่ารักมากเลย ยิ่งใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายยิ่งทำให้เขาน่าหลงใหลมากขึ้น จนเธอไม่อาจล่ะสายตาจากเด็กหนุ่มตรงหน้าได้เลยสักนิด“เอ่อ พี่เอื้อย” พี่ครับอย่าอ่อยผมได้ไหม รู้หรือเปล่าว่ากลิ่นตัวของพี่ในยามที่ขยับหน้าเข้ามาใกล้ผมมันทำให้ผมหลงใหล อยากจะอยู่ใกล้พี่แบบนี้ไปนานๆ“ตกใจอะไร นายลืมคาดเข็มขัดนิรภัยน่ะ” ไม่ว่าเปล่าเอื้อยกลับโน้มโตเข้าไปคาดเข็มขัดให้เด็กหนุ่มทันที นั้นยิ่งทำให้ศิลามีโอกาสสูดดมกลิ่นหอมจากแชมพูสระผมเข้าไปเต็มปอดแม้จะยังตกใจกับการกระทำของคนตัวเล็ก แต่ว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดในยามที่เธอขยับกายเข้ามาใกล้เขา“

ศิลาที่เห็นท่าทางของสาวเจ้าก็ได้แต่อมยิ้มอย่างชอบใจ เธอไม่พอใจใช่ไหมที่พนักงานสาวคนนั้นคิดว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกันแบบนี้เรียกว่าหึงหรือเปล่า ถ้าเกิดว่าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าพี่เอื้อยเริ่มมีใจให้เขาแล้วใช่ไหม เขาเริ่มมีความหวังแล้วใช่หรือเปล่า“พี่เอื้อยเอาเค้กด้วยไหม” แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบแต่ว่าเขาจำได้ดีว่าพี่เอื้อยชอบกินเค้กในครั้งแรกที่เราเจอกัน ไม่สิ! ครั้งแรกที่เขาเจอพี่เอื้อยเขาเห็นเธอชอบกินเค้กและท่าทางก็มีความสุขเอามากๆ“เอ่อ” ใจมันก็อยากจะกินอยู่หรอก แต่เพราะพ่อโทรเข้ามาให้เธอพยายามหยุดกินพวกเค้กของหวานพวกนั้น เธอไม่อยากผิดคำพูดกับพ่อเลย“ทำไมครับ” หรือว่าคนตัวเล็กจะไม่ชอบร้านนี้“มะไม่ทำไมหรอก แค่ไม่รู้ว่าจะกินอะไร” ที่ไหนกันล่ะ เธอลังเลใจนั่นแหละเพียงแต่พอศิลาเอ่ยปากถามแบบนี้แล้ว เรื่องที่รับปากพ่อเอาไว้คงต้องเอาไว้ทีหลังก่อนพ่อคงไม่รู้หรอกว่าเธอแอบกินมัน.....หลังจากที่นั่งอยู่นานร่างบางจึงสั่งเค้กรสโปรดมากินซึ้งเป็นเค้กนมสด แม้ว่ารสชาติของเค้กร้านนี้จะไม่ถูกปากเหม

พี่เอื้อยครับอย่าทำแบบนี้เลยใจของผมมันไม่แข็งแรงขนาดนั้นนะ พี่มาหยอกผมแบบนี้ เกิดว่าผมตอบกลับพี่อย่าหาว่าผมรังแกนะครับ ศิลาคิดในใจในขณะที่สายตายังคงจ้องมองดวงหน้าสวยไม่วางตา“ว่ายังไง?” “สำหรับพี่ผมบริการให้ฟรีเลยครับ” แม้คำตอบของเด็กหนุ่มจะเป็นแบบนั้นแต่ว่าความเป็นจริงมันไม่ใช่ เขาไม่ได้ต้องการแบบพูดเลยหากว่าขอได้เขาอยากจะได้พี่เอื้อยมาเป็นแฟน แต่มันก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น จะพูดออกไปเลยก็กลัวว่าพี่เอื้อยจะตีตัวออกห่างจากเขา“จริงเหรอ” เด็กคนนี้ปากหวานจริงๆเลย“ครับไม่เชื่อลองไหมล่ะครับ” ดวงตาของคนทั้งสองมองประสานกัน ก่อนที่มือหนาของเด็กหนุ่มจะเลื่อนไปกุมมือบางที่ยังคงจับพวงมาลัยรถรถยนต์คันหรูหยุดลงกะทันหันทั้งที่มันวิ่งมานานได้หลายกิโลเมตรแล้ว แต่พอคนขับเคลื่อนเจอลูกหยอดเข้า หญิงสาวกลับทำท่าจะขับต่อไปไม่ได้สงสัยถนนมันลื่นเจอคนหล่อหยอดเข้าหน่อยก็หล่อลื่นเลย“ว่ายังไงครับจะลองหรือเปล่า” ร่างบางที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองโดนเด็กหนุ่มหลอก จึงพยายามตั้งสติไม่ให้หลงคารมของศิลาทว่าเพียงแค่เด็กหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เธอกลับ

หลายวันต่อมาทั้งอื้อยและศิลาต่างนัดเจอกันตลอด โดยหลังเลิกเรียนศิลามักจะอ้อนขอให้หญิงสาวมารับที่หน้าโรงเรียนทุกวัน หลังจากนั้นคนทั้งสองมักจะไปเที่ยวกินข้าวดูหนังต่อเรื่องศิลาในตอนนี้เหล่านักเรียกทั้งโรงเรียนต่างก็รู้แล้วว่าเขามีแฟนสาวเรียบร้อย ทำให้นักเรียนหญิงหลายคนที่หมายปองเขาต่างอกหักไปตามๆกันแต่ก็ไม่วายที่จะมีคนออกมาแฉว่าคนที่เด็กหนุ่มกำลังคุยอยู่นั้นเป็นสาวอายุมากแล้ว ซึ่งอายุของคนทั้งสองทิ้งห่างกันถึง 10 กว่าปีหลายคนจึงไม่พอใจถล่มเข้าไปคอมเมนต์ด่าเอื้อยในไอจี ซึ่งถูกใครบางคนแขวนมันเอาไว้ที่เว็บบอร์ดโรงเรียน‘แก่จนจะโลงอยู่แล้วยังมายุ่งกับศิลาอีก’‘จะไปไหนก็ไปอย่ามาหลอกเด็กเลยป้า!’‘ป้าเล่นของใส่ศิลาใช่ไหม?’หลายคอมเมนต์ที่ต่อว่าหญิงสาวมันทำให้เอื้อยไม่กล้าที่จะจับมือถือไปอ่านข้อความพวกนั้นเลยเธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งที่เธอเองก็คุยกับศิลาเหมือนกับชายหญิงคู่อื่นทั่วไป ยังทำให้คนอื่นที่ไม่รู้จักไม่พอใจถึงขนาดด่ากันแบบนี้เท่าที่เธอดูโปรไฟล์ของหลายคน คนเหล

หลังจากที่เสือและมาวินเดินกลับเข้ามาในกลุ่มเพื่อน บรรยากาศที่เคยเป็นเหมือนก่อนก็เปลี่ยนไป จากที่มันเงียบอยู่แล้วเมื่อคนทั้งสองเดินมามันก็ยิ่งเงียบเข้าไปใหญ่“เสือมึงทำอะไรไอ้มาวินหรือเปล่า” เป็นกวินที่เอ่ยถาม แม้เขาจะรู้ว่าเสือมันก็มีใจให้มาวิน แต่ก็อดห่วงไม่ได้กลัวว่ามันจะหึงไอ้มาวินกับศิลาจนขาดสติ“......” แต่เสือกลับเงียบไม่ตอบอะไร ใช้เพียงสายตาคมจ้องมองมาวินโดยไม่ล่ะสายตาไปไหน“ศิลามึงไปหาพี่เอื้อยเลยก็ได้!” อาจารย์ที่มาสอนวิชาต่อไปแกไม่ได้ซีเรียสเรื่องเช็กชื่อเข้าเรียนเท่าไหร่ ขอเพียงแค่นักเรียนส่งงานแกให้ครบก็พอ“ขอบใจนะเสือ” ศิลาว่าก่อนจะหันไปมองมาวินด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก้มหน้าคิดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป“มึงไปตอนนี้เลยก็ได้ ส่วนใครที่ไม่พอใจก็ช่างหัวมัน” มาวินหันไปมองเสือทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอ้เสือมันพูดจากระแทกแดกดันเขา คงสะใจมันมากใช่ไหมที่เรื่องมันเป็นแบบนี้อีกอย่างเป็นตัวเขาเองที่ผิด ดันไปเผลอไผลมีอะไรเกินเลยกับมัน โดยที่ไม่ดูเลยว่าคนคนนั้นไม่ใช่ศิลาแต่เป็นไอ้เหี้ยเสือ................หลังจากที่ออกจากโรงเรียนมาได้ ศิลาจึงเร่งให้แท็กซี่มา