Alle Kapitel von วาสนาเอื้อย: Kapitel 21 – Kapitel 30

ศิลาว่าก่อนจะส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวหนึ่งกรุบ มุมปากยกยิ้มทำหน้าตาทะเล้นใส่คนตัวเล็ก เอื้อยที่เห็นเด็กหนุ่มทำหน้าตาแบบนั้นใบหน้านวลกลับเห่อร้อน แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ ใบหน้าสวยหันหน้าไปมองหน้าต่างด้วยความเขินอายศิลานายอย่าทำหน้าตาแบบนั้นได้ไหม ไม่รู้หรือไงว่าหน้าตาแบบนี้มันน่ารักแทบบ้า หล่อระเบิดระเบ้อเลย“พี่เอื้อยร้อนเหรอครับ” แอร์ก็เย็นขนาดนี้ทำไมคนตัวเล็กถึงได้แก้มแดงตัวแดงล่ะ หรือว่าพี่เอื้อยจะไม่สบาย เมื่อคิดว่าหญิงสาวจะไม่สบายศิลาจึงผละจากมือถือ หันไปสนใจหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าแทน“หรือว่าพี่ไม่สบาย” มือหนาอังที่หน้าผากมนต์อย่างชำนาญ เพียงแค่หลังมือหนาสัมผัสเข้ากับผิวเนียนนุ่ม ร่างบางของเอื้อยถึงกับสะดุ้งไม่คิดว่าศิลาจะพุ่งเข้ามาเร็วขนาดนี้“เปล่าพี่ไม่เป็นไร”“ตัวก็ไม่ร้อน แต่ทำไมหน้าแดงล่ะครับ?” แปลก อาการแบบนี้มันเป็นอะไรกันแน่“ศิลาพี่ไม่เป็นไรจริงๆ รีบดูมือถือเถอะ” ไม่ได้เธอจะปล่อยให้เด็กน้อยรู้ไม่ได้ว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่ หากว่าศิลารู้แบบนี้มันน่าอายแย่เขาคงคิดว่าเธอใจง่าย แค่ยิ้มให้นิดหน่อยก็เขินจะเป็นบ้า หากว่าเขารู้จุดอ่อนของเธอเข้า ชีวิตในวันข้างหน้าเขาจะต้องขย

“ศิลาพี่ไม่ใช่คนโรคจิตแบบนั้นนะ” เอ่อหรือว่าเธอจะใช่กันแน่ เพราะว่าเมื่อกี้นี้เธอก็แอบมองร่างกายของเขาจริงๆนั่นแหละ แต่ว่าเป็นเพราะเขาเองไม่ใช่เหรอที่เล่นเดินตัวเปื่อยออกมาจากห้องน้ำเป็นเขาเองต่างหากที่ตั้งใจมาอ่อยเธอ แล้วจะมาโทษเธอคนเดียวได้ยังไง แบบนี้มันโคตรไม่แฟร์เลย เป็นแบบนี้ศิลาก็คงรู้แล้วสิ ว่าเธอนิสัยไม่ค่อยดี“ก็ไม่ได้ว่าพี่เป็นโรคจิตสักหน่อย” ของสวยๆงามๆ มายืนล่ออยู่ตรงหน้าไม่มองสิแปลก หากว่าเป็นพี่เอื้อยเขาก็มองไม่ต่างจากคนตัวเล็กนั่นแหละ“ไปเลยนะ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย” เอื้อยโยนหมอนขนาดใหญ่ใส่ศิลาด้วยความหมั่นเคี้ยว รู้ว่าเธอแอบมองยังจะมายืนโชว์หุ่นให้เธอดูอีก“เสื้อผ้าผมยังมาไม่ถึงเลยครับ” หลังจากที่วางสายจากคนเป็นพ่อ เขาก็ขอพี่เอื้อยเข้าไปอาบน้ำทันที ทั้งที่ยังไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วยซ้ำช่วยไม่ได้นี่ประเทศไทยมันร้อนจะตาย เขาทนไม่ได้หรอกนะที่เหงื่อออกเต็มตัวแต่ไม่ได้อาบน้ำ มันรู้สึกไม่สดชื่นเอาซะเลย“งะงั้น เอ่อใส่ชุดคลุมอาบน้ำไปก่อน” เอื้อยรีบวิ่งเข้าไปค้นดูตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดคลุมอาบน้ำ โชคดีหน่อยที่เธอมีชุดไซซ์ใหญ่ทำให้ศิลาสามารถใส่ชุดของเธอไปก่อนได้“พี่เอื้อย

อย่างนั้นเขากับพี่เอื้อยก็นอนพักในห้องเดียวกันสิ ดีจังเลย ศิลาคิดด้วยความเพ้อฝัน“เปล่านะ พี่จองสองห้องแต่ว่าที่พักมันอยู่ติดกันเฉยๆ” หมายความว่าศิลาคิดว่าเธอจองห้องเดียวอย่างนั้นเหรอ คิคิ เด็กน้อยกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย“โถ่ว!พี่เอื้อย....” เมื่อได้ฟังคำตอบที่ชัดเจนจากหญิงสาว ขาของเขาแทบจะหมดแรงเลยด้วยซ้ำ หมดกันความฝันที่จะได้นอนตระกองกอดหญิงสาวในดวงใจ คืนนี้เขาคงต้องนอนกอดหมอนข้างเหมือนเคยอีกแล้ว“หึ อย่ามาทำตัวแก่แดด รีบเอากระเป๋าไปเก็บเร็วพี่จะพาไปเล่นน้ำตก” เด็กหนุ่มเมืองกรุงอย่างศิลาคงไม่เคยไปเล่นน้ำตกสินะ อย่างนั้นเธอจะเป็นคนพาเขาไปหาประสบการณ์แบบนี้เองประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใคร รับรองว่าศิลาจะต้องจำไม่รู้ลืมแน่นอน............เอื้อยพาเด็กหนุ่มนั่งรถไปเที่ยวน้ำตกอย่างที่ว่าเอาไว้จริงๆ หลังจากที่เก็บของเอาไว้ที่ห้องพักร่างบางและร่างสูงของเอื้อยและศิลาต่าง ก็พากันออกเดินทางมาท่องเที่ยวที่น้ำตก ระยะทางที่เข้าไปยังสถานที่เป็นทางแคบขนาดเล็ก รถสามารถขับได้แค่เลนเดียวเท่านั้น“พี่เอื้อย ทำไมทางไปมันน่ากลัวจัง?” ถนนหนทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย ทางข้างหน้ามีหลุมมีบ่อเต็มไปหมด“น้ำตกมันอยู่ไ

ยังไม่ทันที่รถยนต์คันหรูจะจอดอยู่หน้าบ้าน เอื้อยก็เห็นคนเป็นพ่อยืนกอดอกรอแล้ว เธอใช้เวลาขับรถไม่นานเท่าไหร่ เพราะต่างจังหวัดหากไม่ใช่ช่วงเทศกาลรถจะไม่ติดทำให้หลังจากที่ไปดูที่ดินกับศิลาแล้ว ก็ขับรถมาที่บ้านที่ขอนแก่นได้เลย“พี่เอื้อย พี่ทะเลาะกับพ่อเหรอครับ” คนที่กล้ายืนกอดอกจ้องมองรถของพี่เอื้อยขนาดนี้ คงมีแค่คนเดียวเท่านั้น ซึ่งก็เป็นพ่อของพี่เอื้อยแต่ทำไมคุณพ่อต้องทำท่าทางและสีหน้าแบบนี้ด้วย เขากับพี่เอื้อยทะเลาะกันเหรอ ศิลาคิดในใจเมื่อได้ลองย้อนไปเมื่อคืนถึงสีหน้าของพี่เอื้อย ที่ไม่ค่อยสู้ดีหนักหลังจากคุยโทรศัพท์กับคนเป็นพ่อ“ไม่ใช่ พ่อพี่นิสัยเป็นแบบนี้เอง” เธอหันไปมองศิลาอดเป็นห่วงเด็กหนุ่มไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าพ่อจะรังแกเด็กหนุ่มหรือเปล่า และก็ไม่รู้ว่าศิลาจะรับมือกับพ่อยังไง“ครับ” เขาก็พอจะรู้หรอก ว่าพ่อพี่เอื้อยเป็นคนยังไงเพราะพ่อของเขาก็เตือนมาเหมือนกัน ว่าพ่อพี่เอื้อยหวงลูกสาวมากยิ่งเป็นลูกสาวคนเดียวยิ่งหวง“ศิลาเราลงไปกันเถอะ” เอื้อยพาเด็กหนุ่มเดินเข้าไปทักทายคนเป็นพ่อและแม่ของเธอ ที่กำลังเดินออกมารับเธอที่หน้าบ้านด้วยความที่เป็นบ้านนาบ้านของเอื้อยจึงแตกต่างจากที่บ้านขอ

ตกดึกมาทั้งสองคนแม่ลูกไม่ยอมคุยกับชายวัยกลางคนเลย หลังจากที่สองแม่ลูกรู้ว่าคนเป็นพ่อและสามีกลั่นแกล้งศิลา จนทำให้เด็กหนุ่มเป็นลมเป็นแล้งไปคนงานที่ไร่เล่าว่าไปเจอศิลานอนสลบอยู่กลางทุ่งไร่ พร้อมกับวัวที่ยืนอยู่ตรงนั้นหลายร้อยตัวพอเค้นถามชายวัยกลางคนจึงรู้ว่า ศิลาถูกใช้ให้แบกน้ำในถังไปให้วัวในไร่จนเป็นลมไป คนเป็นภรรยาที่รู้ว่าสามีทำแบบนี้ยิ่งไม่พอใจเขาทำเกินไปศิลาเองก็ไม่ได้ผิดอะไรด้วยซ้ำ ทำไมสามีของเธอถึงได้ใจดำแบบนี้ เขาแค่รักและชอบลูกสาวของเธอมันผิดด้วยเหรอ ดีอีกที่ลูกสาวของเธอมีคนรักคนดูแล เธอจะได้หายห่วงยามที่เอื้อยต้องอยู่ไกลบ้าน“เอ่อ เราไม่กินข้าวแล้วเหรอ” เสียงราบเรียบว่าอย่างสลดไม่คิดว่าภรรยาและลูกสาวจะโกรธมากขนาดนี้ โกรธจนไม่ตั้งโต๊ะกินข้าวเลยกระทั่งของโปรดที่เขาชอบ ภรรยาสุดที่รักก็เทมันทิ้งลงถังขยะต่อหน้าเขา เหลือไว้ก็แต่ผัดเปรี้ยวหวานกับต้มซุปเอ็นร้อยหวายซึ่งเขามารู้ทีหลังว่ากับข้าวทั้งสองอย่างนี้เป็นของโปรดของไอ้เด็กหน้าจืดนั้น“คุณยังต้องกินข้าวด้วยเหรอ งานการก็ไม่ทำจะกินทำไมให้เสียข้าวสุก” ภรรยาสวนกลับผู้เป็นสามี โทษฐานที่ปล่อยให้ศิลาทำงานอยู่คนเดียวจนไม่สบาย“โถ่ว!อ