Todos os capítulos de หลุมพรางรักนายวายร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

พิมพิกาออกจากคลินิกมาด้วยสภาพจิตใจเหม่อลอย ความคิดของเธอกำลังตีกันอย่างหนัก เธอไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงต่อไป ไม่คิดว่าตัวเองจะท้องเลยด้วยซ้ำเพราะตลอดเวลาที่มีอะไรกันทั้งเธอกับพายัพเราต่างคนต่างป้องกันตัวเองมาตลอด พายัพใส่ถุงยางอนามัยทุกครั้งและเธอเองก็ทานยาคุมอยู่ทุกวันเช่นกัน พิมพิกาไม่รู้ว่าเธอก้าวพลาดตรงไหนผลถึงได้ออกมาว่าเธอท้อง บอกตามตรงว่าพิมพิกายังไม่พร้อม เธอยังไม่ได้คิดเรื่องที่จะมีลูกเลยด้วยซ้ำ เรื่องมีลูกไม่เคยมีอยู่ในหัวสมองของเธอไม่ว่าจะตอนนี้หรือก่อนหน้านี้ที่เธอไม่มีแฟนหรือแม้แต่ตอนนี้ที่เธอมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเธอก็ยังไม่อยากมี การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งสำหรับพิมพิกามันไม่ใช่เรื่องง่าย มันเต็มไปด้วยภาระหน้าที่มากมาย ไหนจะเงินที่ต้องเอามาเลี้ยงดูเขา สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ พิมพิกายังไม่มีสิ่งเหล่านี้เลย เธอเพิ่งทำงานได้ปีกว่า ๆ เองนะ เงินเก็บของเธอยังไม่ได้มากมายขนาดนั้น เธอยังอยากทำงาน ยังอยากใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย ๆ แบบไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง มันยากมากที่จะยอมรับเพราะทุกอย่างมันดูกระทันหันไปหมด แต่ถึงไม่พร้อมวินาทีที่รู้ว่าตัวเองท้องความคิดที่อยากจะเอาเด็กคนนี้ออกมันไม่มีใน

“แต่ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ เราจบกันแค่นี้เถอะ ส่วนเด็กนั่นเธอจะเอายังไงต่อก็เรื่องของเธอ จะเอาออกก็ได้นะ แล้วแต่เธอจะจัดการเลย” คำพูดของเขามันช่างใจร้ายและเขาเองก็คงจะไร้หัวใจ เพราะเขาสามารถพูดประโยคพวกนั้นออกมาได้ด้วยสีหน้าและแววตาเรียบนิ่งราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรในคำพูดของตัวเอง ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้าน ไม่รู้จักเห็นใจเด็กที่เป็นลูกของเขา ถ้าเขาพูดออกมาว่า ‘เธอมั่นใจเหรอว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา’ เธออาจจะเจ็บแต่มันคงเจ็บน้อยกว่าการที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอท้องลูกของเขา แต่เขากลับไม่คิดจะยอมรับเด็กที่กำลังเกิดมา เด็กที่เขาเป็นคนจงใจทำให้เกิด เป็นเด็กที่เขาจงใจทำให้เกิดมา เกิดมาเพื่อสนองความสะใจของตัวเขาเอง หลังจากจบประโยคคำพูดของพายัพห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ พิมพิกาไม่คิดเอื้อนเอ่ยคำใดออกมามีเพียงแววตาเรียบนิ่งที่จ้องมองพายัพ ในขณะที่เขาเองก็จ้องหน้าเธออย่างไม่ละสายตาไปไหน จ้องหน้ากันขนาดนี้พายัพต้องการเห็นอะไร ต้องการเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเธอ ต้องการเห็นว่าผู้หญิงที่ชื่อว่าพิมพิกาเสียใจ หรือต้องการให้เธอร้องไห้ออกมาเพื่อตอกย้ำว่าเกมนี้เขาเป็นผู้ชนะแล้ว แ

เป็นเวลานานมากแล้วที่พิมพิกานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนี้ ความเสียใจ ความผิดหวัง ถาโถมเข้าใส่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า พิมพิกาไม่รู้ว่าคนที่อกหักเขาเจ็บปวดกันแค่ไหน แต่สำหรับเธอมันช่างเจ็บมากมาย เจ็บราวกับว่าหัวใจของเธอได้แหลกสลายกลายเป็นปุ๋ยไปเสียแล้ว ยิ่งคนนั้น ๆ เป็นคนที่เธอรักจนหมดหัวใจ ยกให้เขาเป็นโลกทั้งใบพิมพิกาจึงได้มีสภาพเหมือนคนใกล้ตายแบบนี้ มือเรียวเล็กบรรจงลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องอย่างแผ่วเบา เธอเอนตัวไปมาช้า ๆ ในขณะที่น้ำตาก็ไม่ได้เลือนหายไปจากใบหน้า เสียงสะอื้นไห้ของเธอยังคงดังขึ้นมาให้ได้ยินเป็นระยะ “ไม่เป็นไรนะ” พูดพึมพำออกมาเบา ๆ ราวกับคนละเมอ พิมพิกากำลังเอ่ยประโยคปลอบประโลมลูกน้อยในท้อง พร่ำบอกกับเจ้าก้อนกลมว่าไม่เป็นไร ต่อให้ลูกของเธอจะไร้พ่อ แต่แน่นอนว่าลูกไม่มีทางไร้แม่อย่างเธอแน่นอน แม้ว่าเธอจะไม่พร้อม แม้ว่าเธอจะไม่เคยมีความคิดที่อยากท้อง แต่! ตั้งแต่วันที่รู้ตัวว่าตัวเธอเองกำลังจะมีสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ มาอาศัยอยู่ในท้องพิมพิกาก็ปฏิญาณตนกับตัวเองไว้เลยว่าเธอจะดูแลเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ “ถึงเขาจะไม่ต้องการหนู หนูก็อย่าเสียใจนะล

ในรุ่งเช้าของอีกวัน พิมพิกาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหนักอึ้งเธอใช้มือลูบหน้าตัวเองเบา ๆ พิมพิกาลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าทอดสายตามองวิวนอกระเบียงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเมื่อทุกสิ่งในชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไป ไม่มีใครโทรมาปลุกในตอนเช้า ไม่ใครโทรมาเร่งให้เธอไปทำงาน ไม่มีใครโทรมากำชับว่าอย่ามาทำงานสาย ไม่มีใครคอยเตือนให้เธอทานข้าวเช้า ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว… มันดูตลกจังทั้งที่เมื่อวานยังเหมือนเก่า แต่ทว่าวันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปซะจนพิมพิกาตั้งรับไม่ทันแต่ถึงกระนั้นเธอก็ต้องยอมรับความจริง พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าไปคิดถึง อย่าไปโหยหา เธอต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวของเธอเอง ก็แค่กลับไปใช้ชีวิตแบบไม่มีเขา ก็แค่กลับไปใช้ชีวิตเหมือนในตอนที่เธอกับเขายังไม่ได้รู้จักกัน ก็แค่กลับมาใช้ชีวิตของตัวเองที่มีแค่เธอกับพี่ชายเท่านั้น ไม่สิ! ตอนนี้ครอบครัวของเรามีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้วนั่นก็คือลูกน้อยในท้องของเธอ เมื่อคิดได้ดังนั้นพิมพิกาก็ยกมือปาดน้ำตา ลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัวใหม่วันนี้เธอมีธุระที่ต้องไปทำ ในเวลาต่อมาพิมพิกาเดินมาถึงชั้นล่างพิมเธอก็ต้อ

เป็นอีกครั้งที่พิมพิกาต้องหอบดวงใจอันบอบช้ำออกมาจากผู้ชายอย่างพายัพเพียงแต่ครั้งนี้เธอกลับปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าเขา ทั้งที่พร่ำบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่าเธอจะไม่มีทางร้องไห้ต่อหน้าคนอย่างพายัพเด็ดขาด เขาจะไม่มีวันได้เห็นน้ำตาของเธอ แต่พอได้มาเจอหน้าเขาอีกครั้ง ได้ฟังคำพูดของเขา ได้เห็นว่าเขาทำเหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลยความอดทนของเธอก็ขาดสะบั้น พิมพิกาปลดปล่อยทุกความรู้สึกออกมา พูดทุกอย่างที่เธอคิดออกไป ความเสียใจ ความผิดหวังที่แบกรับมันไว้ก็ระเบิดออกมาเป็นน้ำตาให้เขาได้เห็น พิมพิกาไม่คิดว่าเธอจะเจอพายัพด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าเขาจะเดินลงมาชั้นล่างแล้วลากเธอไปคุย สำหรับพิมพิกาตัวเธอไม่มีอะไรจะคุยกับพายัพแล้ว เธอถือว่าเมื่อวานที่ได้คุยกัน นั่นคือการคุยและเคลียร์กันครั้งสุดท้าย ทุกอย่างมันจบลงที่ตรงนั้น ส่วนจากนี้และอนาคตข้างหน้ามันจะเป็นยังไงก็ปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน แต่ ณ วันนี้ ณ ปัจจุบันนี้ คือพิมพิกาไม่มีทางกลับไปหาพายัพแน่นอน สิ่งที่เขาทำกับเธอมันไม่ใช่เพียงแค่การแก้แค้น แต่เป็นการที่เขาหลอกให้เธอรักทั้งใจ พิมพิกากล้าพูดได้เต็มปากว่าเธอรักพายัพมาก มากที่ส