Todos os capítulos de หลุมพรางรักนายวายร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

พายัพอึ้งพูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าพิมพิกาจะตอกกลับเขาด้วยวาจาร้ายกาจขนาดนี้ เธอว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่มีท่าทีจะสนใจไยดีเขาสักนิดว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรที่โดนเธอพูดแบบนี้ใส่ พายัพเก็บซ่อนความเสียใจของเขาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งเพราะรู้ดีว่าต่อให้เขาแสดงความเสียใจออกไปพิมพิกาก็คงไม่สนใจ ตอนนี้เธอไม่สนใจเขาแล้ว ก็เหมือนที่ผ่านมาที่เขาเอาแต่คิดแค้นโดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไง ไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บปวดมากขนาดไหน พายัพไม่เคยนึกสนใจ มาถึงตอนนี้เขาคงต้องยอมรับความจริงและยอมก้มหน้ารับกรรมในสิ่งที่ตัวเขาก่อไว้ต่อไป ยอมรับกรรมที่ก่อแต่ไม่ได้หมายความว่าพายัพจะยอมแพ้ ในเมื่อตอนนี้เขารู้ตัวว่ารักเธอ ถึงรู้ตัวว่ารักในวันที่สายไปแล้วก็ตามแต่พายัพจะไม่มีทางถอยเด็ดขาด เขาจะทำทุกอย่าง จะพิสูจน์ตัวเองให้พิมพิกาเห็นว่าเขาไม่ใช่พายัพคนเดิม เขาพร้อมปรับปรุงตัว เผื่อในวันสักเธอยอมใจอ่อนให้โอกาสเขา พายัพรวบรวมสติก่อนจะเอ่ยปากพูดบางอย่างออกมา “ฉันขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำลงไปแต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะพิมว่าฉันเสียใจและรู้สึกผิดกับเธอ วันนี้เธออาจจะยังไม่อยากให้โอกาสฉันไม่ว

ตอนเช้าจากัวร์มาที่บ้านเนื่องจากต้องพาพิมพิกาไปโรงพยาบาลตามที่หมอนัดตรวจครรภ์ พายัพจะพาไปเองแต่พิมพิกาไม่ยอม เธอคัดค้านหัวชนฝาไม่ไปโรงพยาบาลกับเขาเด็ดขาด ถ้าจากัวร์ไม่มาพาเธอไปเธอก็จะนั่งแท็กซี่ไปเอง แล้วใครจะยอมกัน ไม่มีใครกล้าให้เธอนั่งแท็กซี่ไปคนเดียวหรอก ท้องแก่ใกล้คลอดขนาดนั้นไม่มีทางเด็ดขาด พายัพจะขับรถตามเธอไปโรงพยาบาลพิมพิกาก็ไม่ยอม เขาก็แค่อยากจะฟังเสียงหัวใจของลูกบ้าง อยากดูความเคลื่อนไหวตอนอยู่ในท้องว่าลูกเขาเป็นยังไง อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะอีกไม่เกินสองสัปดาห์พิมพิกาก็จะคลอดอยู่แล้วแค่ใบอัลตราซาวด์ของลูก พายัพยังไม่เคยได้เห็น เธอปิดกั้นเขาทุกอย่าง ปิดกั้นเขาทุกทางไม่ยอมให้พายัพมีส่วนร่วมไม่ว่าเรื่องใด ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำลูกเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ถึงวันคลอดเขาจะได้เห็นหน้าลูกรึเปล่ายังไม่รู้เลย เมื่อไร้ที่ไป เมื่อไม่รู้จะไปที่ไหน อยู่ที่บ้านมันหดหู่เกินไปพายัพจึงพาตัวเองมาหาภพพินิจกับเพทายที่ร้านแต่งรถของเพทายมัน เพทายหนุ่มหล่อที่รวยมาก แถมยังโสดอีกต่างหาก มีกิจการเป็นของตัวเองหลายอย่าง ส่วนภพพินิจเจ้านั่นไม่โสดแล้วไม่รู้ไปไงมาไงถึงได้ไปแอบคบกับอรปรียาเพื่อ

หญิงสาวที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมด้วยความสงสัยว่าทำไมบ้านมันถึงได้เงียบแปลก ๆ โดยปกติเวลานี้พายัพอยู่บ้านเขาจะเปิดเพลงฟังหรือไม่ก็นั่งทำงานอยู่หน้าเต็นท์ของตัวเอง แต่ทว่าวันนี้กลับไม่มีเสียงเพลงแถมหน้าเต็นท์ของเขาก็ว่างเปล่าอีกด้วย “ไอ้พายัพไม่อยู่เหรอ” จากัวร์ที่เดินตามเข้ามาทีหลังเอ่ยถามเมื่อมองเข้าไปในเต็นท์แล้วไม่เห็นพายัพ “ไม่รู้” พิมพิกาส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างไม่นึกสนใจ แต่ความจริงแล้วเธอสนใจมาก ทั้งที่รถของเขาก็จอดอยู่แล้วตัวเขาหายไปอยู่ที่ไหน “รถมันก็จอดอยู่นะ หรือมันจะอยู่ในบ้าน” จากัวร์เอ่ยต่อ “คงงั้นมั้ง” พิมพิกาตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินนำจากัวร์เข้าบ้านมา ก่อนกลับจากโรงพยาบาลพิมพิกาได้แวะซื้อของเข้าบ้านมามากมายโดยมีพี่ชายของเธอถือเข้ามาไว้ในบ้านให้ “พี่จะกลับเลยไหมคะ” พิมพิกาหันมาถามจากัวร์ หลังจากที่พายัพมาอยู่ดูแลเธอ พี่ชายของเธอก็ไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนเก่า เรียกได้ว่าจากัวร์ย้ายถิ่นฐานไปเฝ้าลูกเฝ้าเมียอยู่บ้านใหญ่ก็ว่าได้ บ้านใหญ่ที่ว่าหมายถึงบ้านพ่อแม่พายัพนั่นแหละค่ะ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ออกแนวเข้าใจพี่ชายตัวเองด้วยซ้ำ ใช่ว่าจากัวร์ทิ

พายัพเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องอย่างใจจดใจจ่อและรู้สึกเป็นห่วงพิมพิกาจับใจ สีหน้าที่แสดงชัดถึงความเจ็บปวดยังฉายชัดอยู่ในความรู้สึกของพายัพ เสียงร้องของเธอยังคงบาดลึกลงไปในจิตใจของเขา พายัพไม่รู้ว่าการที่คนเราเจ็บท้องคลอดมันเจ็บมากแค่ไหนแต่จากที่เขาได้เห็นจากพิมพิกา พายัพคิดว่าเธอคงเจ็บปวดมาก “ไอ้พา พิมเป็นไงบ้างวะ” พายัพหันไปมองว่าจากัวร์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับครอบครัวของเขา “ยังไม่ออกมาเลย” พายัพตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ตอนนี้เขานั่งไม่ติดเก้าอี้เลยด้วยซ้ำ เดินวนไปเวียนมาอยู่อย่างนั้นเกาะประตูห้องคลอดชะเง้อคอมองอย่างใจจดใจจ่อ ซึ่งการกระทำของพายัพอยู่ในสายตาของทุกคน “แม่ว่าพามานั่งดีกว่าไหมลูก เดี๋ยวน้องก็ออกมาแล้ว” แม่พายัพที่เห็นว่าลูกชายเอาแต่เดินไปเดินมาจนรู้สึกเวียนศีรษะจึงเอ่ยปรามให้ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วมานั่งพัก แต่พายัพส่ายหน้าหน้าพัลวัน เขาจะนั่งนิ่งได้อย่างไรกันเมื่อเขารู้สึกกระวนกระวายใจมากขนาดนี้ “ผมนั่งไม่ติดหรอกครับแม่ ผมเป็นห่วงน้อง” “โอ้ยพี่พาคะ” จนเป็นพริมาที่โอดครวญออกมาอย่างนึกระอาในตัวของพี่ชาย เธอเดินเข้าไปจับตัวพายัพแล้วลากเขามา

หนึ่งอาทิตย์ให้หลังคุณหมอก็อนุญาตให้พิมพิกากับลูกกลับมาอยู่บ้านได้โดยมีพายัพคอยดูแลพิมพิกากับลูกเหมือนเดิม อีกทั้งคราวนี้พายัพไม่ต้องกางเต็นท์นอนหน้าบ้านเหมือนอย่างเก่าเมื่อคราวนี้พิมพิกาอนุญาตให้พายัพเข้ามาด้วยในบ้านได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอยอมให้เขานอนในห้องนอนของเธอด้วย… ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าพายัพดีใจมากขนาดไหน เขากระโดดโหยงดีใจราวกับเด็กน้อยเลยก็ว่าได้ โหวกเหวกโวยวายจนพิมพิกาส่ายหน้าเอือมระอาให้พร้อมกับเอ่ยดุเขาไปอีกยกใหญ่เมื่อเสียงตะโกนของเขาทำให้ลูกที่กำลังนอนหลับอยู่สะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาแหกปากร้องไห้ “ขอโทษ” พายัพขอโทษพิมพิกาเสียงแผ่วเบา ยกมือเกาแก้มตัวเองแก้เก้อเมื่อเธอทั้งเอ่ยดุและมองเขาด้วยแววตาขึงขัง เขาก็แค่ดีใจเอง ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เพียงพราวสะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้สักหน่อย ทำไมเธอต้องมองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าวแบบนั้นด้วย “ส่งลูกมาให้ฉันสิ เดี๋ยวฉันโอ๋ลูกเอง” พายัพบอกพิมพิกา “ก็มารับไปสิ” พิมพิกาส่งลูกให้พายัพอย่างว่าง่าย พายัพจึงยื่นมือเข้าไปรับเพียงพราวที่กำลังร้องไห้จ้าเข้าสู่อ้อมอก กล่อมจนลูกหลับไปอีกครั้ง แต่กว่าที่เพียงพราวจะหลับก็เล่นเอาพายัพปวดแขนกันเ