Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 91 - Capítulo 100

“พวกแกคิดเหมือนฉันปะ นี่ถ้าเป็นละคร ฉันว่าคนเขียนบทไม่ถูกนักเลงคีย์บอร์ดถล่มยับ ก็คงถูกแฟนละครโรคจิตยิงทิ้งแล้วแหงๆ ต่อให้ตอนไคลแมกซ์จะดราม่าหนักมากแค่ไหนก็เถอะ พอถึงตอนจบมันก็ควรจะแฮปปี้เอนดิ้งสิวะ อาจจะไม่ทุกคู่ แค่สักคู่ก็ยังดี นี่อะไรไปกันคนละทิศละทางเป็นสี่แยกไฟแดงไปได้” ฟารีดาวิพากษ์ขึ้นมาขณะทอดสายตามองสองสาวกับอีกสองหนุ่มที่ตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใคร เนื่องเพราะเกือบสองเดือนที่ผ่านมามีเรื่องมีราวเป็นประเด็นให้ถูกพูดถึงไม่หวาดไม่ไหว ปุณยวีร์กลับไปโดยสารรถรับส่งของพนักงานเหมือนเมื่อแรกที่เธอเพิ่งเริ่มงาน ในสายตาของคนอื่นทั่วไปเธอยังร่าเริงสดใสเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน มีเพียงกลุ่มคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่สังเกตเห็นความหม่นซึมจางๆ ที่มักจะเผยออกมายามที่ล่ามสาวเผลอตัว ภควัต... พลิกบทบาทจากวิศวกรบุคลิกอบอุ่นใจดีที่สาวๆ เคยนึกอยากเข้าใกล้ กลายเป็นคนเงียบขรึม แผ่เมฆ หมอกอึมครึมปกคลุมรอบกาย หากไม่มีธุระเรื่องงานก็แทบจะไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้ ชินพัตต์... วิศวกรมาดนิ่ง เย็นชา บ้างาน ไม่ค่อยสนใจใคร อวตารเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง

ล่ามสาวเดินทอดน่องไปตามทางเดินจากตึกอำนวยการ เพื่อไปยังลานจอดรถบัสรับส่งของพนักงาน ซึ่งอยู่นอกบริเวณโรงงาน เมื่อแรกที่เพิ่งเลิกรากับภควัต มีบ่อยครั้งขณะเดินผ่านโรงจอดรถส่วนตัวของผู้บริหารและพนักงาน สองเท้าของเธอจะเบนเปลี่ยนทิศไปยังทางนั้นตามความเคยชิน จนต้องตั้งสติสะกดเท้าตัวเองให้เดินตรงไปยามที่ต้องเดินผ่านบริเวณนั้น หากเมื่อเวลาผ่านไปเธอก็เริ่มชินกับการโดยสารรถบัสรับส่งพนักงาน ทั้งสองเท้าและดวงตาคู่กลมโตจึงไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปยังโรงจอดรถส่วนตัวของพนักงานอีกเลย กระทั่งวันนี้สองเท้าของเธอกลับต้องหยุดชะงักและดวงตาคู่กลมโตก็ต้องหันมองไปยังทิศทางนั้นอย่างไม่มีทางเลี่ยง นั่นก็เพราะเสียงเรียกของใครบางคนที่ปฏิเสธไม่ได้ “คุณปุ่นคะ” ปุณยวีร์ลอบถอนหายใจก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้คนที่โบกไม้โบกมืออยู่ข้างรถเอสยูวีสีขาวมุกคันใหญ่ “แก้ว ไม่มีโอเหรอ” “ไม่มีค่ะ” “อือ ปุ่นก็ไม่มี เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ จะได้เวลารถรับส่งมาแล้ว” รีบตัดบท หากเพียงหันกลับยังไม่ทันได้ก้าวจากไปอีกฝ่ายที่ปกติจะมีบุคลิกเรียบร้อยทำอะไรด้วยความระแวดระวังก็วิ่งด้วยความเร็วแสงเ

ดวงหน้าใสเผือดสีลงทุกขณะที่ตอบกลับไป มือน้อยสั่นสะท้านขณะพยายามยัดสมาร์ตโฟนลงให้ตรงช่องเล็กๆ ภายในกระเป๋าถือก่อนจะรีบพุ่งตัวออกไปจากห้องรับแขกโดยเร็ว หากเพียงพ้นประตูเท่านั้นก็ถูกชนจนแทบกระเด็น “โอ๊ย! / โอ๊ะ!” คนถูกชนและคนชนอุทานขึ้นพร้อมกัน ชินพัตต์รีบยึดไหล่ทั้งสองข้างของปุณยวีร์เอาไว้ “ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ปุณยวีร์สั่นศีรษะเร็วๆ “ฉัน... เปล่า... ฉัน... ฉัน...” เห็นท่าทางแปลกๆ ดูไม่เป็นตัวของตัวเองของอีกฝ่ายแล้วชินพัตต์ก็เริ่มร้อนรน “คุณเป็นอะไร บอกผมสิครับปุ่น ไม่สบาย บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่! ฉันไม่เป็นไร ปล่อย!” ปุณยวีร์สะบัดตัวออกอย่างแรงก่อนจะรีบวิ่งไปทางประตูรั้ว ชินพัตต์ยืนนิ่งขึงมองตามหลังล่ามสาวอึ้งๆ ด้วยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ กว่าจะรู้ตัวขยับเท้าวิ่งตามไปก้องภพก็วิ่งออกมาแล้วตะโกนเรียกปุณยวีร์เอาไว้ “เดี๋ยวก่อนปุ่น! ไปด้วยกันกับพี่” “คุณปุ่นใจเย็นๆ นะคะ พี่ปุ้นไปถึงมือหมอแล้ว แก้วกับพี่ปืนก็กำลังจะไปโรงพยาบาลเหมือนกัน เดี๋ยวเราไปพร้อมกันนะคะ” กีรฎาที่วิ่ง

ล่ามสาวใช้เวลาเยี่ยมดูอาการของวิศวกรรุ่นพี่เพียงไม่นาน ก่อนจะขอตัวออกไปรอที่รถ แล้วปล่อยให้ก้องภพกับกีรฎาเป็นคนจัดการเกี่ยวกับเรื่องการพักรักษาตัวของภควัตในโรงพยาบาล ซึ่งท้ายที่สุดแล้วคนที่จะรับหน้าที่เป็นพยาบาลดูแลคนป่วยก็คงไม่พ้นอรพินท์ มาร์เก็ตติงสาวคงต้องรับบทหนักเลยทีเดียว เพราะมันไม่ใช่แค่กายเท่านั้นที่เธอต้องดูแล หากยังต้องเยียวยารักษาใจของอีกฝ่ายด้วย และอย่างหลังนี่แหละที่น่าจะเป็นงานหนัก เพราะผู้ชายที่ปกติแล้วอบอุ่นอ่อนโยนอย่างภควัตบทจะรวนขึ้นมาเขาก็ทำได้ดีไม่แพ้ใคร เรื่องราวทุกอย่างที่เป็นไป ใช่ว่าปุณยวีร์จะยิ้มรับได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย เธอเองก็ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เจ็บได้ ร้องไห้เป็นเฉกเช่นคนทั่วไป เธอไม่รู้หรอกว่าสำหรับคนอื่นการผิดหวังจากความรักจะต้องรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน รู้แต่เธอเองก็เจ็บมากเหมือนกัน หากมันก็ไม่มากเกินกว่าจะทานทนไหว และเธอก็เชื่อว่าอีกไม่นานมันก็จะผ่านไป บางทีปุณยวีร์ก็อดคิดไม่ได้ว่าคงเป็นเพราะช่วงเบญจเพสชีวิตของเธอเป็นปกติสุขมากจนเกินไป โชคชะตาถึงได้เอาคืนส่งมรสุมลูกใหญ่พัดกระหน่ำเข้ามาจนชีวิตของเธอซวนเซจะล้มแหล่มิล้มแหล่

“ตอนนี้อากาศดี นั่งรถชมวิวไปเรื่อยๆ ก็แล้วกันนะครับ” ชินพัตต์บอกกับคนที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ซึ่งนัยน์ตายังคงบวมช้ำ ปลายจมูกเล็กรั้นเป็นสีแดงก่ำ ด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยนทั้งเพื่อปลอบประโลมและเอาใจ หลังจากเขาอุทิศอกช่วยซับน้ำตาที่ทะลักไหลออกมาราวกับเจ้าตัวสู้ทนอดกลั้นมานาน ครั้นพอหมดน้ำตากระเพาะเจ้ากรรมของเธอก็ร้องประท้วงขึ้นบ้าง เขาจึงเสนอให้เดินออกมาหาอะไรง่ายๆ กินกันที่ร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ภายในอุทยานแห่งชาติ จากนั้นคนที่อารมณ์ยังไม่ปกตินักก็เข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อนจะขึ้นมานั่งอยู่บนรถยนต์ของเขาอย่างไม่มีทางเลือก เพราะไม่มีรถโดยสารวิ่งผ่านมาสักคัน หลังจากก้อนเมฆดำทะมึนพาฝนตกลงมาซู่ใหญ่ทำให้อากาศเย็นสบาย ชินพัตต์จึงกดปุ่มลดกระจกรถลงรับสายลมเย็น หวังให้ไอดินกลิ่นฝนและบรรยากาศสดชื่นเขียวขจีตลอดสองข้างทางช่วยเยียวยาอารมณ์ของหญิงสาวผู้จับจองที่นั่งข้างคนขับให้แจ่มใสขึ้น “ต้นหางนกยูงฝรั่งใช่ไหม ออกดอกเต็มต้นอย่างนี้สวยมากเลยเนอะ” คนที่เก็บปากเก็บคำมายาวนานนับชั่วโมง ไม่ว่าวิศวกรหนุ่มจะพูดหรือถามอะไรไปก็เอาแต่ส่ายหน้าไม่ก