Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 81 - Capítulo 90

‘เฮ้ย!’ ชินพัตต์แอบสะดุ้งในใจ ‘รู้ได้ไง ไม่มั้ง... น่าจะแค่เดาเอามากกว่า’ เขารีบตีสีหน้าเคร่งขรึมกลบเกลื่อนความรู้สึก “พูดไปเรื่อย ผมโสดนะครับจะอกหักได้ยังไง อาการหนักแล้วนะคุณน่ะ คงต้องบอกให้พี่ปืนดูแลให้ดีเป็นพิเศษแล้วมั้ง หรือถ้ายังไม่ดีขึ้นก็คงต้องพาไปพบจิ...” “พอเลย!” แค่แหวเสียงเขียวไม่พอ กีรฎายังค้อนจนตาแทบกลับ “อย่ามากล่าวหาแก้วว่าบ้าทำให้แก้วโมโหจี๊ดเลยนะ ยังไงแก้วก็ไม่หลงกลชินหรอก” ‘นั่น รู้ทันอีก เขาเลิกคบเจ้าหล่อนตั้งแต่ตอนนี้ดีไหมนะ’ “เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ และก็จะคบกันไปอีกนานจนกว่าจะตายกันไปข้าง เพราะงั้นสารภาพมาซะดีๆ ตอนนี้ชินหลงรักใคร อย่าแม้แต่จะคิดปิดบังแก้วอีกเชียว” ท้ายประโยคกีรฎาเข่นเขี้ยวเสียงลอดไรฟันทำให้ภาพลักษณ์ของวิศวกรสาวหน้าหวานอันตรธานหายไป จะเหลือก็เพียงอาจารย์ป้าฝ่ายปกครองสุดเฮี้ยบที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ชินพัตต์รู้สึกลำคอแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลาย คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร จะรู้ก็เพียง... เขาให้อีกฝ่ายระแคะระคายปัญหาหัวใจที่กำลังประสบอยู่ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

‘โอ๊ยยยย...’ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดจนเกินจะทนไหว หากปุณยวีย์กลับทำได้แค่หลับตาร้องโอดครวญอยู่เพียงในใจ ด้วยวินาทีนี้ไม่มีใครอยู่เคียงข้างเธอเลยสักคน... นอกเสียจากเจ้าเข้ม สุนัขเพื่อนยากเพียงตัวเดียว ดวงหน้าที่ปกติก็ขาวจัดอยู่แล้วขาวซีดราวแผ่นกระดาษ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราวตามไรผมและกำลังไหลย้อยลงมา ริมฝีปากบางสีสดถูกเม้มแน่นจนห้อเลือด “ตายแล้ว! หนูปุ่น เป็นอะไรคะ ทำไมหน้าซีดแบบนี้ แล้วดูสิเหงื่อออกเต็มเลย โอย จะทำยังไงดี อดทนไว้ทำใจดีๆ นะคะเดี๋ยวป้าจะไปเรียกคุณผู้จัดการ เอ้ย! ไม่ได้สิ คุณผู้จัดการกลับไปแล้ว จะทำยังไงล่ะ อ๊ะ! ใช่ เรียกรถพยาบาล เดี๋ยวขอป้าเสิร์ชหาเบอร์โรงพยาบาลแป๊บนึงนะคะ อดทนไว้นะหนูปุ่น” หญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นแม่บ้านดูแลความสะอาดเรียบร้อยประจำอะพาร์ตเมนต์ที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นล่ามสาวนั่งงอตัวกุมท้องอยู่บริเวณม้าหินอ่อนในสวนดอกไม้ใกล้ๆ กับทางเข้าออกอะพาร์ตเมนต์ละล่ำละลักอย่างเป็นห่วงก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อออกมาเพื่อจะกดเข้าโปรแกรมอินเทอร์เน็ตค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลดังที่บอก “มะ ไม่ต้องค่ะป้า เดี๋ยว

“อะไรนะ!” ไม่ใช่คนถามที่อุทานเสียงดัง แต่เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกางเกงแสล็กสีดำที่ออกมาจากห้องฉุกเฉินพร้อมกัน “พี่อี้...” หญิงสาวท่าทางมั่นใจรีบเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่มคนนั้นเอาไว้ “เอ่อ...” นายแพทย์เจ้าของไข้กลืนน้ำลายท่าทางดูอึดอัดไม่น้อย “ดูจากอาการแล้วคนไข้น่าจะปวดท้องเพราะความเครียดสะสม หมอก็เลยให้ยาระงับปวดบวกกับความอ่อนเพลียเธอจึงหลับไป คืนนี้คงต้องให้แอดมิทดูอาการไปก่อน ถ้าไม่มีอะไรแทรกซ้อนอีกวันสองวันก็น่าจะกลับบ้านได้ เอาเป็นว่าตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วคุณสบายใจได้ เดี๋ยวช่วยหลีกทางให้เจ้าหน้าที่พาเธอไปพักฟื้นที่ห้องก่อนนะครับ ถ้าคุณต้องการจะเฝ้าดูอาการหรืออะไรยังไงก็ตกลงกับพี่อี้เองแล้วกัน พี่อี้เป็นพี่ชายของเธอและเป็นคนที่ช่วยรักษาอาการของเธอในห้องฉุกเฉินร่วมกับผม ขอตัวก่อนนะครับ” นายแพทย์หนุ่มสวมแว่นกล่าวชี้แจงก่อนจะผลุบหายไปหลังบานประตูห้องฉุกเฉินตามเดิม “แฟน? หมายความว่ายังไงพิมพ์ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” คนอยู่ในฐานะพี่ชายถามคนข้างกายเสียงเครียด ท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมที่มีตั้งแต่แรกเห็นของ

“อ้าวชิน ก็ว่าอยู่ว่าหายไปไหนแต่เช้า ที่แท้ก็...” ชินพัตต์ถอนหายใจ อุตส่าห์แวบออกมากะว่าจะไม่ให้ใครรู้ แต่ดันถูกเห็นจะๆ ซะได้ กีรฏาก้าวเร็วๆ เข้ามาขวางทาง “อะไร! ถอนหายใจแล้วยังมาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่อีก เริ่มจะคบไม่ได้แล้วนะ ระวังเถอะแก้วจะไม่ช่วยเชียร์แถมจะใส่ไฟให้คุณปุ่นฟังด้วยว่าชินน่ะเกรียน เย็นชาตัวพ่อ เคยถูกผู้หญิงทิ้งเพราะไม่เอาใจใส่แฟนสนใจแต่เกม!” “ผมไม่ได้ขอให้ช่วยอะไรนี่” ชินพัตต์ตอบกลับแล้วเดินเลี่ยงออกไป “อะไรนะ! ชิน!” คนมองตามหลังอุทานน้ำเสียงบอกว่ารับไม่ได้อย่างแรง “พี่ปืนฟังชินพูดสิคะ” พอทำอะไรเขาไม่ได้เจ้าหล่อนก็หันไปฟ้องแฟนหนุ่มที่ไม่รู้ว่าคืนดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ “หยุดนะชิน! จะทำอะไร” กีรฎาร้องห้ามเสียงดังทำราวกับว่าชินพัตต์ทำความผิดใหญ่หลวง ทั้งที่เขาแค่เดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องที่ปุณยวีร์นอนพักรักษาตัวอยู่และยกมือขึ้นกำลังจะเคาะประตูก็เท่านั้น!เจ้าหล่อนก้าวเร็วๆ เข้ามาขวางเขาเป็นครั้งที่สอง “ชินจำไม่ได้เหรอว่าเมื่อวานเราเจออะไรมา จะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง” “ผมก็กำลังจะเคาะประตูขออนุญาตจากคน

“อ๊ายยย! แดดจะออก หรือฝนจะตก เลือกเอาสักทางไม่ได้เหรอ เป็นไบโพลาร์หรือไงเนี่ย!” แม้แต่กับฟ้ากับฝนปุณยวีร์ก็ยังไม่เว้น เธอบ่นหัวเสียเมื่อจู่ๆ ฝนก็เทลงมาทั้งที่ฟ้าก็ใสและพระอาทิตย์ก็สาดแสงจ้าในระหว่างทางที่เธอกำลังเดินจากแพลนท์เอไปยังตึกอำนวยการ ภายหลังเสร็จสิ้นจากการมีตติ้งของซาโต้ซังกับแผนกซ่อมบำรุง “เฮ้ย!” ล่ามสาวอุทานขึ้นอีกครั้งเมื่อจู่ๆ ก็มีผ้าหรืออะไรสักอย่างหล่นปุลงมาคลุมศีรษะแล้วจากนั้นเธอก็ถูกบุคคลนิรนามคว้าข้อมือลากไป “ใครน่ะ? ปล่อยนะ! ทำบ้าอะไรเนี่ย!” เธอตวาดเสียงดัง แต่กว่าอีกฝ่ายจะหยุดวิ่งและยอมปล่อยมือก็จนเมื่อเขาพาวิ่งหลบฝนไปอยู่ใต้ตึกแล้ว “คุณ!” เมื่อสลัดสิ่งที่คลุมศีรษะออกและเห็นชัดว่าเป็นใครที่อุกอาจทำกันแบบนี้ปุณยวีร์ก็อุทานขึ้นเสียงดัง ชินพัตต์เพียงมองหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะก้มลงเก็บเสื้อคลุมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วขยับเท้าทำท่าจะผละจากไปโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ ปุณยวีร์รีบก้าวเข้าไปขวางทาง “นี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ครั้นพอเขาหยุดตามคำสั่งแล้วเลิกคิ้วทำนองถามว่าเธอมีอะไรจะพูดกับเขา