Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 111 - Capítulo 120

“ปุ่น เสาร์อาทิตย์นี้ว่างหรือเปล่า” สุพรรษาถามขึ้นมาระหว่างรับประทานอาหาร “ก็ว่างนะคะ พี่อ้อยมีอะไรเหรอ” “พี่ว่าจะพาเราไปทำบุญสะเดาะเคราะห์น่ะสิ” “สะเดาะเคราะห์!” “ก็ใช่น่ะสิ ชีวิตพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก ราหูอมแบบนี้ นี่อย่าบอกนะว่าไม่คิดจะทำบุญเลย” คนห่างวัดมานานค้อนขวับ “ไม่ใช่ว่าไม่คิด แต่มันไม่ค่อยมีเวลา” “งั้นเอาเป็นว่าตกลงนะ เดี๋ยวพี่จะนัดเวลาอีกทีแล้วกัน” สุพรรษาสรุป “ทำบุญเสร็จแล้วเราไปเที่ยวพักผ่อนคลายเครียดสักหน่อยไหมพี่” ตรัยกล่าวขึ้นบ้าง “กว่าจะทำบุญเสร็จก็หมดไปครึ่งวันแล้วมั้ง คิดว่าจะมีเวลาเที่ยวเหรอ” วนิดาทักท้วง “แต่ที่ผมจะพาพวกพี่ไปไม่ไกลนะครับ เป็นรีสอร์ตเปิดใหม่ในปราจีนนี่แหละ อยู่เส้น 304 จุดกางเต็นท์สวยสุดๆ ไปเลย มองเห็นวิวเขาใหญ่ ไปกางเต็นท์นอนสักคืน เช้าลุกขึ้นมาดูวิวสายหมอกตัดทิวเขาเขียวๆ ท่ามกลางอากาศเย็นสบาย บ่ายๆ วันอาทิตย์ค่อยกลับ” ฟารีดาพยักหน้าเห็นด้วย “เข้าท่านะ ตั้งแต่รู้จักกันมาฉันเพิ่งได้ยินแกพูดอะไรเข้าทีก็วันนี้แหละนายเต้” “ตอนแ

อรพินท์น้ำตาไหลพรากเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากอีกฝ่าย เธอหันกลับไปสวมกอดและซุกหน้าอยู่กับอกกว้างของเขา “พอแล้วค่ะปุ้น ไม่ต้องขอโทษอะไรอีกแล้ว อ้อนเข้าใจทุกอย่างแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้เราไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีกแล้วนะคะ” “เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะอ้อน” อรพินท์พยักหน้าแรงๆ อยู่กับอกกว้าง “แต่งงานกับผมนะครับอ้อน” “คะ!? แต่งงาน! เมื่อกี้เราเพิ่งตกลงกลับมาเริ่มต้นกันใหม่เองนะคะปุ้น” ภควัตยิ้มใส่ตาหญิงสาวที่ปกติแล้วจะมีบุคลิกค่อนข้างนุ่มนวล มีไม่บ่อยครั้งหรอกที่เธอจะอุทานเสียงดังให้ได้ยิน “เราคบกันเป็นแฟนมานานแล้ว เมื่อตกลงมาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งก็ควรจะเริ่มสเต็ปต่อไปสิครับ” “แต่ว่าแต่งงาน... มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ เราห่างกันไปตั้งนาน ปุ้นแน่ใจแล้วเหรอคะว่ารู้จักอ้อนดีพอ มั่นใจแล้วเหรอคะว่าอยากสร้างครอบครัวกับอ้อนจริงๆ” “ถ้างั้นผมขอถามอ้อนอีกข้อหนึ่งก็ได้” “อะไรคะ” “อ้อนรักผมไหม” “รักสิคะ รักมาก อ้อนไม่เคยรักใครนอกจากปุ้น” ภควัตยิ้มกว้าง เท่านี้แหละที

“อ้าว ชิน” มณฑกานต์เอ่ยปากทักวิศวกรหนุ่มรุ่นน้องที่เทียวขายขนมจีบให้ล่ามสาวน้องนุชสุดท้องมาพักใหญ่แล้ว ซึ่งเยี่ยมหน้าเข้ามาในห้องทำงานขณะที่เธอกับทอไหมกำลังจะเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้านเพราะได้เวลาเลิกงานแล้ว “ไม่ได้นัดกับปุ่นเหรอ” ทอไหมถามขึ้นบ้าง “เอ่อ ก็กะว่าถึงเวลาเลิกงานจะมารับไปกินข้าวครับ” “อ้าว! แล้วยัยปุ่นรีบร้อนออกไปหาใคร พี่คิดว่านัดกับชินไว้ซะอีก” “ออกไปนานแล้วเหรอครับ” “ยังไม่ถึงสิบนาทีเนอะพี่แป๋ม ชินรีบขับรถตามไปดูสิน่าจะยังอยู่แถวหน้าโรงงาน พวกเจ้าจิ๋ว เจ้าสุอาจจะเรียกให้ไปรับของขวัญวันเกิดก็ได้มั้ง เพราะเมื่อเที่ยงได้ยินวิดีโอคอลคุยกัน ใช่ไหมคะพี่แป๋ม” “อืม” “ขอบคุณครับ” ชินพัตต์บอกก่อนจะรีบเร่งไปที่ลานจอดรถเพื่อขับรถไปให้ทันปุณยวีร์ซึ่งมีวันคล้ายวันเกิดในวันนี้ โดยเขาตั้งใจจะใช้โอกาสพิเศษนี้พาเธอไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน จากนั้นก็จะขอเธอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการ หวังว่าครั้งนี้เขาจะไม่ผิดหวัง ปุณยวีร์กวาดสายตามองหาเจ้าของสายโทร.เข้าที่ทำให้เธอว้าวุ่นใจนั่งไม่ติดที่จนต้อ

มาถึงตอนนี้ปุณยวีร์แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อชินพัตต์แล้ว ตอนแรกที่เธอปฏิเสธเขาอาจเป็นเพราะรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป เธอเพิ่งเลิกราจากภควัตได้ไม่นาน จะให้รีบตอบรับรักผู้ชายคนใหม่เลยก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างไรบอกไม่ถูก หญิงสาวเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าที่เธอสามารถตัดใจจากวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ได้เร็ว เป็นเพราะความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันยังไม่ลึกซึ้งมากพอ คงเป็นเพราะรูปลักษณ์และบุคลิกอบอุ่นใจดีของอีกฝ่ายที่ทำให้เธอรีบกระโจนเข้าหาจนลืมสำรวจหัวใจตัวเองให้ดีว่า แค่หลงปลื้มหรือรู้สึกลึกซึ้งกับเขาจริงๆ แต่กับชินพัตต์ แม้ตอนแรกจะมีเหตุให้รู้สึกไม่ถูกชะตากันบ้าง ครั้นพอได้เห็นแง่มุมต่างๆ ได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น ความรู้สึกดีๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิด และในที่สุดก็มากจนเกินพอ… สิ่งที่ปุณยวีร์คาดหวังว่าจะได้เจอเมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง คือรอยยิ้มยินดีจากคนมาดนิ่ง เธอคิดเอาเองว่าเขาคงจะคิดถึงเธอเช่นเดียวกับที่เธอคิดถึงเขา ล่ามสาวตั้งใจจะนัดวิศวกรหนุ่มไปเลี้ยงข้าวเพื่อปลอบขวัญเรื่องที่พี่ชายของเธอโผล่มาทำให้เขาช็อก จากนั้นเธอก็จะบอกกับเขาว่าหัวใจของเธอพร้อมแล้วที่จะรับเขาเข้ามาอยู่เคีย

“แบบนั้นแหละดีแล้ว” ฟารีดาตอบบ้าง “พี่เฟย์!” “แก้วไม่ต้องซีเรียส โตๆ กันแล้ว ไม่เป็นไรหรอก” สุดท้ายกีรฎาจึงได้แต่ถอนหายใจเมื่อไม่มีใครเห็นดีด้วย หวังก็แต่ว่าเพื่อนของเธอจะเป็นสุภาพบุรุษพอไม่ฉวยโอกาสกับคนเมา ................ “ปุ่นปล่อยผมก่อน มาถึงห้องปุ่นแล้ว” ชินพัตต์บอกคนเมาที่เขาอุ้มอยู่ ซึ่งยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอเขาไว้จนแน่นแทบหายใจไม่ออก แต่ก็นั่นแหละ จะเอาอะไรกับคนเมา ลงท้ายเขาก็ต้องใช้ความพยายามแกะมือที่เหนียวหนึบอย่างกับมือตุ๊กแกออกเอง ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจ เมื่อสามารถส่งปุณยวีร์ลงไปนอนบนเตียงได้สำเร็จ เธอยังบ่นงึมงำเรื่องกอดลบรอยไม่เลิก เขาจึงถือวิสาสะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า รื้อหาผ้าขนหนูผืนเล็กเพื่อไปชุบน้ำมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้อีกฝ่าย “อือ เย็น” ปุณยวีร์บ่นพลางหันหน้าหนี มือก็พยายามปัดผ้าออก “ปุ่น อยู่นิ่งๆ ก่อน” ชินพัตต์ดุพลางยึดมือเล็กเอาไว้ “เช็ดหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น” เขาอดคิดไม่ได้ว่าจะมีผู้ชายสักกี่คนกันนะที่ต้องมาดูแลผู้หญิงขี้เมา สำหรับเขาปุณยวีร์เป็น