Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 71 - Capítulo 80

แค่ถูกดวงตาคู่กลมโตจับจ้องในระยะอันตรายก็ทำเอาหัวใจของชินพัตต์เต้นกระหน่ำจนเกินที่จะควบคุมได้อยู่แล้ว ยิ่งเมื่อถูกปลายนิ้วนุ่มบรรจงแตะไล้ไปตามแนวคิ้วไล่ลงมาบนเปลือกตาและลากยาวมาถึงปลายจมูกเขาก็แทบจะลืมหายใจ ชายหนุ่มต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าจะบังคับตัวเองให้ละสายตาออกจากริมฝีปากบางสีชมพูจัดที่ขบเม้มสลับคลายออกราวกับเจ้าตัวกำลังใช้ความคิด แล้วเบนหน้ากลับไปมองตัวเลขกะพริบบอกสัญญาณไฟจราจรบนท้องถนนก่อนที่ความยับยั้งชั่งใจของเขาจะขาดผึงและทำอะไร... ให้อีกฝ่ายต้องสร่างเมา! “อ๋ออออ...” คนที่หลงเหลือสติอยู่เพียงนิดจนไม่รู้ตัวว่าได้กระทำการอันแสนยั่วเย้าจนคนเฝ้ามองแทบขาดใจลากเสียงรับรู้ “ม่ายช่ายคุณลุงขาย้าวยาว แต่เปนคุณน้องหน้านิ่ง ชินจางน่านเอง” ว่าจบก็หัวเราะคิกๆ ราวกับชอบใจนักหนา ‘คุณน้องหน้านิ่ง’ กลอกตา เอาเถอะ… สุดแท้แต่พอใจจะเรียกเถอะแม่คุณ “อ๋า ม่ายด้ายๆ ปุ่นน่างตรงนี้ม่ายด้าย ชินจางม่ายช่ายคนขับรถนี่นา” ไม่ว่าเปล่าแต่ร่างโงนเงนยังผุดลุกขึ้นพยายามจะก้าวข้ามมานั่งยังเบาะที่นั่งด้านหน้า ดีที่รถยังจอดนิ่งเพราะติดสัญญาณไฟแดงอยู่จึงไม

‘ถ้าเขาถอนคำพูดตอนนี้จะทันไหมนะ’ ชินพัตต์ได้แค่คิดขณะมองตามหลังเมรีขี้เมาที่เพิ่งได้เจอกันเป็นครั้งแรกที่บริษัท HANO หลังจบจากงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสระหว่างวัชระกับสุพรรษา แวบแรกที่เจอหน้าเขาและเธอต่างก็ชะงักกึกไปด้วยกันทั้งคู่ แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังตกอยู่ในภาวะสุญญากาศเธอกลับเดินผ่านเขาไปเลย ก็ไหนเคยบอกว่าเซ็นสัญญาสงบศึกต่อกันแล้วไง ทำไมถึงไม่มีคำทักทายดีๆ เลยล่ะ หรือจะพูดจากระทบกระแทกแดกดันเหมือนอย่างเคยก็ยังได้ แม้กระทั่งกรี๊ดจนหูดับกันไปข้างก็ไม่เป็นไร ขอเพียง... เธอยังมองเห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่ว่าจะในฐานะอะไรเขาก็พร้อมที่จะทำใจยอมรับ หากไม่ใช่เป็นอากาศธาตุ! แค่ไม่มีค่าไม่มีความหมายในหัวใจเธอก็แย่พออยู่แล้ว แต่แม้กระทั่งในครรลองสายตา... มันโหดร้ายเกินที่จะรับไหวจริงๆ! .............................................................. "พิมพ์...” “ปุ่น? เป็นไรแก ทำไมเสียงเหี่ยวแบบนั้น” “ฉันเมา...” “หา! แล้วตอนนี้แกอยู่ที่ไหน บอกพิกัดมาฉันจะรีบไปรับ ตายๆๆ ฉันเตือนแกแล้วนะว่าไปอย

“ขอบคุณพี่ไหมมากนะคะสำหรับทุกเรื่องในวันนี้” ปุณยวีร์เอ่ยกับทอไหมขณะกำลังเดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน “ขอบคงขอบคุณอะไรกันล่ะ พี่ก็ทำไปตามปกติไม่เห็นมีอะไรพิเศษสักหน่อย” อีกฝ่ายทำไขสือไม่ยอมรับทั้งที่ได้ยื่นมือให้ความช่วยเหลือเธอหลายอย่าง เริ่มตั้งแต่เข้ามีตติ้งแทน เป็นเนวิเกเตอร์ขับรถลัดเลาะเข้าซอยเล็กซอยน้อยพาไปรับประทานอาหารมื้อเที่ยงที่ร้านก๋วยเตี๋ยวสุดแสนลึกลับ ซึ่งแน่ใจว่าจะไม่เจอกับคนรู้จักช่วยให้เธอไม่ต้องทนกับเสียงแสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบ แต่ตั้งใจให้ได้ยินชัดและสายตาบอกความสมเพชจากเหล่าผู้หวังดีแต่ประสงค์ร้ายทั้งหลาย ครั้นพอตกเย็นได้เวลาเลิกงานก็ยังรับอาสาเป็นโชเฟอร์ขับรถไปส่งที่อะพาร์ตเมนต์อีก ปุณยวีร์ยักไหล่ “โอเคค่ะ ไม่พิเศษก็ไม่พิเศษ งั้นปุ่นเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นให้พี่ไหมถามคำถามอะไรก็ได้หนึ่งข้อดีไหมคะ” เธอสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่หันมามองหน้าเหมือนมีอะไรอยากจะถามแต่ก็ไม่ยอมเปิดปากถามเสียที คงจะเพราะเกรงใจกันอยู่นั่นแหละสุดท้ายเลยต้องเป็นฝ่ายเอ่ยเข้าประเด็นเสียเอง “พี่ถามได้เหรอ” อีกฝ่ายทำท่าเกรงๆ “

“น่าทนเอาหน่อย แค่มื้อเดียวเอง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว” ปุณยวีร์ได้แต่เอ่ยปลอบกระเพาะตัวเองอยู่เรื่อยไป เพราะแม้แต่ในตู้เย็นที่เคยมีสารพัดอาหารแช่แข็งอัดแน่นอยู่ภายในก็ยังว่างเปล่าไม่มีอะไรที่พอจะหยิบออกมาประทังความหิวได้เลย นอกเสียจากผักสลัดเหี่ยวๆ กับน้ำสลัดหมดอายุ แล้วก็... เนยเค็ม “โอย แปลงร่างเป็นช็อกโกแลตไม่ได้เหรอแก แล้วจะกินเข้าไปได้ไงเนี่ย เนยเค็ม เค็ม…” เธอทวนคำ และเพราะคำว่า ‘เค็ม’ นั่นเองทำให้นึกขึ้นมาได้ว่า “เฮ้ย! เจ้าเข้ม เมื่อเย็นยังไม่ได้ให้อาหารเลยนี่นา ตายๆๆ ขอโทษนะ แต่แค่มื้อเดียวน่าจะพอทนได้มั้ง” ยังไม่วายพูดปลอบใจตัวเองอีกครั้ง “แต่ อ๊ายยย...ฉันหิว!” แล้วในที่สุดความหิวก็ไม่ปรานีใคร ไม่ว่าจะคนหรือสุนัข... ปุณยวีร์คว้ากระเป๋าสตางค์และกุญแจห้องก่อนจะออกไปหาอะไรมาตอบสนองความต้องการของกระเพาะอาหารทันที ................................................. ‘ไส้กรอกรมควันของเจ้าเข้ม อันนี้ไส้กรอกชีสของเราเอง อืม เกี๊ยวซ่าก็น่ากิน แซนด์วิชด้วยดีกว่า อ๊ะ ขนมอะไรนี่หน้าตาดูดีเ

ปุณยวีร์กอดอก “อยากรู้นักใช่ไหมว่าระหว่างฉันกับพี่ปุ้นเรามาคบกันได้ยังไง ใครเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อน ฟังให้ดีๆ นะ ฉันใช้คำว่าเข้าหาไม่ใช่เสนอตัว เพราะฉะนั้นเวลาเอาไปพูดต่อก็กรุณาพูดให้ถูกด้วย ก็อย่างที่เธอรู้ดีอยู่แล้วนั่นแหละว่าพี่ปุ้นเป็นคนดีมีน้ำใจ ใครเห็นใครก็ชอบ ซึ่งฉันก็ยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนั้น แล้วฉันเองก็เป็นคนตรงๆ ในเมื่อรู้ใจตัวเองดีว่ารักใครชอบใคร ฉันก็พร้อมจะยอมรับและแสดงท่าทีออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ถึงแม้คนส่วนใหญ่จะไม่ยอมรับและมองว่าผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายก่อนเป็นผู้หญิงแรงๆ หรืออาจจะแย่จนถึงขั้นแรด! ก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่แคร์เพราะฉันถือว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่ได้น่าเกลียดอะไร ฉันก็แค่สร้างโอกาสให้ตัวเอง พาตัวเองไปอยู่ในที่ในสถานการณ์ที่เขาจะมองเห็นฉันหันมาสนใจฉันก็เท่านั้น ซึ่งถ้าแบบนี้เรียกว่าเสนอตัว แล้วผู้หญิงที่ล่อลวงผู้ชายให้ไปหาถึงบ้านจากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อถลกกระโปรงขึ้นจนเห็นไปถึงไหนๆ นอนทอดกายระทดระทวยรออยู่บนโซฟาล่ะจะเรียกว่าอะไร ฮิสทีเรียระยะสุดท้ายดีไหม” เมื่อได้พล่ามออกมาแล้วเธอก็อดไม่ได้ต้องหยิบยกเอาเรื่องน่าอดสูที่กีรฎาเล