Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 101 - Capítulo 110

แสงสีส้มอมชมพูของอาทิตย์อัสดงที่ฉาบไล้ไปทั่วอาณาบริเวณส่งผลให้ทุกสิ่งทุกอย่างโดยรอบแลดูนุ่มนวลอ่อนโยน บรรยากาศยามเย็นของสวนสาธารณะอันเปรียบเสมือนปอดของคนในชุมชนเต็มไปด้วยความสดใส มีชีวิตชีวา ด้วยผู้คนมากมายทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่ชักชวนกันมาเดิน วิ่ง เล่นกีฬา ไม่ก็หอบเสื่อมานั่งปิกนิกกัน หากท่ามกลางบรรยากาศที่แสนสดใสเหล่านั้น บนม้านั่งตัวยาวข้างๆ สระน้ำสีมรกต ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะอยู่ผิดที่ผิดทาง ดวงตาคู่เรียวรีเหม่อลอยออกไปไกลไร้จุดหมายคล้ายไม่รับรู้ความเป็นไปรายรอบตัว หญิงสาวร่างเล็กที่ในมือมีสายจูงสุนัขสีน้ำตาลพันทางยืนมองอีกฝ่ายแล้วก็ถอนหายใจ หนุ่มตี๋ใส่แว่น รูปร่างสูงโปร่ง ผึ่งผาย เคยเป็นรุ่นพี่ร่วมมหาวิทยาลัย ทั้งสุภาพ ใจดี รอยยิ้มก็สุดแสนจะอ่อนโยน สเป็กผู้ชายในฝันชัดๆ ก็ในเมื่อแรงดึงดูดมีมากมายขนาดนี้ แล้วแปลกหรือ หากเธอจะเคยหลง... รัก... ‘รัก’ คำเดียวสั้นๆ หากตีความได้มากมายไร้ซึ่งนิยามตายตัวนั้น ทั้งสวยงาม หอมหวาน ไม่ต่างอะไรเลยกับดอกกุหลาบที่ชูช่องดงาม หาก... เมื่อใดก็ตามที่คุณผลีผลามเอื้อมมือคว้าจนหลงลืมไปว่าใต้

ปุณยวีร์ไม่ลืมตวัดค้อนใส่เจ้าของดวงตาคู่คมเป็นประกายพราวระยับ ก่อนจะหันไปจัดการอาหารจานโปรด เป็นโชคดีของชายหนุ่มที่ส้มตำปูม้า รวมถึงอาหารจานอื่นๆ ที่สั่งมารับประทานล้วนแล้วแต่มีรสชาติถูกปาก หญิงสาวจึงอารมณ์แจ่มใสขึ้นจนเกือบเป็นปกติ กระทั่งดวงตาคู่กลมโตเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้า “เอ๊ะ! ยัยป้า...” ชินพัตต์มองตามสายตาของคนที่นั่งตรงข้ามแล้วก็ได้เห็นว่า ‘ยัยป้า’ ที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงไม่ใช่หญิงสูงวัยที่ไหน แต่เป็นหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างดีมีส่วนเว้าโค้งเหมาะเจาะจากแผนกการตลาด คู่กรณีของปุณยวีร์นั่นเอง โยษิตาเดินเข้ามาภายในบริเวณร้านอาหารพร้อมกันกับภาวิณี พนักงานฝ่ายบัญชีที่เคยก่อคดีไว้กับอรพินท์เพราะหึงหวงสามีจอมเจ้าชู้ในงานเลี้ยงฉลองแต่งงานของสุพรรษากับวัชระ “อะไรกัน! ยัยภาวิณีเคยหาเรื่องทำเพื่อนตัวเองขายขี้หน้าแท้ๆ ยังจะมาด้วยกันได้อีก แปลกคน หรือเห็นว่านิสัยเสียพอกันน่าจะเข้ากันได้ดีกว่าคุณอ้อนแอ้นอะไรนั่น มารวมหัวกันคิดชั่วอะไรอยู่หรือเปล่า คนหนึ่งก็ยัยป้าขี้อิจฉา อีกคนก็ยัยป้าขี้หึง หลอนชะมัด!” ปุณยวีร์ทำท่าขนลุก “เขาว่า ถ้

“เฮ้ย! ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ!” วัชระอดเอ่ยปากทักเสียงดังไม่ได้เมื่อเห็นหน้าของวิศวกรหนุ่มรุ่นน้องที่เพิ่งก้าวออกจากรถยุโรปคันหรูชัดเจน ก็จะไม่ให้เขาตกใจยังไงไหว ในเมื่อใบหน้าที่ปกติหล่อเหลาคมคายจนสาวน้อยสาวใหญ่เก็บเอาไปฝันถึง มาเช้านี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำราวกับเจ้าตัวเพิ่งไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมา ชินพัตต์ไม่ตอบคำถามให้ความกระจ่างใดๆ แต่กลับหันหน้าที่ติดจะน่ากลัวเพราะร่องรอยฟกช้ำแถมยังบูดบึ้งไปยังรถยนต์ที่วิ่งเข้ามาจอดตามหลังรถของเขาติดๆ ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก แล้ววัชระก็ต้องร้อง "เฮ้ย!" ซ้ำสองเพราะผู้ที่กำลังก้าวออกจากรถที่ปกติมีใบหน้าขาวใสสไตล์หนุ่มตี๋ มาตอนนี้กลับมีร่องรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นของแถม “ไอ้ปุ้น!” ครั้นพอประตูรถฝั่งข้างคนขับเปิดออกบ้าง หัวหน้าแผนกผลิตก็ถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออกเลยทีเดียว เพราะคนที่กำลังก้าวออกจากรถนั้นมีดีกรีเป็นถึง ‘แฟนเก่า’ ที่เพิ่งเลิกรากันไปของเจ้าของรถนั่นเอง วัชระหันไปส่งคำถามทางสายตากับสุพรรษา ซึ่งฝ่ายภรรยาก็ตอบกลับเขาด้วยการไหวไหล่น้อยๆ ทำนองบอกว่าเธอเองก็รู้ก็เห็นเหมือนกันก

จบคำของเจ้าหน้าที่ตำรวจบรรดาพนักงานมุงต่างก็มีสีหน้าตะลึงพรึงเพริด คล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน “อะไรนะ!” “เป็นไปได้เหรอ?!” “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?!” “อยากได้ผู้ชายจนต้องทำร้ายคนอื่นเลยเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย” “เรื่องความรัก มันก็ไม่เข้าใครออกใครอย่างนี้แหละ” “คิดว่าจะร้ายแค่เหวี่ยงวีนแว้ดๆ ดันร้ายจริงจังขนาดทำร้ายคนไม่มี ทางสู้” ........ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่จากกลุ่มพนักงานมุง “โอ๊ย! จะแปลกใจอะไรกันนักหนา คุณตำรวจก็บอกชัดอยู่แล้วว่านังนั่นมันเป็นคนร้าย เป็นอาชญากร” โยษิตาโพล่งออกมาขณะที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ยังอยู่ในอาการตกตะลึงหลังเจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวว่าปุณยวีร์เป็นผู้ต้องสงสัยข้อหาทำร้ายร่างกายและกักขังหน่วงเหนี่ยวอรพินท์ “ผมว่าคุณน่าจะไปเรียนภาษาไทยเพิ่มนะ ตำรวจแค่บอกว่าเป็นผู้ต้องสงสัย ยังไม่ได้บอกว่าเป็นคนร้ายสักหน่อย” ชินพัตต์ขัดขึ้นเสียงเรียบขณะก้าวขึ้นมายืนอยู่เคียงข้างปุณยวีร์ โยษิตาเบะปาก “เชิญหูหนวกตาบอดเข้าข้างกั

และด้วยความเป็นเพื่อนที่มีแต่ความหวังดี สงสารเห็นใจกันมาตลอดอรพินท์จึงไม่ขัดข้อง ยอมตามใจโดยไม่ระแวงสงสัยเลยว่าทำไมจู่ๆ โยษิตาถึงอยากไปทำงานโรงงาน แถมยังอยู่ที่ต่างจังหวัดอีก กระทั่งไปถึงและพบว่าที่นั่นมีวิศวกรที่ชื่อก้องภพและภควัตทำงานอยู่ด้วยอรพินท์จึงเริ่มเอะใจ แต่ก็ยังพยายามคิดในแง่ดีว่ามีเธอดูแลอย่างใกล้ชิดแล้วเพื่อนคงไม่ก่อเรื่องเลวร้ายซ้ำอีก หากเธอคิดผิด เพราะนอกจากโยษิตาจะก่อเหตุซ้ำแล้ว ครั้งนี้คนเป็นเพื่อนอย่างเธอยังถูกดึงไปเป็นเครื่องมืออีกด้วย โดยโยษิตาได้วางแผนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอรู้จักจากสถานบันเทิงยามราตรี จ้างวานเด็กวัยรุ่นติดยาให้ไปขโมยสมาร์ตโฟนของปุณยวีร์ แล้วใช้มันส่งข้อความไปก่อกวนอรพินท์ผ่านแอปพลิเคชันไลน์ อรพินท์ซึ่งรู้สึกสงสัยในพฤติกรรมของเพื่อนสนิทอยู่แล้วจึงนำเรื่องไปปรึกษากับภควัต จนได้รู้ว่าไลน์อันนั้นเป็นบัญชีเก่าที่ปุณยวีร์เลิกใช้ไปเพราะทำสมาร์ตโฟนหาย ก่อนจะซื้อเครื่องใหม่ สมัครไลน์ใหม่ใช้ในการติดต่อสื่อสารแทน ภควัตตัดสินใจนำเรื่องทั้งหมดไปบอกชินพัตต์และก้องภพ เพื่อช่วยกันเป็นหูเป็นตาไม่ให้โยษิตาวางแผนทำร้ายปุณยวีร์ ซึ่งพวกเ