Todos os capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ดูเหมือน... จะมีแต่คู่รักทั้งนั้นเลยนะคะ” ปุณยวีร์เปรยขึ้นมา เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านท้องฟ้าสีครามอมชมพูแปรเปลี่ยนเป็นผืนกำมะหยี่สีดำสนิทจนต้องอาศัยแสงสว่างจากหลอดไฟ และก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุณหภูมิอากาศที่เย็นลงหรือเพราะน้ำคำในบทเพลงที่ยิ่งทวีความหวานซึ้งขึ้นหรือไร ที่ทำให้ชายหนุ่มหญิงสาวหลายต่อหลายคู่ซึ่งเคยนั่งตัวตรงเก้าอี้ใครเก้าอี้มัน มาบัดนี้กลับขยับเข้าไปใกล้กันบ้างก็เริ่มอิงแอบแนบชิดเอนศีรษะลงไปก่ายเกยหัวไหล่ของคนข้างๆ ทำให้คนไร้คู่ได้แต่มองด้วยสายตาร้อนผ่าว ภควัตเพียงยิ้มในหน้า เขาไม่ได้ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธด้วยเช่นกัน ‘หึๆ สมแล้วที่เป็นพี่ปุ้น ไม่ยอมตกหลุมง่ายๆ แต่ไม่เป็นไร ปุ่นยังมีก๊อกสอง’ “อืม ว่าไปแล้วก็น่าเสียดายแทนพี่ปุ้นนะคะนี่” ยังคงเป็นล่ามสาวที่เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา “หือ ปุ่นเสียดายอะไรแทนพี่เหรอครับ” ชายหนุ่มรุ่นพี่ขมวดคิ้วถามท่าทางสงสัย ‘หึๆ คราวนี้ล่ะ พี่ปุ้นเสร็จปุ่นแน่’ “ก็แหม... มีโอกาสมาเที่ยวชมความงามของดอกไม้ในแกลเลอรี แถมยังได้ฟังเพลงเพราะๆ ท่ามกลางสวนดอกไม้ทั้งที แทนที

“ทำอะไรอยู่นะครับ ไปรับผ้ามาจากร้านซักรีด หือ ปุ่นรับจ้างซักรีดเสื้อผ้าด้วยเหรอครับ (ถามกลั้วหัวเราะ) อ้าว ไม่ใช่เหรอ ไปรับเสื้อผ้าตัวเองที่ส่งซักรีดเอาไว้ อ๋อ ที่แท้คุณล่ามก็ซักรีดเสื้อผ้าไม่เป็น หือ ซักเป็นแต่รีดไม่ค่อยเรียบต้องใช้เวลานานกลัวเปลืองไฟเลยจ้างดีกว่าว่างั้น พี่เข้าใจครับ อ้าว เข้าใจจริงๆ นะ ไม่ได้ว่าอะไรเลยสักคำ มีผู้หญิงออกเยอะไปที่ไม่ซักรีดเสื้อผ้าเองแต่จ้างร้าน แล้วตอนนี้กลับมาถึงห้องหรือยังครับ ปิดประตูล็อกห้องให้เรียบร้อยด้วยนะ เป็นห่วงนะครับ เอาล่ะดึกแล้วพี่ไม่กวนดีกว่า พรุ่งนี้เช้าเจอกันนะครับ ถ้าพี่ออกจากบ้านเมื่อไหร่จะโทร.ไปบอก ปุ่นก็เตรียมตัวรอขึ้นรถ นอนหลับฝันดีครับ ขอบคุณครับผม ถ้างั้นแค่นี้นะครับ” “พี่ปุ้นนะพี่ปุ้น ทำเป็นพูดดีว่าแค่รุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหา’ลัยไม่มีอะไรในกอไผ่ แล้วเป็นห่วงนะครับ นอนหลับฝันดีนะครับ มันอะไร พี่น้องมหา’ลัย ไหนถึงหวานกันได้ขนาดนี้” ตรัยโอดครวญขึ้นมา หลังจากเขาและสมาชิกร่วมก๊วนอันประกอบไปด้วยก้องภพ อนุพงษ์ และชินพัตต์ซึ่งนั่งล้อมวงจิบเบียร์อยู่บริเวณชานหน้าบ้าน แล้วยังมีกีรฎากับวนิดานั่ง

ปุณยวีร์ก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉงเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ภายในตึกอำนวยการ ซึ่งวันนี้ตัวแทนพนักงานจากแผนกต่างๆ มาเข้ามีตติ้งร่วมกันเพื่อสรุปผลการทำงานประจำเดือนต่อผู้บริหารชาวญี่ปุ่น เจ้าของดวงหน้าขาวจัดแจกยิ้มสดใสให้กับเพื่อนพนักงานที่นั่งประจำอยู่ตามโต๊ะต่างๆ ขณะรอเวลาที่ผู้บริหารจะมาถึงแล้วการมีตติ้งจะได้เริ่มต้นขึ้น “Ohayo. Ogenkidesu ka?” ล่ามสาวกล่าวสวัสดีตอนเช้าแล้วตามด้วยประโยคสอบถามสารทุกข์สุกดิบเป็นภาษาญี่ปุ่นเมื่อเดินผ่านพนักงานรุ่นพี่จากแผนกผลิตที่สนิทสนมคุ้นเคยกันดี ซึ่งตามปกติแล้วอีกฝ่ายมักจะมีรอยยิ้ม คำแซวทักทายกลับมาทุกครั้งที่ได้พบปะหรือติดต่อประสานงานกัน หากคราวนี้กลับไม่! “ไม่ต้องมาทัก เราไม่รู้จักกัน” วัชระบอกน้ำเสียงสะบัดสะบิ้งไม่พอ เขายังสะบัดหน้าไปอีกทางจนคนมองกลัวว่าคอเขาจะเคล็ดเอา “พี่ต้อ...” ปุณยวีร์ครางเสียงอ่อนใจแล้วก็หัวเราะ “เป็นอะไรไปคะ เดี๋ยวคอก็หักหรอก” “เฮอะ!” ชายหนุ่มรุ่นพี่จากแผนกผลิตแค่นเสียงตอบกลับมา “ไม่อยากพูดกับคนมีแฟน” คนที่เพิ่งมีแฟนถึงบางอ้อ เข้าใจปฏิกิริยาตอบกลับแบบแปลกๆ จา

“ยายเถื่อนนั่นคิดว่าตัวเองกำลังทำสปาโคลนอยู่หรือไงวะ ถึงได้ปล่อยให้เลอะไปทั้งตัวแบบนั้น” ก้องภพเปรยเสียงกลั้วหัวเราะเมื่อหันไปเห็นคนที่เพิ่งแกล้งเขาจนแทบขาดใจตาย ซึ่งกำลังตั้งใจปลูกกล้าโกงกางอยู่อีกด้านหนึ่งกับกลุ่มเด็กสาวๆ จากไลน์ผลิต เนื้อตัวของเจ้าหล่อนเลอะไปด้วยโคลนเลนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้ อนุพงษ์หันมองตามแล้วก็หัวเราะ “นอกจากจะดุสู้คนแล้วยังลุยอย่างไม่น่าเชื่ออีก หมวกก็ไม่ยอมใส่ ตัดสินจากหน้าตาไม่ได้เลยจริงๆ ยัยคนนี้” “นั่นดิพี่ ขนาดมอมเป็นลูกแมวยังน่ารัก” ตรัยเอ่ยขึ้นเหมือนคนละเมอ “อ้าวไอ้นี่ยังเพ้อไม่เลิก สรุปว่าจะเป็นเกษตรกรทำไร่แห้วจริงจังแล้วใช่ไหมวะ อีโด่! ทำปากดีว่าจะซิวสาวมาร์เก็ตติง สุดท้ายก็ดีแค่ปากนี่หว่า” อนุพงษ์ว่าท่าทางดูแคลน คนปากดีทำได้แค่มองค้อนคนพูดแทงใจตอบกลับอีกฝ่ายไม่ได้สักคำ เพราะสาวมาร์เก็ตติงที่ใครๆ ก็พูดถึงเข้าทำงานที่ HANO มาได้เกือบเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีโอกาสแม้แต่ทำความรู้จัก “ฮือฮากันเกินไปปะ สาวมาร์เก็ตตงมาร์เก็ตติงอะไรนี่ คนหนึ่งก็ดูเรียบๆ จืดๆ ส่วนอี

เวลาล่วงเลยไปจนดวงอาทิตย์เกือบตั้งตรงกับศีรษะนั่นแหละพนักงานผู้มีจิตอาสาทั้งหลายถึงได้หยุดมือจากการปลูกป่า ดึงขาออกจากดินเลนแล้วเดินตามกันไปบนสะพานไม้ยาวเหยียดเพื่อไปล้างตัวที่ห้องน้ำที่ที่ทำการศูนย์อนุรักษ์ป่าชายเลน “เฮ่ย! ใครเอาลูกหมามาปล่อยลงทะเลโคลนวะ” วัชระอุทานเสียงตกอกตกใจ “ลูกหมาที่ไหนเหรอพี่ต้อ ไม่เห็นมีเลย” ตรัยกวาดตามองไปรอบตัวแล้วถามพาซื่อ “ก็นั่นไงวะ ลูกหมาตัวเบ้อเร่อเบ้อเท่อ ตาแชแหมหรือไงเอ็งถึงมองไม่เห็น แสนรู้ด้วยนะโว้ยพูดจารู้เรื่อง แต่ต้องพูดภาษาญี่ปุ่นนะ เฮ่ย! จะทำอะไร” วัชระถอยหลังกรูดเมื่อคนตัวมอมเหมือนลูกหมาทำท่าจะพุ่งเข้ามา “เห็นอย่างนี้ แต่พี่ก็ไม่ใช่ผู้ชายใจง่ายนะ จู่ๆ นึกอยากจะกอดก็เข้ามากอดกันง่ายๆ ไม่มีทางซะหรอก” รักนวลสงวนตัวกว่าที่คิด เหอะ! “อย่าให้เผลอนะพี่ต้อ เดี๋ยวปุ่นจะจัดหนักจัดเต็มเหมือนพี่ปืนเลยคอยดู” ปุณยวีร์เข่นเขี้ยว “อะไร พี่ไม่ยอมให้กอดแค่นี้ถึงกับลงบัญชีหนังหมาเอาไว้เลย ก็ได้ๆ เห็นแก่อดีตลูกหมาหน้าเคยใส ไปล้างตัวก่อนไป หน้าใสเหมือนเดิมเมื่อไหร่พี่ถึงจะยอมให้กอด” ผู้ช