Todos os capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

เหตุการณ์ชิงรักหักสวาทกลางลานจอดรถอันลือลั่นไปทั่วทั้ง HANO ในวันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์ซึ่งเพิ่งผ่านพ้นไปทำให้การเริ่มต้นทำงานในสัปดาห์ใหม่ของปุณยวีร์ไม่สดใสนัก ล่ามสาวถูกฝ่ายทรัพยากรบุคคลเรียกตัวเข้าพบตั้งแต่เช้าดังคาด โชคดีที่เธอมีมณฑกานต์เป็นหัวหน้างาน อีกฝ่ายพยายามวิ่งเต้นเพื่อช่วยเหลือเต็มที่ โทษทัณฑ์ที่เธอได้รับจึงเป็นเพียงการว่ากล่าวตักเตือนด้วยวาจาเท่านั้นยังไม่ถึงกับถูกลงบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ต่างจากคู่กรณีซึ่งถูกสั่งพักงานเป็นเวลาสามวันและถูกทำทัณฑ์บนเอาไว้ว่าหากก่อเรื่องขึ้นอีกเพียงแค่ครั้งเดียวก็จะถูกไล่ออกทันที เพราะเจ้าหล่อนเคยก่อเรื่องทำนองนี้มาแล้วถึงสองครั้ง ภายหลังออกมาจากห้องเย็นของฝ่ายทรัพยากรบุคคลปุณยวีร์ก็ต้องปฏิบัติงานในหน้าที่ล่ามต่อทันที โดยภารกิจแรกของวันนี้คือการทำหน้าที่เป็นสื่อกลางการสื่อสารระหว่างซาโต้ซังกับบุคลากรแผนกวิศวกรรมในการมีตติ้งสรุปผลการทำงานประจำเดือน และจากเหตุทะเลาะวิวาทเมื่อตอนเย็นวันศุกร์ซึ่งมีวิศวกรหนุ่มถึงสองคนด้วยกันโดนลูกหลงถูกหมัดและศอกของเธอเข้าไปทำให้งานที่เริ่มจะทำได้ง่ายๆ

“Ohayo” เสียงทักทายด้วยภาษาญี่ปุ่นดังขึ้นเรียกให้ทุกคนในห้องหันไปมอง เป็นซาโต้ซังที่เพิ่งก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามาและตามหลังด้วยภควัต พนักงานส่วนใหญ่ทักทายกลับไปอัตโนมัติว่า “Ohayo gozaimasu” โดยไม่ต้องรอให้ล่ามแปลเพราะเป็นประโยคทักทายง่ายๆ แปลว่า ‘สวัสดีตอนเช้า’ ที่ได้ยินเป็นประจำจนคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว “ปุณจัง Genki?” เมื่อก้าวเข้ามาถึงตัวล่ามที่เรียกใช้งานอยู่เป็นประจำจนเหมือนล่ามประจำตัว ซาโต้ซังก็ถามว่า ‘สบายดีไหม’ ด้วยประโยคง่ายๆ ที่มักจะใช้กับคนกันเอง แสดงออกถึงความสนิทสนมคุ้นเคยที่เจ้าตัวมีให้ ได้รับคำถามและท่าทางแสดงออกถึงความห่วงใยจากเจ้านายปุณยวีร์ก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคงจะได้ยินได้ฟังเรื่องราวที่ลานจอดรถเมื่อตอนเย็นวันศุกร์มาไม่มากก็น้อย ‘เฮ้อ… คงจะรู้กันทั่วทั้ง HANO แล้วมั้ง ตั้งแต่พนักงานในไลน์ยันผู้บริหาร โอย… ภาพพจน์ของฉัน’ ล่ามสาวถอนหายใจทดท้อก่อนจะเกลื่อนอารมณ์ด้วยรอยยิ้มแล้วตอบว่า “Genki desu” แปลเป็นไทยก็ ‘สบายดีนั่นแหละ’ จากนั้นก็ถามอีกฝ่ายกลับด้วยคำถามเดียวกัน “Satosanwa ogenki desuka?” “Totemo genki desu” ชายวัย

“เฮ้ย! ไอ้เชี่ยตัวไหนมันเสือกวะ” พวกมันสบถออกมาเมื่อเห็นว่าอะไรๆ เริ่มไม่ได้ดังใจ ปุณยวีร์รีบดึงมือสุรีย์ลากออกไปหาคนที่ขับรถเข้ามาแม้จะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ตาม “มีอะไรกัน” เสียงห้วนห้าวดังถามขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งเปิดประตูลงจากรถ “คุณ!” ปุณยวีร์เอ่ยเสียงแปลกใจเมื่อเห็นชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ต่างจากสุรีย์ที่นอกจากแปลกใจแล้วยังดีใจมาก “คุณชิน! ไอ้สองคนนี้มันจะหาเรื่องลวนลามพวกเราค่ะ” เด็กสาวบอกเสียงรัวเร็ว ชินพัตต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปทั้งนั้นนอกจากดวงตาคู่คมทอแสงกร้าวดุดันที่มองไปยังมารสังคมทั้งสองบ่งบอกว่าพร้อมเสมอถ้าอีกฝ่ายอยากจะมีเรื่อง ชายฉกรรจ์ทั้งสองปรึกษากันทางสายตาแล้วไอ้คนขับก็ส่ายหน้าก่อนจะเดินไปสตาร์ทมอเตอร์ไซค์รอ ส่วนไอ้คนซ้อนก็ทำท่าฮึดฮัดเหมือนไม่พอใจแต่สุดท้ายมันก็ยอมตามเพื่อนไป หากยังไม่วายพล่ามส่งท้าย “โดนเทเมื่อไหร่ก็เซมาหาพี่ได้นะน้องสาว มีผัวแล้วก็ไม่เป็นไร ขาวสวยอย่างนี้พี่ไม่ถือ” “แกไม่ถือแต่ฉันถือ ใครว่าฉันมีผัวหา ไอ้ชั่ว ไอ้เวร ไอ้เดนคน ไอ้ๆๆ โว้ย!” ปุณยวีร์ถึงกับสบถออ

“เปล่าค่ะ ปุ่นไม่เป็นอะไร” / “คุณปุ่นถูกหมากัดครับ” ปุณยวีร์และลุงคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างพูดขึ้นพร้อมกัน หากภควัตคงเลือกฟังเพียงแค่คำพูดของชายวัยกลางคนเท่านั้นเพราะหลังจบประโยคเขาก็อุทานเสียงหลงทันที “อะไรนะ!” ปุณยวีร์ส่ายศีรษะ “ปุ่นไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะพี่ปุ้น ลุงแกก็ซีเรียสเกินไป เจอพี่ปุ้นก็ดีแล้ว ปุ่นรบกวนช่วยพาเจ้าเข้มไปหาหมอได้ไหมคะ ทีแรกก็ว่าจะพาซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปแต่ตัวมันใหญ่เหลือเกินปุ่นไม่แน่ใจว่ามันจะสงบจนถึงโรงพยาบาลไหม กลัวว่ามันจะดิ้นแล้วเกิดอุบัติเหตุเจ็บหนักกว่าเดิม” “แน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริงๆ” ภควัตถามน้ำเสียงเคลือบแคลง “แน่ใจค่ะ” หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มสนทนาตอบรับหนักแน่น หากคนที่อยู่ร่วมในเหตุการณ์มาตั้งแต่แรกกลับแย้งว่า “ยังไม่แน่หรอกครับ ต้องดูที่ข้อมือก่อนว่ามีแผลหรือเปล่า เพราะตั้งแต่ถูกกัดคุณปุ่นก็ยังไม่ดูตัวเองเลยมัวแต่เป็นห่วงเจ้าเข้ม” ปุณยวีย์ทำหน้ามุ่ย “ลุงอะ!” และก็เช่นเคยภควัตเลือกฟังเฉพาะคำพูดของลุงคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเท่านั้น ใบหน้าที่เคยแฝงแววใจดีอยู่เป็นนิจแลดู

“อ้าวพี่คิดเบาๆ เท่านั้นเองนะ ปุ่นได้ยินด้วยเหรอ” เขาตอบหน้าตาย “โหย พี่ปุ้นอะ” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอด อีกฝ่ายหัวเราะอีกแล้ว หวังก็แต่ว่าเขาคงไม่เห็นเธอเป็นตลกคาเฟ่ที่เห็นหน้ากันเมื่อไรก็ขำออกมาเมื่อนั้น หากเป็นเพราะว่าเขามีความสุขระหว่างที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับเธอ “โอเค ขอโทษครับ พี่แค่ล้อปุ่นเล่นไม่ได้คิดแบบนั้นเลยจริงๆ” เหอะ! ปากบอกไม่คิดแล้วรอยยิ้มซ่านในดวงตานั่นล่ะ มันหมายความว่ายังไง แม้จะหยุดหัวเราะและพูดด้วยท่าทีจริงจังขึ้นก็เถอะ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะล่วงรู้ความคิดภายในใจของเธอจึงมองตรงมา “จะพูดว่ายังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าพี่ไม่ได้คิดว่าปุ่นหน้าเงิน พี่แค่ไม่เคยได้ยินว่าใครมีเหตุผลเอ่อ….” เขานิ่งไปคล้ายกำลังพยายามคิดหาถ้อยคำที่เหมาะสม “แปลกๆ แบบปุ่นใช่ไหมคะ” ในเมื่อมันยากนักที่เขาจะพูดมันออกมาเธอเลยพูดขึ้นเสียเอง “เอาเป็นว่าไม่เหมือนใครดีกว่า และไอ้ความที่ไม่ใช่เหตุผลสวยหรูเหมือนใครๆ นี่ล่ะที่พี่คิดว่ามันสมกับเป็นปุ่นและก็…” นอกจากขยักคำพูดเอาไว้ไม่เอ่ยออกมาให้หมดแล้วภควัตยังจะส่งยิ้มมีเลศนัยมาใ