Todos los capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เอ๊… เจ้าเข้มนี่อยู่นิ่งๆ สิ ถ้าไม่ให้ทายาจะหายได้ยังไงล่ะฮึ! นิ่งๆ ก่อนนะอีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว ถ้าไม่ดื้อไม่เกเรพี่จะซื้อฟุตลองให้สองอันเลยเอ้า น่าอีกนิดเดียวเองนะ อย่าให้เสียชื่อพี่สิ พี่หน้าตาดีเว่อร์ออกอย่างนี้แล้วน้องจะ ซกมกเป็นขี้เรื้อนได้ยังไง เสียชื่อพี่หมดไม่รู้เหรอ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอายเขาตาย…” เสียงใสฟังคุ้นหูที่บ่นบ้าอะไรไม่รู้ทำให้ชินพัตต์ที่วันนี้อยู่ในคราบของ ‘ปีศาจแดง’ (แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด) ซึ่งเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเตะฟุตบอลเรียกเหงื่อกับเพื่อนร่วมงานทั้งในแผนกและต่างแผนกที่สนามในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจยอดนิยมของคนในชุมชนชะงักฝีเท้า ดวงตาคู่คมอดมองหาที่มาของเสียงไม่ได้ แล้วเขาก็เห็น เป็นเธอ… จริงๆ เสียงนั้นยังคงบ่นเจื้อยแจ้วเรื่อยไปหากก็ไร้วี่แววเคืองขุ่นขณะที่มือเล็กก็สาละวนป้ายยาตามเนื้อตัวของเจ้าสี่ขาไปด้วย ล่ามมหาภัย นิสัยแสบเป็นทิงเจอร์แถมยังหลงตัวเองสุดๆ กับหมาจรจัดขี้เรื้อนที่โชคชะตาสุดรันทด ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่มีอะไรเข้ากันได้เลย หากภาพที่ประจักษ์ชัดอยู่ในครรลองสายตาของเขาตอนนี้คือเธอก

แล้วคนที่เคยคิดวุ่นวายก็เดินตามหลังวิศวกรมาดนิ่งไปโดยไม่มากเรื่องอย่างที่เคย เหตุผลไม่ใช่แค่เรื่องเวลาและยานพาหนะเท่านั้น หากเพราะเธอเพิ่งรู้มาว่าเขาเองก็เป็นห่วงและเอ็นดูเจ้าสี่ขาไม่น้อยเหมือนกัน ..................................................................... “หือ? แม่เลยเหรอคะลุง ปุ่นเป็นแม่ ถ้างั้นใครกันล่ะคะที่เป็นพ่อ พี่ปุ้นเหรอคะ” ตอนที่ถามลุงหวิน ตอนนั้นเธอแน่ใจจริงๆ นะว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่า ‘ใช่’ หากคำตอบที่ได้ยินกลับเป็น “ใช่คุณปุ้นซะที่ไหนล่ะครับ ฝ่ายนั้นแค่ให้เงินผมพาเจ้าเข้มไปโรงพยาบาลแค่นั้นแล้วก็ไม่ได้กลับมาดูดำดูดีอีกเลย จริงๆ เงินที่ให้ก็ไม่พอค่ารักษาหรอกนะครับ โชคดีที่วันนั้นผมได้คุณชินอาสาขับรถไปส่งให้เลยไม่ต้องลำบากอุ้มเจ้าเข้มนั่งมอเตอร์ไซค์แถมยังออกเงินค่ารักษาส่วนเกินให้อีก หลังจากนั้นคุณชินยังไปเยี่ยมเจ้าเข้มบ่อยๆ นี่ถ้าคุณปุ่นไม่ตัดสินใจเอาเจ้าเข้มไปเลี้ยง ก็คงเป็นคุณชินนั่นแหละที่จะรับอุปการะมัน” .....................................................

“รู้ลึกรู้จริง อธิบายได้เป็นฉากๆ แบบนี้ตัวเองก็ทำเหมือนกันล่ะสิ เหอะ! แถมงานปากยังมาเต็มกว่าปุ่นอีก ช่างกล้านะพี่เฟย์สีส้มแปร๋นเลย” คนซึ่งทาปากสีส้มเข้ากันกับเดรสสั้นลายดอกสีส้มอมชมพูยักไหล่ “ไม่ได้หรอก งานนี้มีแต่เสือสิงห์กระทิงแรดแถมด้วยกูปรี” พูดแล้วก็ทำคอหด “เฮ่อออ... ตัวร้ายๆ ทั้งนั้น ลูกกวางน้อยอย่างพี่ก็ต้องรู้จักพลิกแพลงหาวิธีป้องกันตัวเอง แต่ขนาดจัดเต็มมาอย่างนี้แล้วยังเกือบจะถูกนางสิงห์ฆ่าตายตั้งแต่หน้างาน” “พี่เฟย์ใจร้าย ปุ่นไม่เคยแต่งตัวมาเพื่อฆ่าใครสักหน่อย ก็แค่แต่งตามสไตล์ตัวเองเท่านั้น” ว่าเสียงกระเง้ากระงอดอย่างไม่ยอมรับกับฉายา ‘นางสิงห์’ ที่สาวห้าวรุ่นพี่ตั้งให้ “จ้า พี่เชื่อ ลองคุณหนูปุ่นจัดเต็มจริงๆ ผู้หญิงคนอื่นๆ คงได้ตายกันเป็นแถบๆ รีบเดินเถอะเดอะแก๊งของเราโบกมือเรียกกันใหญ่แล้ว” พยักพเยิดไปทางโต๊ะที่มีเพื่อนร่วมงานหลายคนนั่งรวมตัวกันอยู่พลางโบกมือตอบ “ทำไมถึงมาพร้อมป้าเฟย์ได้ล่ะปุ่น พี่ปุ้นของเราบอกจะไปรับไม่ใช่เหรอ” ก้องภพถามขึ้นทันทีที่เดินไปถึงโต๊ะ “พี่ปุ้นก็ไปรับนั่นแหละค่ะ แต่เพิ่งถูกพี่

พิธีกรได้กล่าวเปิดงานพร้อมกับแนะนำประวัติความเป็นมาของคู่บ่าวสาวคร่าวๆ จากนั้นก็เชิญชวนแขกเหรื่อที่มาร่วมงานรับชมวิดีโอพรีเซนเทชั่นชีวิตรักของคนทั้งสองซึ่งจัดทำในรูปแบบการ์ตูนแอนิเมชั่น และเรื่องราวสุดแสนคอมเมดี้มีกลิ่นโรแมนติกกรุ่นอยู่หน่อยๆ นั้นก็ทำเอาผู้ชมหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งถือเป็นไฮไลต์หนึ่งของงาน จากนั้นพิธีการต่างๆ ก็ถูกดำเนินไปตามลำดับขั้นตอนจนกระทั่งถึงอีกหนึ่งไฮไลท์สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสาวๆ ที่ได้ชื่อว่ายังโสด! “เอาล่ะครับ ทีนี้ก็มาถึงอีกช่วงเวลาสำคัญสำหรับสาวๆ เวลาอะไรครับคุณน้ำขิง” พิธีกรชายโยนลูกให้พิธีกรหญิง “ถ้าดิฉันตอบแล้ว ขออนุญาตลาพักจากภารกิจบนนี้ชั่วคราวได้ไหมคะ” ไม่ตอบตรงๆ แต่ถามกลับ “ไม่ได้ๆ” ไม่ใช่เสียงตอบจากพิธีกรชายคู่ขวัญ แต่เป็นเสียงเกรียวกราวจากสาวๆ แขกรับเชิญด้านล่าง พิธีกรชายหัวเราะ “ได้ยินชัดแล้วนะครับคุณน้ำขิง” ‘คุณน้ำขิง’ ค้อนเล็กน้อยแต่พองาม “เห็นแก่สาวๆ ร่วมชะตาที่มารวมตัวกันโดยได้นัดหมายไว้แล้วในงานนี้ขิงยอมให้ก็ได้ค่ะ” ดวงหน้าที่ได้รับการตกแต่งมาอย่างดีคลี่ยิ้ม “เอา

‘ต้องเป็นฉันสิ! ฉัน! คนที่เกือบจะรับบูเกต์ได้แล้ว แต่พลาดไปแค่นิดเดียว ฮึ่ย! ไอ้เด็กบ้า! หลงคิดว่ามีสายตาแหลมคมอยู่ได้ตั้งนาน ที่แท้ก็ตาแชแหม!’ ปุณยวีร์คิดเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ ใบหน้าใสง้ำงออย่างไม่สบอารมณ์ “โห ดูไม่ได้เลยแฟนไอ้คุณปุ้น หน้างอคอหักเป็นปิรันย่าเชียว อยากได้มากเลยเหรอไอ้บูเกต์อะไรเนี่ย เอ้า พี่ให้” ฟารีดายื่นช่อดอกไม้มาตรงหน้า ปุณยวีร์เมินหน้าหนี “ไม่เอาค่ะ งอน! แล้วหน้างอคอหักก็ต้องปลาทูสิพี่เฟย์ ปิรันย่าบ้าอะไร มั่ว!” คนมั่วหัวเราะ “ก็ปลาทูมันน่ากินนี่นาไม่ได้น่ากลัวเหมือนเรา” “จำไว้… โอ๊ะ!” ต่อว่าฟารีดายังไม่ทันจบประโยคปุณยวีร์ก็ต้องร้องอุทานขึ้นมาเพราะถูกกระแทกชนเข้าเต็มแรง โชคดีที่สาวห้าวรุ่นพี่เดินอยู่ข้างๆ จึงช่วยประคองไว้ไม่ให้เสียหลักล้มลง ตรงข้ามกับเจ้าของเรือนร่างเย้ายวนซึ่งออกไปรอรับบูเกต์หน้าเวทีเช่นเดียวกับสาวโสดรายอื่นๆ ที่เดินเชิดหน้าส่ายบั้นท้ายไปต่อโดยไม่หันมากล่าวขอโทษรับผิดชอบกับความไม่ระวัง? ของตัวเองเลยสักคำ “ยัยป้าไร้มารยาท!” ปุณยวีร์เค้นเสียงเหี้ยมและทำท่าจะถลันตามไปเอาคืน แต่กล