Todos os capítulos de เทหน้าตักรักนางมารร้าย: Capítulo 51 - Capítulo 60

พระอาทิตย์ดวงกลมโตสีส้มจัดลอยคล้อยต่ำอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า แสงสีสุดท้ายของวันแรระบายแผ่นฟ้าและผืนน้ำเป็นสีครามอมชมพูแลดูอ่อนหวาน หากหญิงสาวร่างเล็กบอบบางสวมเดรสสีเขียวอ่อนยาวคลุมเข่าซึ่งถอดรองเท้ามาถือไว้แล้วปล่อยให้สองเท้าเปลือยเปล่าได้สัมผัสกับเม็ดทรายขาวละเอียดราวผงแป้งกลับรู้สึกถึงความเศร้าและเหงาอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาสีน้ำตาลทอดมองไปไกลไร้จุดหมายคล้ายเจ้าตัวกำลังจมอยู่ในภวังค์ความนึกคิดบางอย่างทำให้ไม่ทันระวังตัวเมื่อมีลมกระโชกแรงพัดเข้ามาพาเอาผ้าคลุมไหล่ผืนบางหลุดปลิวไปกับสายลม “อุ๊ย!” อรพินท์หลุดอุทาน ร่างบางรีบผวาตามผ้าสีฟ้าอ่อนที่ลอยลิ่วไปตามแรงลมหวังจะไขว่คว้ามันกลับคืนมา แต่แล้วก็ต้องชะงักหยุดมืออยู่กลางอากาศเพราะมีใครบางคนก้าวเข้ามาแล้วคว้าผ้าผืนนั้นเอาไว้ได้ก่อน “เอ่อ ขะ... ขอบคุณค่ะ ลมแรงมากเลย คิดว่าจะปลิวหายไม่ได้คืนซะแล้ว” หญิงสาวพูดตะกุกตะกักพลางยิ้มแหยๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปหวังจะรับผ้าคลุมไหล่ของตัวเองกลับคืน “คุณมาทำอะไรที่นี่!” นอกจากจะกำผ้าผืนบางในมือจนแน่นไม่ยอมคืนให้เจ้าของแล้วภควัตยังเอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงห้วนด้

“ว่าไงล่ะคุณ” เธอถามย้ำอีกครั้ง “ก็เอาสิ” เขาตอบก่อนจะก้าวตามหญิงสาวเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถจักรยานยนต์ขายไอศกรีมซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล “เอารสแตงโมมาอันหนึ่งค่ะลุง” เมื่อไปถึงปุณยวีร์ก็ไม่เสียเวลารีบชี้นิ้วไปบนป้ายโฆษณาสั่งไอศกรีมรสที่ตัวเองชื่นชอบกับลุงคนขายหน้าตาใจดีซึ่งยืนอยู่ข้างๆ รถทันทีก่อนจะหันมาหาคนที่ก้าวตามแล้วถามว่า “คุณล่ะจะเอารสอะไร บอกคุณลุงไปสิ” “ไม่เป็นไร คุณกินไปเถอะ ผมไม่หิว” ชินพัตต์ตอบกลับ เขาแค่จะเดินมาเป็นเพื่อนอีกฝ่าย เพราะเห็นว่าเย็นมากแล้วเท่านั้นไม่ได้นึกอยากไอศกรีม “ได้ไง มาด้วยกันก็ต้องกินด้วยกันสิ ฉันกินไม่ลงหรอกนะ ถ้าจะต้องกินคนเดียวแล้วมีคนแอบกลืนน้ำลายอยู่ใกล้ๆ” “ผมไม่ได้อยากกิน เพราะงั้นก็ไม่มีทางกลืนน้ำลายตามคุณหรอกน่า รีบๆ กินเข้าเถอะจะได้กลับไปที่ร้านอาหาร” “แค่ไอติมแท่งเดียวหิวหรือไม่หิวก็กินได้น่า เร็วมาเลือกเอาสักแท่งฉันเลี้ยงเอง ถือเป็นการขอโทษที่ฉันเคยเผลอเตะก้อนหินใส่คุณ เคยเผลอเอากระเป๋าแล็ปท็อปทุบคุณ เคยเผลอว่าร้ายคุณไปเพราะเข้าใจผิด และล่าสุดก็เอ่อ.... เผลอผลักคุ

ชินพัตต์หยุดยืนนิ่งคล้ายถูกสะกด ดวงตาคู่คมทอดมองร่างเล็กของหญิงสาวที่ขดตัวนอนหลับอยู่บนโซฟาที่ห้องรับแขกภายในบ้านพักซึ่งเขากับเพื่อนร่วมงานเช่าพักอยู่ด้วยกัน ขนตายาวเป็นแพทาบทับดวงหน้าขาวมีร่องรอยอิดโรยคงเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานที่ต้องเดินทางแทบไม่เว้นวัน อย่างในวันนี้เขาก็ได้ยินว่าเธอต้องตามนายญี่ปุ่นไปพบลูกค้าที่กรุงเทพฯ รู้สึกอ่อนเพลียจนขดตัวนอนหลับสนิทแม้กระทั่งบนโซฟาบ้านคนอื่นแบบนี้ทำไมถึงไม่กลับไปพักผ่อนบนเตียงนอนสบายๆ ที่ห้องพักของตัวเองก็ไม่รู้ หาก... จริงๆ แล้วชายหนุ่มรู้ จะเป็นเพราะอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคนสำคัญของเธอคนนั้น ไม่ว่าจะต้องทนลำบากกายมากเท่าไหร่ หรือต้องเสียใจมากแค่ไหน แต่ถ้าเพื่อคำว่ารัก… แล้ว ไม่ว่าใครก็คงยอมสู้ทน เขารู้ รู้ดี เพราะตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน แม้จะไม่มีหวังเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะหันกลับมา แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะหยุดมองตามเธอ “อ้าว ดูหนังอยู่ดีๆ หลับซะแล้วพี่ปุ่น” เสียงของหนุ่มตี๋ สมาชิกร่วมบ้านทำชินพัตต์เกือบสะดุ้ง แต่เขาก็ระงับอาการไว้ได้ทันเพราะคิดได้ว่าชายหนุ่มรุ่นน้องเป็นคนค่อนข้าง

และก็เหมือนเคยเขายิ้มพลางส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไรนี่ครับ ขอโทษที่วันนี้พี่ทำตัวแปลกๆ พี่แค่เหนื่อยกับงานเท่านั้น ก็อย่างที่ปุ่นรู้ว่าพาร์ทหลายตัวมีปัญหาจนต้องเซ็ตมีตติ้งกันไม่เว้นวัน ไหนจะต้องออกไปออดิทเวนเดอร์อีก นอกนั้นก็ไม่มีอะไร ปุ่นเองก็งานหนักไม่แพ้กันใช่ไหมต้องตามซาโต้ซังออกไปพบลูกค้าที่ต่างจังหวัดทุกวันเลย เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันหน่อยดีกว่า ปุ่นอยากไปไหน พี่ว่าไป...” “ปุ่นยอมรับความจริงได้ค่ะพี่ปุ้น” ปุณยวีร์พูดขัดขึ้นมาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดพล่ามจนจบประโยค “ถึงแม้มันจะเจ็บปวด ไม่ได้ดั่งใจ ไม่ใช่อะไรอย่างที่หวัง แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ปุ่นสามารถทำใจให้ยอมรับได้ บอกปุ่นมาตามตรงเถอะค่ะ ว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกัน พี่ปุ้นกับคุณอ้อน ไม่ใช่แค่คนเคยรู้จักกันสมัยมหาลัยเท่านั้น... ใช่ไหมคะ” ปกติหญิงสาวเป็นคนชัดเจน รู้สึกอย่างไรเธอก็พูดก็แสดงออกมาแบบนั้น การทนเก็บงำมาได้เกือบสองอาทิตย์โดยไม่เอ่ยปากถามทั้งที่ในใจกังวลร้อนรนไปสารพัดจึงค่อนข้างเหลือเชื่อ หากตอนนี้เธอทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงจะมีความเชื่อมั่นในตัวเองเต็มเปี่ยมอย่างที่เค

“มีอะไรหรือเปล่าวะ” ภควัตเปิดประโยคถามคนที่อยู่ดีๆ ก็มีน้ำใจอยู่รอเปิดประตูรั้วทำให้เขาไม่ต้องเสียเวลาลงจากรถไปเลื่อนเปิดมันด้วยตัวเองซึ่งกำลังเดินเข้าบ้านตามหลังเขามาติดๆ “อะไรวะ” ก้องภพทำไขสือ “ประโยคแรกแกควรจะบอกขอบใจฉันมันถึงจะถูก ไม่สำนึกบุญคุณกันเลยนี่หว่า” คนไม่สำนึกบุญคุณถอนหายใจ “เออ ขอบใจก็ได้โว้ย ตกลงว่าไม่มีอะไรใช่ไหม ดี ดึกแล้วจะรีบไปนอน” บอกก่อนจะเดินผ่านโซฟามุ่งหน้าตรงไปที่บันไดเตรียมขึ้นไปยังห้องพักชั้นบน “เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนสิวะ เออๆ มีก็ได้โว้ย” ในที่สุดคนท่ามากก็ต้องยอมรับว่า ‘มีเรื่อง’ จริงๆ “ตกลงว่ามีเรื่องอะไร” ภควัตถามขึ้นอีกครั้งหลังจากทั้งเขาและคนที่อุตส่าห์คอยอยู่นั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว “กับปุ่น แกจริงใจกับน้องเขามากแค่ไหน” เจอคำถามยิงตัดขั้วหัวใจแบบนี้ภควัตถึงกับอึ้งไปพัก ดวงตาคู่เรียวรีเสมองเมินไปอีกทางขณะที่ปากถามกลับไปว่า “แกหมายความว่ายังไง” “ฉันก็หมายความอย่างที่พูด” ก้องภพตอบเสียงเรียบก่อนจะไหวไหล่น้อยๆ “ใช่ว่าฉันจะดูถูกว่าแกหลอกน้องเขาหร