All Chapters of ย้อนเวลามาครานี้เป็นผีช่วยท่านมือปราบ: Chapter 11 - Chapter 20

มู่หานจวินหยุดนิ่ง นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองใต้เท้าจ้าวอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำเอาทุกคนในห้องโถงต้องขนลุกซู่"ใต้เท้าจ้าว... ด้วยตราอาญาสิทธิ์พระราชทานนี้ ข้าขอสั่งเปิดการสอบสวนคดีฆาตกรรมคุณหนูจ้าวอวี้หลันอย่างเป็นทางการ... และขอเชิญท่านมาให้การต่อหน้าข้ายามนี้"ชิงเฟยอมยิ้มกับท่าทีจริงจังที่ดุเท่สุดๆ ไปเลยมู่หานจวินยืนกอดอกกวาดสายตาเยือกเย็นมองใต้เท้าจ้าวที่เริ่มมีเหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามแผ่นหลัง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉานต่อหน้าผู้คนในเรือน“ข้าขอถามไต้เท้าจ้าวท่านจะสารภาพด้วยตัวเองหรือจะต้องรอให้จำนนด้วยหลักฐาน”“กล่าวหากันเกินไปแล้วข้าไม่ได้ฆ่านางนางป่วยตายหรือไม่ก็อาจถูกคนอื่นฆ่า” มู่หานจวินยิ้มชิงเฟยยกมือปิดปากด้วยความขำ"ข้ายังไม่ได้บอกว่าท่านฆ่านาง ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะบอกว่าท่านฆ่านางใต้เท้าจ้าว... ท่านคงคิดว่าแผนการใช้ผึ้งสังหารคนของท่านนั้นไร้ร่องรอย ทว่าสิ่งที่ท่านมองข้ามไป คือสายพันธุ์ของผึ้งพิษที่ท่านมีในครอบครอง ผึ้งชนิดนี้เติบโตมาจากการดื่มกินน้ำหวานของ ดอกเหมยหิมะ ซึ่งเป็นมวลบุปผาหายากจากต่างแคว้นทางแดนตะวันตกเท่านั้น และกลิ่น

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามยามโฉว่ (ประมาณ 01.00 - 03.00 น.) จู่ๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนระคนหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดก็แผดแทรกความมืดมิด ดังลอยมาจากทิศทางของเขตพระราชฐานชั้นใน!เพียงชั่วอึดใจ แสงไฟจากโคมเต็งลั้งและคบเพลิงนับร้อยดวงตามแนวกำแพงและตำหนักต่างๆ พลันสว่างวาบพรึบขึ้นพร้อมกันดั่งนัดหมาย! เงาร่างของเหล่าองครักษ์และขันทีวิ่งสับสนวุ่นวายกันจนเกิดเสียงฝีเท้าดังเกรียวกราวสั่นสะเทือนไปทั่ววังหลวงก่อนที่เสียงร้องตะโกนอันลนลาน สั่นเครือ และแฝงความขวัญผวาถึงขีดสุดจะดังแว่วสะท้อนมาจากทางเดินยาวข้างตำหนักใหญ่อย่างต่อเนื่อง"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว องค์ชายรอง... องค์ชายรองสิ้นพระชนม์แล้ว องค์ชายรองตายแล้ว องค์ชายรองตายแล้วววว"เสียงแจ้งข่าวอันน่าตระหนกดังระเบิดก้องไปทั่วทิศทาง สั่นคลอนความสงบยามค่ำคืนจนผู้คนทั้งวังหลวงสะดุ้งตื่นด้วยความตกตะลึงมู่หานจวินที่เพิ่งลุกขึ้นจากเตียงพลันสายตาตื่นตัวเต็มที่ รังสีสังหารและบรรยากาศเครียดขรึมฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคมกริบทันทีขณะที่ชิงเฟยซึ่งลอยล่องอยู่อีกด้านถึงกับอ้าปากค้าง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีด ก่อนจะรีบพุ่งมาร่อนลงข้างกายมู่หานจวิน"เฮ้ยยยย

ท้องพระโรงอันกว้างใหญ่หรูหราตระการตา และน่าเกรงขาม เสาไม้แกะสลักลวดลายมังกรทองส่องประกายวาววับรับกับพรมสีแดงสดที่ทอดยาวไปจนถึงฐานบัลลังก์จางหลงเหวินฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง สายตาคมกริบทรงอำนาจเงยหน้ามองตรงไปยังประตูใหญ่ยามที่มู่หานจวินก้าวเดินเข้ามาทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่มู่หานจวินหยุดเท้า จางหลงเหวินกลับต้องเบิ่งตากว้าง นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตกตะลึงสุดขีดเบื้องหลังของมู่หานจวิน ปรากฏเรือนร่างของหญิงงามหมดจดหยาดเยิ้ม กำลังลอยล่องอยู่อย่างแผ่วเบา ใบหน้างดงามปานภาพฝันนั้นทำให้หัวใจของฮ่องเต้กระตุกวูบอย่างแรงเขากระพริบตาลงเพียงครั้งเดียวเพื่อเพ่งมองให้ชัด... ร่างของหญิงงามผู้นั้นก็หายวับไปในพริบตา จางหลงเหวินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าฉายแววสับสนงุนงง... เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีทางตาฝาดไปได้แน่ๆมู่หานจวินก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว ก่อนจะยกมือขึ้นประสานกันแน่น ย่อกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมและสง่างาม"ข้าน้อย มู่หานจวินถวายพระพรฝ่าบาท"ทางด้านชิงเฟยที่ลอยตามหลังเข้ามา นัยน์ตากลมโตตื่นตาตื่นใจกับความอลังการของท้องพระโรงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็น มองซ้ายมองขวาอ้าปากค้างกว้างจนแทบถึงอก

ชิงเฟยที่ลอยละล่องอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง นัยน์ตาทอประกายทึ่งในความเฉียบแหลมของมู่หานจวิน ก่อนจะพุ่งเข้าไปชี้หน้าขันทีน้อย“โอ้โห ตรรกะคมกริบดุจมีดโกน หมอนี่ไม่ได้ฆ่าจริงด้วย แท้จริงแล้วเจ้าเด็กนี่เป็นแค่ แพะรับบาป หรือมีคนจ้างมาให้รับผิดแทนกันแน่เนี่ย”มู่หานจวินกระชับข้อมือขันทีหนุ่มแน่นขึ้นจนอีกฝ่ายร้องเหยเกด้วยความเจ็บปวด"บอกความจริงมา... ใครเป็นคนสั่งให้เจ้ามารับผิดแทนฆาตกรตัวจริง หรือใครบังคับให้เจ้าพูดเรื่องตัดแขนเสื้อเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นการสืบสวน"ขันทีหนุ่มตัวสั่นสะท้านดั่งมรสุมลง ร่างกายสั่นเทาจนขบกรามกระทบกันกึกๆ "ขะ... ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ”ขันทีน้อยละล่ำละลัก ร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ "มีคน... มีคนมอบตั๋วเงินจำนวนมากให้ข้าน้อย แล้วบอกว่าหากข้าน้อยยอมรับผิดเรื่องนี้ ครอบครัวของข้าน้อยที่อยู่ต่างเมืองจะสุขสบายไปตลอดชีวิต แต่หากข้าน้อยไม่ทำ... พวกมันจะฆ่าล้างตระกูลข้าน้อยขอรับ"ยังไม่ทันที่มู่หานจวินจะได้เค้นเอานามของผู้บงการเบื้องหลังออกมาจากปากขันทีน้อย เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็แว่วดังมาจากนอกตำหนัก ก่อนที่ร่างเพรียวบางในชุดหรูหราของ องค์หญิงสิบสี่ จะถลาวิ่งพรวดพราด

มู่หานจวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น "คนที่เจ้าพยายามปกป้องจนยอมแลกด้วยชีวิต... คือ องค์หญิงสิบสี่ ใช่หรือไม่"เสี่ยวชุนจื่อตัวเกร็งชะงักกึก นัยน์ตาเบิ่งกว้างด้วยความตกตะลึงสุดแสน น้ำตาที่เอ่อคลอพลันหยุดไหล ร่างกายสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับถูกมู่หานจวินแทงใจดำเข้าให้อย่างจังเสียงฝีเท้าดังขึ้นตามทางเดินด้านหน้าห้องขัง ก่อนประตูเหล็กจะถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบองค์หญิงสิบสี่เดินนำเข้ามา ตามด้วยสตรีในชุดหรูหราที่เหล่าข้ารับใช้ต่างก้มหน้าหลีกทางให้ ฮองเฮาเพียงเห็นคนทั้งสอง มู่หานจวินก็รู้ทันทีว่าความยุ่งยากกำลังมาเยือนองค์หญิงสิบสี่ชี้ไปยังเสี่ยวชุนจื่อที่ยังคุกเข่าอยู่ในห้องขัง“ปล่อยเขา” มู่หานจวินไม่ได้ขยับฮองเฮามองเขาอย่างไม่พอใจ“มู่หานจวินถวายพระพรฮองเฮา”“ได้ยินหรือไม่ ข้าบอกให้ปล่อยตัวเขา รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้”“มู่หานจวินไม่อาจทำตามพระราชประสงค์ได้หากจะให้ปล่อยจะต้องมีเหตผลมากพอ”องค์หญิงสิบสี่ขมวดคิ้ว “ยังต้องมีเหตุผลอีกหรือ เจ้าจับคนไว้ตั้งนานแล้ว มีหลักฐานหรือไม่ว่าเสี่ยวชุนจื่อเป็นคนฆ่าองค์ชายรอง”มู่หานจวินตอบเสียงเรียบ“ยังไม่มี”“ถ้าไม่มีแล้วจะขังเขาไว้ทำไม”