All Chapters of ย้อนเวลามาครานี้เป็นผีช่วยท่านมือปราบ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนแรกชิงเฟยคิดว่าตัวเองคงเป็นลม แต่เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องเช่าเล็กๆ ที่คุ้นเคยชิงเฟยกะพริบตาปริบๆ เบื้องหน้าคือเรือนไม้โบราณชิงเฟยยืนอยู่กลางทางเดินอย่างงุนงง จากนั้นก็ก้มมองตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้น ยกมือขึ้นมาโบกไปมา มือขาวซีดแถมยังดูเปล่งประกายแปลกๆ เล็กน้อย“นี่เราอยู่ที่ไหน เดี๋ยวนะ”คนที่วิ่งผ่านตัวชิงเฟยไปเมื่อครู่ก็พุ่งทะลุร่างออกไปอย่างน่าตกใจ ชิงเฟยรีบหันกลับไปหญิงรับใช้คนนั้นยังคงวิ่งต่อไปอย่างหน้าตาตื่น ราวกับไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนเองเพิ่งวิ่งทะลุร่างของใครบางคนมาชิงเฟยมองตามหลังอยู่ครู่หนึ่ง ยืนอึ้งอยู่กลางทางเดิน ทุกอย่างราวกับในซีรีส์จีนเถอะ“หา นี่มันอะไรกัน อ่าาาทะลุมิติแล้วววว แต่เหตุใดทะลุมิติมาแล้วถึงยังไม่เข้าร่างใครสักคนกันเล่าหรือว่าต้องหาร่าง” ตะโกนแม้จะไม่มีใครได้ยินก็ตามชิงเฟยรู้จักพล็อตแบบนี้ดี ตายแล้วทะลุมิติ นี่คือพล็อตนิยายยอดฮิตอย่างไม่ต้องสงสัย“ฮ่าาาาๆๆ” ชิงเฟยหัวเราะออกมาด้วยความดีใจตายแล้วได้เริ่มชีวิตใหม่ แถมดูจากสถานการณ์แล้ว ร่างที่กำลังจะเข้าไปอยู่ต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยเสียด้วยดูจากเสียงร้องไห้นั่นสิ หากช

ก้นของชิงเฟยกระแทกเข้ากับพื้นอย่างจังตรงแทบเท้าของมู่หานจวิน ชิงเฟยร้องโอ๊ยพลางยกมือขึ้นกุมสะโพก หน้าตาเหยเกด้วยความเจ็บ ทั้งที่เป็นผี แต่แรงกระแทกกลับรู้สึกได้เต็มๆ ซะงั้น ผีก็เจ็บได้หรอกรึ"เจ้าร้องโวยวายเล่นละครอะไรอีก..." มู่หานจวินขมวดคิ้ว เตรียมจะต่อว่า แต่คำพูดก็ต้องกลืนลงคอไปทันทีเมื่อสายตาสบเข้ากับตรงระหว่างข้อมือขวาของชิงเฟยกับข้อมือซ้ายของมู่หานจวิน... มีประกายแสงสีทองระยิบระยับเป็นเส้นยาว"นั่น... นั่นมันอะไรกันน่ะ ทำไมมีเชือกมาผูกข้อมือข้าไว้กับขาหน้าท่านเอ๊ยข้อมือท่านได้ล่ะ" ชิงเฟยตาโต ยื่นข้อมือออกไปดูแล้วพยายามกระชากมู่หานจวินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าคมคายฉายแววตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเช้ง…มู่หานจวินชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่คมกริบวูบวาบ ตวัดคมกระบี่ฟันฉับลงบนเชือกสีทองเส้นนั้นเต็มแรงทว่าคมกระบี่กลับตัดผ่านเส้นเชือกไปราวกับฟันใส่ลม เชือกสีทองเรืองแสงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน มันยังคงเชื่อมต่อข้อมือของทั้งสองไว้เช่นเดิมมู่หานจวินรีบเก็บกระบี่ลงฝัก แล้วเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างดึงออกคราวนี้กลับได้ผล จึงพยายามจะแกะและคลายปมเชือกสีทองที่พั

ชิงเฟยลอยเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความสนใจ มู่หานจวินพินิจรอยบวมแดงแล้ววิเคราะห์ออกมา"เนื้อเยื่อรอบๆ ยังมีรอยบวมตึง รอยผึ้งต่อยนี้เกิดขึ้นก่อนที่คุณหนูจ้าวจะสิ้นใจไม่นานแน่"ชิงเฟยตาโต ตบมือดังปังอย่างคิดว่าตัวเองไขปริศนาได้แล้ว"อ้าว อย่าบอกนะว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้มีฆาตกรลึกลับอะไรเลยน่ะ คุณหนูจ้าวแค่อาจจะแพ้พิษผึ้งอย่างรุนแรงจนช็อกตายไปเองหรือเปล่าท่าน"มู่หานจวินสั่นหน้าช้าๆ สายตาคมกริบฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาทันใด"ไม่ใช่หรอก... รอยผึ้งต่อยนี้แหละ ที่ยิ่งเด่นชัดว่านี่คือ การฆาตกรรม อย่างแน่นอน"ชิงเฟยขมวดคิ้วก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูใหญ่อันโอ่อ่าของจวนตระกูลจ้าว มู่หานจวินชะงักก้าว ยืดตัวตรงพลางก้มลงมองข้อมือตนเอง แล้วปักสายตาเย็นชาใส่ดวงวิญญาณสาวที่ลอยละล่องอยู่ข้างกาย"เรื่องสอบสวนครั้งนี้สำคัญยิ่ง" น้ำเสียงดุขรึมของเขาต่ำลงจนเป็นเสียงกระซิบ "เจ้าห้ามก่อเรื่อง ห้ามส่งเสียง หรือทำอะไรตลกๆ ขัดจังหวะข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"ชิงเฟยยกมือขึ้นแนบอก ทำสีหน้าจริงจังเต็มประดา กะพริบตาปริบๆ “เลิกกวนใจร้อยเปอร์เซ็นต์จ้า รับรองว่าข้าจะเงียบเป็นเป่าครก ไม่ให้เสียงานแน่นอนท่านมือปราบ"มู่หานจวินสบ

ฮูหยินจ้าวถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงเอ็นดูปนเศร้าสร้อย"หลานเอ๋อร์เป็นคนชอบเก็บตัว ไม่ค่อยชอบออกไปไหนเลยเจ้าค่ะ เพื่อนฝูงในเมืองหลวงก็นับว่าแทบจะไม่มีด้วยซ้ำ นานๆ ครั้งถึงจะยอมออกไปเลือกซื้อผ้ากับเครื่องประดับมาตัดเย็บเองที่เรือนสักครั้ง..."มู่หานจวินขมวดคิ้วคำให้การต่างจากใต้เท้าจ้าว"หากนางไม่มีความสัมพันธ์หรือความขัดแย้งส่วนตัวกับใคร..." มู่หานจวินจ้องตานางตรงๆ "เช่นนั้นทางฝ่ายพวกท่านเล่า... มีอริหรือศัตรูคู่แค้นที่ไหนหรือไม่"ฮูหยินจ้าวขมวดคิ้ว นิ่งคิดไปครู่ใหญ่ "หากจะว่ามี... ก็นับว่ามีอยู่คนหนึ่งเจ้าค่ะ คนผู้นั้นคือ เถ้าแก่หลิว แห่งตระกูลหลิว ทว่าพวกเราเป็นคู่แข่งทางการค้ากันมาหลายรุ่นแล้ว นับว่าเป็นคู่แข่งที่ดี ไม่เคยขัดผลประโยชน์กันโดยตรง เพียงแค่แข่งกันเทียบรายได้ประจำปีในสมาคมการค้าเท่านั้น ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางถึงขั้นทำร้ายกัน... ข้าคิดว่าคงไม่ถึงขั้นลงมือฆ่าแกงกันหรอกเจ้าค่ะ"มู่หานจวินจดจำชื่อ ตระกูลหลิว ไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมขึ้น"เช่นนั้น เล่าเหตุการณ์ในวันที่เกิดเหตุให้ข้าฟังที... ตั้งแต่ยามเช้าเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง"มู่หานจวินก้

"เป็นผีเนี่ย... มันกินของคนไม่ได้จริงๆ ด้วย"มู่หานจวินที่นั่งมองอยู่ขมวดคิ้วแน่น เขามองอาการของชิงเฟยแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย"ต้องจุดธูปเซ่นไหว้ส่งไปให้เจ้าก่อนหรือไม่ข้าจะได้ช่วยจัดการให้"ชิงเฟยหันกลับมามองเขา ดวงตากลมโตพลันทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันตา อมยิ้มกวนๆ แล้วตอบเสียงเบา"จริงๆ แล้ว...ข้า มีวิธีที่ง่ายและไวกว่าจุดธูปเยอะเลยนะท่าน..."มู่หานจวินเป็นคนฉลาด มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนั้น ใบหน้าคมคายพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขารีบขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยแล้วเอ่ยดักคอเสียงเข้ม"อย่าคิดแม้แต่จะ...""ขอโทษนะท่านมือปราบ ข้าขอกินให้อิ่มแค่แป๊บเดียวจริงๆ"วูบยังไม่ทันที่มู่หานจวินจะได้ยกมือขึ้นห้าม ร่างวิญญาณของชิงเฟยก็พุ่งวูบสิงเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ พลางสะบัดคอไปมาให้เข้าที่เข้าทางมู่หานจวินที่โดนแทรกแซงการควบคุมร่างทำได้เพียงส่งเสียงประท้วงอยู่ในจิตใต้สำนึก (เจ้าผีร้ายจอมตะกละออกไปเดี๋ยวนี้นะ) "ฮื่อออ ขอโทษจริงๆ น้า ท่านมือปราบรูปหล่อมู่หานจวิน ข้าสัญญาว่าจะกินแป๊บเดียว"ชิงเฟยในร่างของมือปราบหนุ่มสุดหล่อหน้าเข้ม รีบยกมือประสานไหว้ขอโทษตัวเองใน