All Chapters of ย้อนเวลามาครานี้เป็นผีช่วยท่านมือปราบ: Chapter 31 - Chapter 40

หลินซีชะงัก“แต่ถ้าข้าไม่มอบยาให้เขา...”“ถึงองค์หญิงไม่มอบยาให้เขาด้วยตัวเอง เขาก็อาจตายด้วยวิธีอื่นอยู่ดีคิดหรือว่าพระสนมจะยอมไว้ชีวิตเขา” มู่หานจวินตัดบทเบาๆ “แต่ข้าๆๆ ข้ายังรู้สึกว่าเป็นข้าที่ฆ่าเขา” “องค์หญิงท่านผิดแล้ว ข้าจะบอกอะไรให้ท่านฟัง องค์หญิงตั้งใจฟังให้ดี”หลินซีเงยหน้ามองมู่หานจวินทอดเสียงอ่อนโยน ก่อนกล่าวว่า “ให้ข้าเดาดูนะ เชื่อหรือไม่ว่าเขาหลอกองค์หญิงตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน”หลินซีเบิกตากว้าง“ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบข้า”“งูที่กัดองค์หญิงในวันนั้น มีใครบ้างจะดูไม่ออกว่าไม่ใช่งูพิษ” มู่หานจวินกล่าว “แต่เสี่ยวชุนจื่อกลับแสดงเป็นผู้กล้า ดูดพิษออกจากบาดแผลขององค์หญิงต่อหน้าทุกคน” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง“ความจริงไม่มีพิษตั้งแต่แรก” หลินซีนิ่งงัน“เขาซื้อใจองค์หญิงด้วยการทำเรื่องที่ดูเหมือนช่วยชีวิต ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าองค์หญิงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อันตรายถึงชีวิต”เสียงของมู่หานจวินยังคงเรียบสงบ“หลังจากนั้นองค์หญิงก็เชื่อว่าเขาคือคนที่ช่วยชีวิตท่าน จึงเริ่มมองเขาแตกต่างจากผู้อื่น”หลินซีก้มหน้าลง ดวงตาเริ่มแดงก่ำ“ข้า...โง่มากสินะ”“ไม่” มู่หานจวินตอบทันที “องค์หญิ

ค่ำคืนในกรมมือปราบเงียบสงัด อากาศหนาวเย็นจนไอเย็นเกาะอยู่ตามชายคา กลิ่นดอกไม้จากสวนด้านนอกลอยอ้อยอิ่งเข้ามาตามช่องหน้าต่าง ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของชิงเฟยที่ลอยอยู่ข้างเตียงชิงเฟยนอนขดตัวอยู่ด้านหนึ่งของแท่นนอน ส่วนมู่หานจวินหลับสนิทอยู่อีกด้าน ทั้งสองต่างไม่รู้ตัวเลยว่าระยะห่างระหว่างกันค่อยๆ ลดลงตั้งแต่เมื่อใด ไม่ระวังตัวเพราะต่างคนต่างคิดว่าชิงเฟยไม่มีกายเนื้อในยามหลับ มู่หานจวินพลิกตัวไปอีกด้านอย่างไม่รู้สึกตัว แขนข้างหนึ่งกลับพาดผ่านเอวของชิงเฟยหารู้ไม่ว่าเขากลับกอดก่ายได้ราวกับ ชิงเหยไม่ใช่ผี มุ่หานจวินดึงร่างอ้อนแอ้นเข้ามาใกล้ กำลังควานหาความอบอุ่นในคืนหนาว ชิงเฟยขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตื่น เพียงซุกเข้าหาอกของเขาอย่างเป็นธรรมชาติมู่หานจวินเองก็ยังหลับตาอยู่ ใบหน้าที่ปกติสุขุมเย็นชากลับผ่อนคลายลงอย่างหาได้ยาก เขาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว จมูกแตะลงบนเรือนผมของชิงเฟย ก่อนสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าไปอย่างเผลอไผลกลิ่นนั้นสะอาดและละมุน คล้ายกลิ่นดอกไม้ที่ลอยมากับอากาศยามค่ำคืนมู่หานจวินขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แขนที่โอบอยู่รอบเอวกระชับขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำเสียงเบาราวกับคนกำลังฝัน

สองวันต่อมา ประตูจวนมือปราบถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของหลัวเฟิงและฉินอู๋ที่เพิ่งเดินทางกลับจากแคว้นเซี่ย ทั้งสองดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แต่สีหน้ากลับเคร่งขรึมผิดจากทุกครั้ง เพราะดูเหมือนว่าคราวนี้พวกเขาจะได้เบาะแสสำคัญกลับมาด้วยมู่หานจวินวางถ้วยชาลงแล้วมองทั้งสองคน“เป็นอย่างไรบ้างที่ให้ไปสืบมา”หลัวเฟิงประสานมือกล่าว “ใต้เท้า พวกข้าตรวจสอบตามที่ท่านสั่งแล้ว ดอกไม้ชนิดนั้นมีอยู่จริงที่แคว้นเซี่ย ชาวบ้านที่นั่นเรียกมันว่า ดอกเหมยหิมะ เป็นดอกไม้ที่มีกลีบสีขาวอมชมพูและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่มีเรื่องหนึ่งที่แปลกมาก”ฉินอู๋รับคำต่อ “พวกข้าลองนำดอกเหมยหิมะกลับมาด้วย ระหว่างทางดอกไม้ยังอยู่ในสภาพดี แต่พอเดินทางมาถึงเมืองหลวง กลีบดอกกลับร่วงลงจนหมดและเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านแคว้นเซี่ยบอกว่าดอกไม้ชนิดนี้ทนสภาพอากาศต่างถิ่นได้ไม่ดีนัก”มู่หานจวินพยักหน้าช้าๆ “อย่างนั้นก็แสดงว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะนำดอกไม้สดๆ จากแคว้นเซี่ยมาถึงเมืองหลวงโดยยังคงสภาพบานสวยอยู่และกลีบดอกยังสดใส”“ถูกต้องขอรับ” หลัวเฟิงตอบ “หากเป็นดอกที่บานเต็มที่แล้ว ต่อให้ดูแลอย่างดี ระหว่างทางก็ต้องเริ่มเหี่ยวเฉา”ชิงเฟยท

ขันทีจากวังหลวงรีบร้อนเข้ามาถึงกรมมือปราบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้ามู่หานจวินแล้วประสานมือกล่าว “ใต้เท้ามู่ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ขอรับ”มู่หานจวินไม่ได้แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง “น้อมรับบัญชาฝ่าบาท”ต้าหยงที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับขมวดคิ้ว เขามองขันทีที่มาเรียกแล้วหันไปมองมู่หานจวินอย่างสงสัย “แปลกนะขอรับ ฝ่าบาทจะตามตัวท่านไปทำไมกัน หรือว่ามีเรื่องสำคัญอะไร”มู่หานจวินเหลือบมองเขาเพียงแวบเดียว แต่ในใจกลับเข้าใจสถานการณ์ตั้งแต่ได้ยินคำว่า เข้าเฝ้า แล้ว ฝ่าบาทไม่เคยสนพระทัยการสอบสวนคดีถึงเพียงนี้ หากจู่ๆ เรียกเขาเข้าวังในช่วงที่กำลังมีคดีใหม่ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ชิงเฟยลอยอยู่ข้างๆ มู่หานจวิน ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบ “นายก็คิดเหมือนกันใช่ไหม บีหนึ่ง”มู่หานจวินปรายตามอง “พูดอะไรของเจ้า”“ก็เรื่องฝ่าบาทน่ะสิ ข้าว่าท่านเองก็คงกำลังคิดว่า…” “ข้าก็ กำลังคิดว่าเจ้ากลับไปที่ห้องพักที่กรมมือปราบ ไม่ต้องตามเข้าวังจะดีที่สุด”ชิงเฟยชะงัก “ทำไม อะไม่ให้ข้าไปด้วยหรือ”มู่หานจวินจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปยังประตูโดยไ

มู่หานจวินมองฮ่องเต้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “แล้ววาดไปมีประโยชน์อะไรพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เหวินหลงตอบทันทีราวกับเตรียมคำตอบไว้แล้ว “ข้าจะวาดแล้วนำไปปิดประกาศทั่วแคว้นเผื่อว่าจะมีคนรู้จักนาง”มู่หานจวินนิ่งงัน ฮ่องเต้เหวินหลงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “หากมีคนเคยพบหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาเช่นเดียวกัน อย่างน้อยเราก็จะรู้ว่านางเป็นใคร มาจากที่ใด หรือมีความเกี่ยวข้องกับใคร”มู่หานจวินหลับตาลงช้าๆ แล้วถอนหายใจอีกครั้งแค่คิดภาพว่าทั่วแคว้นจะมีประกาศตามหาผีสาวผู้หนึ่ง พร้อมภาพวาดของชิงเฟยติดอยู่ตามกำแพง เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกที่สำคัญที่สุดคือ หากมีใครสักคนมารายงานว่า “ข้ารู้จักหญิงในภาพพ่ะย่ะค่ะ แต่นางตายไปหลายปีแล้ว” เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรอธิบายเรื่องนี้กับฮ่องเต้อย่างไรเหวินหลงกลับตบมือเรียกขันทีอย่างกระตือรือร้น “นั่นก็แสดงว่านางเป้นผีจริงๆ เร็วเข้า เรียกจิตรกรหลวงมา”มู่หานจวินยืนอยู่ที่เดิมอย่างหมดแรงใจดูเหมือนวันนี้เขาจะหนีเรื่องผีสาวไม่พ้นจริงๆ เสียแล้วจิตรกรหลวงรีบถูกตามตัวเข้ามาในตำหนักจนแทบสะดุดธรณีประตู พอเห็นฮ่องเต้เหวินหลงประทับยืนอยู่กับมู