All Chapters of ย้อนเวลามาครานี้เป็นผีช่วยท่านมือปราบ: Chapter 21 - Chapter 30

มู่หานจวินก้าวเข้ามาในห้องขังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมร่างของเสี่ยวซุนจื่อนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาว ดวงตาปิดสนิท ไม่มีบาดแผลตามร่างกายแม้แต่แห่งเดียว มีเพียงคราบน้ำลายสีขาวขุ่นติดอยู่ตรงมุมปาก ทำให้ใบหน้าที่เคยหวาดกลัวอยู่เสมอดูน่าสลดกว่าเดิมผู้คุมทั้งสองยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรต้าหยงรีบเดินเข้ามาใกล้ ก่อนลดเสียงลง“ใต้เท้า ไม่มีบาดแผลขอรับ”มู่หานจวินย่อตัวลงตรวจดูร่างของเสี่ยวซุนจื่ออย่างละเอียดต้าหยงกล่าวต่อ “ห้องขังปิดอยู่ตลอด ไม่มีผู้ใดเข้ามานอกจากผู้คุมสองคนนี้ แต่ทั้งสองก็เป็นคนของเรา ข้าตรวจสอบแล้ว ไม่มีทางเป็นคนที่นำยาพิษเข้ามาให้เขาได้”เขาเหลือบมองผู้คุมทั้งสองที่ยืนก้มหน้า ก่อนพูดต่อ“ข้าน้อยเองก็นั่งดื่มชาอยู่ด้านหน้าห้องขังตลอด ไม่เห็นใครเข้ามาหรือส่งของอะไรให้เสี่ยวซุนจื่อเลย”มู่หานจวินเงยหน้าขึ้น“แล้วเจ้ามั่นใจว่าไม่มีใครเข้าไป”“มั่นใจขอรับเวลาแค่สองชั่วยามเขาก็ตาย” ต้าหยงกลืนน้ำลาย“แต่คนที่อยู่ในห้องขังกลับตายเพราะพิษ”ชิงเฟยลอยอยู่เหนือร่างของเสี่ยวซุนจื่อ เงียบกว่าทุกครั้ง มองศพ แล้วมองประตูห้องขัง“ถ้าไม่มีใครเข้าไป...แล้วเขากินพิษเข้

ท่านหมอคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีคราบสีขาวอมเทาเล็กน้อยติดอยู่ท่านหมอไม่ได้แตะต้องด้วยมือเปล่า แต่ใช้ปลายไม้เล็กๆ เขี่ยผงขึ้นมาดู จากนั้นหยิบตะเกียงเข้ามาใกล้ ตรวจเนื้อของผงอย่างละเอียด สีหน้าที่เดิมยังยิ้มอยู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง“คราบนี้ได้มาจากศพหรือ”“ใช่”มู่หานจวินพยักหน้าชิงเฟยหันขวับ“ท่านหมอรู้ด้วย” ท่านหมอไม่ได้ตอบชิงเฟย เพราะมองไม่เห็น แต่ยังคงตรวจผงต่อไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้น“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าพอจะบอกได้ว่าเสี่ยวชุนจื่อไม่ได้ตายเพราะโรคธรรมดา”มู่หานจวินถามทันที “พิษนี่คือ พิษอะไร”ท่านหมอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้าๆ“ผงสารหนู หรือที่เรียกกันว่า พิษฝาดขาว” ชิงเฟยรีบขยับเข้ามาใกล้“สารหนูหรือ”“ใช่” ท่านหมอพยักหน้า “เป็นสารที่มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่นเด่นชัด หากนำไปปะปนกับอาหารหรือยาก็ยากที่คนทั่วไปจะสังเกตเห็น”สีหน้าของมู่หานจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย“ออกฤทธิ์อย่างไร”“มันทำลายระบบทางเดินอาหารและรบกวนการทำงานในร่างกาย หากได้รับในปริมาณมากภายในเวลาไม่นาน ผู้ถูกพิษอาจมีอาการปวดท้องรุนแรง คลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย กระหายน้ำอย่างมาก จากนั้นร่างกายจะอ่อนแรง ควา

“แล้วเราจะทำอย่างไรดี ในเมื่อคำพูดขององค์หญิงสิบสี่ก็ไม่รู้ว่าเชื่อถือได้หรือไม่ หากอี้หลินไม่ได้เป็นคนส่งยามาจริงหรือส่งมาได้แต่พระสนมหลันซูไม่ได้สั่ง เรื่องทั้งหมดก็อาจเป็นเพียงคำกล่าวอ้างขององค์หญิงเท่านั้น พระสนมมีแรงจูงใจเรื่องใดกัน”“พระสนมคือพระมารดาของฝ่าบาท อาจะจะเรื่องศึกชิงบัลลังก์ทำเพื่อรักษาบัลลังก์ให้กับฝ่าบาท” ชิงเฟยพยักหน้าขึ้นลงมู่หานจวินเดินไปตามระเบียงวังหลวงอย่างไม่เร่งรีบ สีหน้าครุ่นคิด “การกล่าวหาพระสนมหลันซู ผู้เป็นมารดาของคนที่สูงที่สุดในแผ่นดิน เท่ากับนำศีรษะของตนเองไปพาดไว้บนลานประหารแล้ว”เขาหยุดฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนหันมองไปยังตำหนักเบื้องหน้า“ดังนั้นเราจะต้องหาหลักฐานที่แน่นที่สุด เพื่อจับคนทำผิดมาลงโทษ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม”ชิงเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฮ่องเต้ทำผิด โทษเท่าสามัญชน”มู่หานจวินหันมามองชิงเฟยทันที แววตาคมที่เคยเคร่งเครียดกลับมีประกายขึ้นมาเล็กน้อย“คำนี้ดี โดนใจข้ายิ่งนัก”ชิงเฟยยิ้มแหยๆ แล้วเกาหัวเบาๆ “ข้าจำมาจากซีรีส์น่ะ ไม่ได้คิดเอง ฮ่าๆ”“ซีรีส์คือสิ่งใด”“เอาไว้ก่อนเถอะไว้ข้าอธิบายทีหลัง วันนี้วันที่สี่แล้วพรุ่ง

“ท่านคิดว่าไม่ว่าอย่างไร ท่านก็ต้องช่วยเสี่ยวชุนจื่อให้รอดจากคุกและไม่ให้ถูกประหาร ท่านจึงบอกเขาว่าให้ยอมรับผิดไปก่อนกลังจากนั้น จะมีคนมอบยาที่ทำให้ชีพจรแผ่วจนเหมือนคนตาย จากนั้นเมื่อเขาถูกนำออกไปฝัง ท่านจะให้คนไปนำตัวเขาออกมา”องค์หญิงสิบสี่หน้าซีดลงเรื่อยๆ มู่หานจวินหันมองไปทางองค์หญิง ก่อนกล่าวต่อ“แต่เสี่ยวชุนจื่อไม่ได้มีเพียงท่านคนเดียว เขายังล่อลวงและทำให้องค์หญิงสิบสี่หลงเชื่อ จนเมื่อท่านรู้เรื่องนี้ รวมถึงเรื่องที่องค์หญิงสิบสี่พาฮองเฮาไปขอชีวิตเขา ท่านก็โกรธแค้น ว่าเสี่ยวชุนจื่อไม่ซื่อสัตย์กับท่าน”เสียงของมู่หานจวินหนักแน่นขึ้น“ท่านจึงใช้องค์หญิงสิบสี่เป็นมือ มอบยาพิษให้นางอ้างว่าคือย่าซ่อนชีพจร แล้วทำให้นางกลายเป็นคนปลิดชีพเสี่ยวชุนจื่อโดยไม่รู้ตัว”มู่หานจวินมองสนมหลันซูตรงๆ“พระสนม...ข้ากล่าวผิดตรงไหนหรือไม่”มู่หานจวินยืนอยู่กลางท้องพระโรง สีหน้าเรียบนิ่ง ขณะที่ทุกคนกำลังรอฟังคำตอบสุดท้ายจากปากของเขาชิงเฟยลอยอยู่ข้างกายมู่หานจวิน ดวงตาจับจ้องพระสนมหลันซูไม่วางมู่หานจวินเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า“ก่อนหน้านี้ข้าเคยกล่าวว่ามีเศษผ้าไหมอยู่ในตำหนักขององค์ชายรอง และสงสัยว่าผ้าไหมนั้

ถึงจะเป็นฮ่องเต้ แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเพียงลูกคนหนึ่งที่เพิ่งได้ยินมารดาของตัวเองสารภาพความผิดและขอตัดขาดจากความเป็นแม่ลูกชิงเฟยลอยวนไปรอบๆ ฮ่องเต้หนึ่งรอบ ก่อนจะลอยกลับมาอยู่ตรงหน้าอีกครั้งในใจอยากจะพูดปลอบสักคำอย่างน้อยก็อยากบอกว่า...ท่านไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของท่านชิงเฟยกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าจู่ๆ ฮ่องเต้เหวินหลงกลับเงยหน้าขึ้นดวงตาของทั้งสองสบกัน ชิงเฟยชะงักกะพริบตาปริบๆฮ่องเต้เองก็ชะงักเช่นกัน จ้องใบหน้างดงามที่ลอยอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง ตรงหน้ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่ชุ่น ชิงเฟยกะพริบตาปริบๆ อีกครั้ง“เอ๊ะ...”ฮ่องเต้เหวินหลงมองชิงเฟยนิ่งอยู่นาน ก่อนจะขยับพระโอษฐ์เอ่ยออกมาเบาๆ“เจ้า...เป็นใคร ทำไมมาอยู่ตรงนี้”ชิงเฟยอ้าปากค้างเดี๋ยวนะ ฮ่องเต้เห็นข้าด้วยหรือชิงเฟยหันไปมองมู่หานจวินที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาตื่นตะลึง ก่อนหันกลับมามองฮ่องเต้เหวินหลงอีกครั้ง ในใจเมื่อครู่ยังคิดว่าจะปลอบพระองค์อย่างไรดีตอนนี้กลับมีคำถามเดียววนอยู่ในหัว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่จางเหวินหลงยังคงมองชิงเฟยตรงหน้าอย่