The Wife He Lost, The Children He Never Knew のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 117

“Mang Ruben, ano’ng nangyayari?”Narinig din ni Mang Ruben, mula sa labas ang malakas na pagtatalo. Papasok na sana siya para tingnan ang sitwasyon nang makita niyang dumating si Gabriel.Agad siyang lumapit.“Sir, parang… nag-aaway po sina Madam Joana, Madam Lara, at si Bianca.”Pagkarinig ni Gabriel, agad siyang pumasok.Ayaw niyang maulit ang nangyari sa lumang bahay noong nakaraan.Pagpasok niya, agad niyang narinig ang boses ni Joana.“Bianca, kung wala siyang kinuha, ilabas mo ang bag niya at hayaan mo akong maghanap.”“Kapag wala roon ang scarf, hihingi ako ng tawad sa kanya.”Agad namang kumapit si Bianca sa maliit na backpack.“Joana, wala kang karapatang halughugin ang bag ni Leo.”Susubukan sanang agawin ni Joana ang bag.“Kung ayaw mong ipakita, ibig sabihin alam mong nasa loob niyan ang scarf na kinuha ng anak mo!”“Wala!”“Hindi mo puwedeng pagbintangan ang anak ko!”Sa sandaling iyon, napansin ni Bianca na nakabalik na si Gabriel.Biglang may pumasok na ideya sa kanyang

Ang tanging nasa isip ngayon ni Joana ay mahanap ang kulay-abong scarf na ginawa niya para kay Enzo. Wala siyang pakialam sa galit at panunumbat ni Gabriel. Napansin niyang aligaga si Levi. Hindi na niya inisip ang mga babala ni Gabriel at agad itong itinuro. “Nasa katawan ni Levi ang scarf! Nakita ko! Lumabas kanina ang gilid nito sa damit niya!” Agad na gumalaw si Levi para itago iyon. Ngunit nakita nina Lara at Bianca ang kilos niya. At tama nga ang nakita ni Joana—may bahid ng kulay-abong tela na nakalitaw sa laylayan ng damit ni Leo. Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Mabilis niyang binuhat si Levi, tila natatakot na maabutan ito ni Joana at mahugot ang scarf na nakatago sa damit ng bata. Namumutla, nangingilid ang luha, at malungkot na sinabi niya, “Gabriel… kung ayaw niyang humingi ng tawad, hayaan na lang natin. Bakit kailangan pa niyang gipitin si Levi?” “Dati, sinaktan niya ako, minura at pinahiya. Tiniis ko lahat dahil ayaw kong mahirapan ka. Pero tatlong

Nang marinig ni Adrian na dumating si Joana, agad siyang tumakbo palapit. “Joana! Gising ka na pala!” “Dumating ako para tingnan ka.” Tahimik lamang na tumingin si Joana sa kanya. Hindi siya nagsalita. Hindi alam ni Adrian kung saan ibabaling ang mga mata niya sa sobrang kaba. “Joana… bakit hindi ka nagsasalita? Nang marinig kong nahimatay ka, agad akong pumunta rito kahit malayo.” Malamig ang boses ni Joana nang sa wakas ay magsalita siya. “Marco.” Napatingin sa kanya ang kuya niya. “Sabihin mo sa akin.” Huminga siya nang malalim. “Magkano lahat ang hiniram mo kay Gabriel?” Nanigas si Adrian. Narinig niya pala. “Joana… ikaw…” “Sinabi ko, sagutin mo ako.” Hindi makatingin nang diretso si Marco. “Hindi naman ganoon karami…” Bago pa siya makapagpatuloy, lumapit si Hans. Napabuntong-hininga ito. “Madam, mahigit limang milyon na po ang kabuuang hiniram ng kuya ninyo kay Sir.” “Tapos ngayon…” Bahagyang tumingin si Hans kay Adrian. “Humihingi