All Chapters of The Wife He Lost, The Children He Never Knew: Chapter 101 - Chapter 110

Pagdating nila sa lumang bahay ng pamilya, nakahanay na ang dalawang hanay ng mga kasambahay sa magkabilang gilid ng entrada.Naghihintay sila sa pagdating ni Gabriel.Bumaba si Gabriel sa sasakyan.Mula sa kabilang pinto, bumaba rin si Joana.Magkasunod silang pumasok sa malawak na mansiyon.Ang lumang bahay ay pinaghalong klasikong disenyo at modernong karangyaan.May mga paikot na daanan, tahimik na hardin at mahahabang pasilyo, ngunit kapansin-pansin din ang malawak at eleganteng bakuran.Sa loob, masayang nagkukuwentuhan ang ina ni Gabriel at ang kanyang lola.“Bumalik na mula sa pag-aaral sa ibang bansa ang anak ng kapatid ko. Pagkalipas ng ilang araw, ipapasyal ko siya rito para makapagpakita ng respeto sa inyo.”“Maganda iyon,” masayang sagot ng matanda. “Mabuti at natapos na rin ang isang matagal niyang inaasikaso.”“Lola, nandito pa naman si Yana.”Sinabi iyon ng isang kamag-anak ni Gabriel, tila nag-aalala na baka hindi maging komportable si Yana.Ngumiti si Yana.“Okay lan

Matapos makipaglaro sandali kina Enzo at Yumi, nagsimula si Joana sa kanyang translation work.Biglang sunod-sunod na nag-pop up ang mga mensahe sa kanyang telepono.Mula kay Bianca.Gamit ang anonymous account nito.May ipinadalang maraming larawan.Sa unang larawan, pumipili si Gabriel ng mga mamahaling damit para kay Levi.Sa kasunod, pumipili naman si Bianca ng sarili niyang damit.May mga larawan din ng mamahaling alahas.Sunod-sunod ang ipinadala nito.Mahigit sampung larawan.Nang mapansin ni Bianca na wala pa ring reaksyon si Joana, nagpadala ito ng mensahe.Bianca: Ay, nakalimutan ko. Baka sa ngayon, nagtatago ka lang sa isang sulok at umiiyak habang dinidilaan ang mga sugat mo.Sumunod agad ang isa.Bianca: Hindi ko akalaing ganoon ka katanga. Sa lumang bahay, nagawa mo pang makipagtalo kay Lara.Napatingin si Joana sa screen.Hindi niya sana papansinin.Ngunit may isang bagay na nakakuha ng kanyang atensyon.Paano niya nalaman na sinampal siya ni Lara?Si Gabriel ba ang nag

Samantala, si Bianca ay kanina pa umaasang mapapansin siya sa event.Maingat niyang inayos ang kanyang damit at alahas.Akala niya ay ngayong araw, malalamangan niya sina Joana at Clara.Ngunit hindi man lang dumating ang mga ito.Unti-unting napalitan ng pagtataka at pagkadismaya ang excitement sa kanyang mga mata.Ano ba ito?Hindi dumating si Joana?Hindi rin dumating ang batang iyon?Wala man lang siyang pagkakataong magpakitang-gilas.Umakyat si Hans sa entablado para tanggapin ang award bilang kinatawan ni Enzo.Napatingin sa kanya si Nico at ngumiti.“Kuya, ikaw pala ang Daddy ni Enzo?”Bahagyang kumibot ang pisngi ni Han.“Ang gwapo mo pala! Pero medyo maitim ang balat mo.”Napahiya si Han.Ano ba ito?Noon ay maputi naman ang balat niya.Nang maitalaga lamang siya sa isang lugar na palaging bilad sa araw ay lalo siyang umitim.Ngumiti siya nang pilit.“Actually, gwapo rin si Enzo.”“Baka kaya naka-maskara siya dahil namana niya sa iyo ang maitim na balat?”Napapikit si Han.B

Alas-dos ng hapon. Dumating si Joana sa harap ng Book Forest Publishing House. Si Ethan ay nakatayo na roon at paminsan-minsang tumitingin sa kanyang relo. Nang iangat niya ang paningin, nakita niya si Joana na papalapit. Nakasuot ito ng simpleng damit na kulay pastel. Wala itong dalang backpack gaya ng nakasanayan niya. Sa halip, may maliit itong shoulder bag na sapat lamang para sa laptop. Simple. Eleganteng tingnan. At napakaganda. Parang isang bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan—malamig sa unang tingin, ngunit may banayad na init kapag pinagmasdan nang mabuti. Napansin ni Ethan ang saya sa mga mata ni Joana kaya bahagya siyang napangiti. “Joana, magtiwala ka sa panlasa ni Director June, Siya ang direktor ng Book Forest Publishing House. Kung sinabi niyang kaya mo, ibig sabihin, kaya mo.” Ngumiti rin si Director June. “Bumalik ka na at ipagpatuloy mo ang pagsasalin. Kapag natapos mo na ang buong manuscript, ako na ang mag-aasikaso sa pag-p

“Yumi, Enzo, may sasabihin si Mama sa inyo.” Agad na ibinaba ng dalawang bata ang kanilang mga laruan. Parehong puno ng pananabik ang kanilang mga mata. “Ma-maaa~ may magandang balita ka ba para sa amin ni Kuya?” Parehong umupo si Joana sa pagitan nila at niyakap ang dalawa. “Oo.” Marahan niyang sinabi, “Umuwi na ang daddy ninyo galing ibang bansa.” Ting! Ting! Parang sabay na tumalon ang puso ng dalawang bata. Naunang sumigaw si Yumi. “Ma-maaa! Totoo? Umuwi na talaga ang daddy namin?” Masayang tumalon-talon si Yumi habang hinahawakan ang kamay ni Enzo. “Kuya! Ang saya! May daddy na tayo!” “Umuwi na rin sa wakas ang daddy natin!” “Hindi na tayo matatawag na walang daddy ni Levi!” Napuno ng luha ang mga mata ni Joana. Mahigpit niyang niyakap ang mga anak. “Yumi…” “Masaya ako, Mama!” Napangiti si Yumi. “Pwede ko nang ipakilala sa lahat ang daddy ko!” Tahimik na nakangiti si Enzo. Masaya rin siya. Pero sa hindi niya maipaliwanag na dahilan,