Lahat ng Kabanata ng The Wife He Lost, The Children He Never Knew: Kabanata 91 - Kabanata 100

Hindi man lang narinig ni Gabriel ang sinabi ng kanyang kapatid. Nakatutok lamang ang kanyang mga mata kay Enzo, at lalo pang tumindi ang paghanga niya sa batang iyon.Mas lalo niyang nagustuhan ang kalmadong ugali nito, kahit napapaligiran ng pagdududa at pressure, hindi ito nagpapanic.Samantala, si Lara ay halos hindi na mapakali nang mapansin niyang nananatiling tahimik ang kanyang kuya.“Kuya, magsalita ka naman!”Nanatiling misteryoso ang ekspresyon ni Gabriel. Bahagyang kumatok ang mga daliri niya sa armrest ng upuan, tila malalim ang iniisip.Si Bianca naman ay maingat na itinago ang pagkasabik sa likod ng mahinahong mukha.“Enzo, gusto lang naman nilang tanggalin mo ang maskara para masuri ng technical team. Hindi ka naman nila sasaktan. Bakit ayaw mong makipagtulungan?”Agad namang sumang-ayon si Marco.“Tama! Nakikita naman ng lahat na ayaw niyang makipagtulungan. Ibig sabihin lang niyan, may tinatago siya.”Hindi na nakatiis si Clara.Diretso siyang umakyat sa entablado a

“Bianca, ang laki talaga ng puso mo!” Agad na sumingit si Lara para ipagtanggol si Levi. “Ang limang milyon ay dapat kay Levi. Pero handa kang hatiin ito at ibigay ang kalahati kay Enzo. Napakabait mo talaga.” Napailing si Clara. Hindi niya napigilan ang inis sa harap-harapang pagpapanggap ni Bianca. “Bianca, ang premyo ay para kay Enzo! Ano ang ibig mong sabihin na ibibigay mo sa amin ang kalahati?” Agad na sumimangot si Lara. “Ano ba ang problema mo? Handa nang ibigay ni Bianca ang kalahati ng premyo sa anak ninyo, pero imbes na magpasalamat ka, galit ka pa?” Pagkatapos ay tumingin siya kay Joana. “Joana, kontrolin mo naman ang kaibigan mo. Huwag siyang maging bastos at mag-eskandalo kahit saan.” Malamig na sumagot si Joana. “Lara, walang ginawang mali si Clara. Ang tanong, sino ba talaga ang walang respeto rito?” Agad na pinigilan ni Gabriel ang kapatid. “Lara, pumunta ka muna sa stage. Bantayan mo si Leo.” Ayaw sanang umalis ni Lara, pero nang makita ang malamig na t

Isang maliit na bata ang malambing na nakadikit sa tabi ni Joana, mahigpit na hawak ang laylayan ng kanyang damit.“Mama…”Ang simpleng tawag na iyon ay parang kulog na biglang dumagundong sa dibdib ni Ethan.Biglang natigil ang kanyang mga hakbang.Ang ngiting kanina ay nasa labi niya ay nanigas.Napalitan ng pagtataka ang saya sa kanyang mga mata.Samantala, binuhat ni Joana si Yumi.Napansin ng bata si Ethan na nakatingin sa kanila mula sa di kalayuan.“Mamaaa… may isang kuya doon na nakatingin sa atin.”Sinundan ni Joana ang direksiyon ng tingin ni Yumi.Nanlaki ang kanyang mga mata nang makilala niya si Ethan.“Ethan?”Agad siyang lumapit habang buhat si Yumi.“Kailan ka pa nakabalik? Bakit hindi mo ako tinawagan?”Matagal na niyang gustong pasalamatan si Ethan dahil sa pagliligtas nito sa kanya, ngunit hindi sila nagkaroon ng pagkakataon.Ngayong nagkataon silang nagkita, naisip niyang yayain itong kumain kasama nila.Ngunit tila hindi agad nakasagot si Ethan.Bahagyang nanigas

Inilapag ni Hans ang mga nakalap niyang ebidensya sa malaking mesa ni Gabriel.“Sir, ito na po ang ebidensya. Si Marco ang nag-utos sa isang staff na patayin ang mikropono ni Enzo para masiguro niyang mananalo si Levi.”Noong una, hindi talaga maisip ni Gabriel na gagawin iyon ni Marco.Pero ngayon, malinaw na may taong binayaran at sinabihan para pakialaman ang kompetisyon.At ang lahat ng iyon ay para lamang maibigay kay Levi ang championship.Samantala, nalaman ni Bianca mula kay Liza na natunton na ni Hans ang ginawa ng kanyang kapatid.Agad siyang nagpunta sa opisina ni Gabriel.Ngunit huli na siya.Nasa mesa na nito ang lahat ng ebidensya.Tahimik na nakasunod si Liza sa kanya, bahagyang nakayuko at kinakabahan.“Ma'am Bianca… pasensya na po. Hindi ko rin po inakala na maririnig ni Hans ang pag-uusap namin ni Marco.”“Walang silbi!”Napakagat-labi si Liza.Masakit ang sinabi ni Bianca, pero hindi siya nangahas na sumagot.Pagpasok ni Bianca sa opisina, agad niyang binago ang eks

Isang kakaibang kuryente ang tila dumaloy sa kanilang mga katawan nang magdikit ang kanilang mga labi. Mabilis itong kumalat sa kanilang buong katawan. Biglang nanigas si Gabriel. Ang galit na kanina lamang ay nag-aalab sa kanyang mga mata ay tila biglang napawi. Sa halip, isang hindi maipaliwanag na init at kaba ang sumiklab sa kanyang dibdib. Napakaikli lamang ng pagkakadikit ng kanilang mga labi. Ngunit sapat na iyon para guluhin ang kanyang isip. Naging magulo ang kanyang paghinga. Sa maliit at madilim na silid, biglang naging kakaiba ang katahimikan sa pagitan nila. Nang tuluyang matauhan, agad na itinulak ni Joana ang lalaking nakapatong sa kanya. Napaatras siya at yumakap sa sarili, puno ng pag-iingat ang mga mata. “Gabriel, ano bang ginagawa mo?” “Lumabas ka!” Hindi agad nakasagot si Gabriel. Magulo rin ang kanyang isip. Tahimik siyang tumayo at lumabas ng silid. Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa niya ay bigla siyang napahinto. Bakit ako ang pinaaali