Lahat ng Kabanata ng เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Kabanata 81 - Kabanata 90

ตอนที่รับเงินก้อนนี้มาเธอตั้งใจจะนำไปให้แม่สามีทั้งหมดตามธรรมเนียมปฎิบัติ เพราะอย่างไรก็แต่งเข้าบ้านซุนแล้ว และแม่สามีก็มีหน้าที่ควบคุมค่าใช้จ่ายของบ้าน ฉะนั้นเงินที่เธอได้มาก็ควรส่งเข้ากองกลางถึงจะถูกต้องทว่าซุนไป่หานได้ฟังในตอนนั้นก็รีบขัดภรรยาเพราะเขารู้ว่าแม่ไม่มีทางนำเงินที่ลูกสะใภ้หามาไปเป็นของตนเองอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นเฉินรุ่ยฟางก็ยังไม่ยอมทำตาม เธอไม่อยากเป็นที่เกลียดชังของแม่สามี ทั้งคู่จึงตกลงกันว่าให้ฝากไว้ห้าร้อยหยวนเป็นเงินส่วนตัว ส่วนหนึ่งพันหยวนก็ลองนำไปให้แม่ดูซึ่งสะใภ้รองก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน ในตอนนี้จึงยื่นเงินหนึ่งพันหยวนในส่วนของตนเองให้กับแม่สามีบ้าง“เอามาให้แม่ทำไมกัน? มันเป็นน้ำพักน้ำแรงของพวกเธอ ก็ควรเก็บไว้ใช้จ่ายในครอบครัวตัวเองสิ”อู๋สุ่ยหลิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังนั่นจึงทำให้ลูกสะใภ้ทั้งสองทำสีหน้าไม่ถูกยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ในตอนแรกพวกเธอคิดว่าจะโดนตำหนิเรื่องที่ไม่มอบเงินทั้งหมดเข้ากองกลางเสียอีกซุนไป่หานและซุนฉวนเซิ่งเห็นแม่พูดเช่นนั้นก็ถึงกับลอบยิ้มให้กัน รวมถึงน้องสาวคนเล็กอีกคน พวกเขารู้แต่แรกแ

“ใช่ จือหลินก็ชอบขนมของแม่อยู่แล้ว กินไปเถอะ”ชายหนุ่มหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มกายลงต่ำกระซิบข้างหูหญิงสาวคนรักเพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน “อ้วนกว่านี้พี่ก็อุ้มจือหลินเข้าพิธีได้อยู่แล้ว”สิ้นการกระทำอุกอาจของเขา ซุนจือหลนรีบหันไปมองว่าที่แม่สามีทันทีว่าได้ยินสิ่งที่พี่เหวินหลงพูดเมื่อครู่หรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นว่าป้าโจวกำลังเด็ดผักในมือต่อเธอก็หันมาหยิกแขนของเขาเบา ๆ“พี่เหวินหลง!! พูดอะไรของพี่เนี่ย!”หมดกันว่าที่สามีผู้ใส่ซื่อของเธอ นับวันทำไมถึงได้แพรวพราวได้ขนาดนี้กันนะ ยิ่งประโยคเมื่อครู่นี้ทำให้เธอตกใจแทบแย่ ทั้งคนพูดก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด ทันทีที่โดนเธอหยิกเขาก็หัวเราะในลำคอราวกับถูกใจเสียอย่างนั้นหลังจากรับจังหวะการเต้นของหัวใจจนเป็นปกติดีแล้ว หญิงสาวไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป เธอเพียงเลื่อนตะกร้าไปให้ป้าโจว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงหวาสดใส “ป้าโจวคะ นี่ขนมกับยาบำรุงค่ะ ฉันตั้งใจเอามาฝาก”“ขอบใจนะเด็กดี”หลังจากนั้นเธอจึงถูกเขาพาออกมาดูเรื

“ทุกคนวางแขนไว้บนหมอนค่ะ แล้วสูดหายใจเข้าออกช้า ๆ”หญิงสาวสวมวิญญาณคุณหมอผู้เก่งกาจออกคำสั่งพี่ชายและพี่สะใภ้ด้วยน้ำเสียงเข้มงวดทว่าทุกคนที่เห็นน้องสาวคนเล็กพูดเช่นนั้น แทนที่จะคัดค้านกลับทำตามอย่างง่ายดายด้วยความสับสนปนมึนงงหญิงสาวเริ่มจับชีพจรของพี่สะใภ้ใหญ่ก่อน ซึ่งนับตั้งแต่ให้พี่สะใภ้ใหญ่กินยารักษาอาการเย็นภายในวันนั้น เธอก็ตรวจอาการซ้ำ แต่ในวันนั้นภายในของพี่สะใภ้ยังไม่พร้อมจะมีลูก ซุนจือหลินจึงได้กินยาขนานเดิมต่อไปจนวันนี้หลังจากหญิงสาวจับชีพจรอยู่นานในที่สุดก็ส่งเสียงในลำคอออกมาท่ามกลางความงุนงงของเหล่าพี่ ๆ“อืม” ใบหน้างามพยักหน้าพอใจสองสามครั้ง“จือจือ น้องพูดออกมาได้แล้ว”เป็นพี่ชายใหญ่ของบ้านที่พอจะเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้างถามออกมาอย่างกระวนกระวายใจ ยิ่งน้องสาวเอาแต่พยักหน้าไม่พูดจาเขายิ่งรู้สึกลุ้นจนหัวใจแทบจะออกมาเต้นอยู่นอกอกอยู่แล้ว“ใจร้อนเหลือเกิน”หญิงสาวพูดพลางตวัดสายตามองพี่ใหญ่อย่างขุ่นเคือง เธอไม่ได้จับชีพจรมั่ว ๆ สักหน่อย ถึงจับปุ๊บแล้วจะรู้ได้ทันทีแต่หลังจากจิกกัด

เธอเชื่อ…เชื่อจนหมดใจว่าพ่อกับแม่ทำอย่างที่พูดได้จริง ๆ เพราะชาติก่อนพวกเขาทำแบบนั้น…พ่อที่เป็นผู้นำหมู่บ้านกางปีกปกป้องลูกสาวอย่างไม่ลังเล พ่อในตอนนั้นพาเธอข้ามผ่านคำนินทาและเสียงด่าทอมากมาย โดยไม่สนว่าจะมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานของตนเองหรือไม่แม่ที่พยายามปกป้องลูกสาวจนถึงลมหายใจสุดท้ายที่เธอจากไป และเพราะการจากไปของเธอในวันนั้น ทำให้แม่มีอาการป่วยทางใจ ส่งผลให้ร่างกายทรุดโทรมเจ็บป่วยในเวลาต่อมาจนกระทั่งสิ้นลมยังมีพี่ชายทั้งสองคนอีก เธอยังจำอ้อมกอดของพี่ใหญ่ในวันที่อุ้มท้องลงรถไฟกลับบ้านมา พี่รองที่พยายามหาอาหารที่ดีที่สุดมาบำรุงครรภ์ให้กับน้องสาวในทุกวัน และพวกเขาทำให้เธอรู้แล้วว่าการเกิดเป็น ‘ซุนจือหลิน’ นั้นโชคดีมากเพียงใดทั้งที่เกิดมาเป็นลูกสาวแทนที่จะถูกด้อยค่าลดความสำคัญตามยุคสมัย แต่กลับกันสกุลซุนทุกคนปฎิบัติต่อเธอไม่ต่างจากลูกชายหรือจะพูดให้ถูกคือ พ่อและแม่เลี้ยงลูกมาอย่างเท่าเทียมกัน ไม่สนว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว และแม่มักจะพูดเสมอว่า ‘ในเมื่อแม่เป็นคนคลอดลูก ๆ ออกมาแล

เพราะคำพูดของพี่เหวินหลงแท้ ๆ ทำให้เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่ค่อนคืนกว่าจะหลับ ด้วยเกรงว่าจะตื่นมาแล้วไม่สวย หลังจากตื่นนอนทันทีหญิงสาวจึงต้องเข้าไปในมิติเพื่อดื่มน้ำในลำธารเสียอึกใหญ่ ไม่เพียงเท่านั้นยังนำมาล้างหน้า เพื่อไม่ให้ใบหน้าตนเองทรุดโทรมในวันสำคัญเช่นนี้ซุนจือหลินตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีมงคลในวันนี้ หญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มนั่งมองใบหน้างดงามผ่านเงาสะท้อนของกระจกเงา ความสดใสของหญิงสาวแรกแย้มยังคงอยู่กับเธอไม่เปลี่ยนแปลงใบหน้ารูปไข่รับกับปลายจมูกโด่งเชิดรั้น คิ้วเป็นเส้นเรียงตัวสวยเป็นระเบียบ แก้มขาวนวลเนียนมีเลือดฝาดอย่างคนมีสุขภาพดี พลันริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มเบาบางให้แม่ที่กำลังเปียผมให้เธออย่างเบามืออู๋สุ่ยหลิงจับปรอยผมช่อเล็กให้เข้าที่อีกเล็กน้อย ใช้หวีซี่เล็กค่อย ๆ เก็บรายละเอียดทีละน้อย เรียบร้อยแล้วจึงหยิบดอกไม้แดงที่เตรียมไว้มาคล้องคอให้กับลูกสาว ก่อนจะวางมืออุ่นไว้บนไหล่เล็กหญิงวัยกลางคนค่อนข้างพอใจกับเงาสะท้อนของเด็กสาวโตเต็มวัยในกระจกไม่น้อย ในที่สุดแล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้ ลูกชายและลูกสาวที่เธอกับสามีเลี้ย