All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันต่อมาข่าวของคนบ้านโจวก็ถูกพูดถึงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างหัวเราะเยาะโจวเหวินหลงว่าเขาช่างลงทุนถึงขั้นต่อเติมบ้านใหม่เพื่อต้อนรับว่าที่ภรรยา แต่ด้วยสถานะการเงินของเขาคงทำได้แค่บ้านดินเท่านั้นทั้งยังมีหลายคนที่กล่าวออกมาอย่างดูแคลนว่า‘นี่มันจะต่างอะไรจากคางคกที่อยากจะกินเนื้อหงส์’ทว่าสิ่งที่คนงานต่อเติมบ้านกำลังทำอยู่ขณะนี้ก็เรียกเสียงฮือฮาให้กับคนที่พบเห็น เหล่าชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตช่วยกันขนอิฐคุณภาพดีจำนวนมากไปกองไว้หน้าบ้านโจว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบ้านหลังนี้ใช้อิฐเหล่านั้นในการต่อเติมฉะนั้นแล้วสายตาที่เคยดูแคลนโจวเหวินหลงตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นอิจฉาริษยาไปเป็นที่เรียบร้อยในยุคนี้ชาวบ้านชนบทส่วนใหญ่มีใครไม่รู้บ้างว่าอิฐคุณภาพสูงเช่นนี้นั้นมีราคาเท่าใด หมู่บ้านหลิ่งซานแห่งนี้เห็นจะมีก็แต่บ้านของผู้นำหมู่บ้านหลังเดียวเท่านั้นที่สร้างบ้านด้วยอิฐได้และอีกเสียงหนึ่งก็เกิดการตั้งคำถามกันว่าโจวเหวินหลงนำเงินจากไหนมาใช้จ่ายได้มากมายเช่นนี้ ทั้งที่ทำงานในแปลงนาด้วยกันทุกวัน หากจะบอกว่าหาของป่าแล้วของพวกนั้นจะได้เงินสักเท่าไ

ในช่วงใกล้เที่ยงของอีกวันซุนจือหลินในชุดเสื้อเชิ้ตสีไข่พอดีตัวกับกระโปรงสีเหลืองอ่อนความยาวคลุมเขาเล็กน้อย ด้วยเครื่องหน้าและผิวพรรณแล้วจึงไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งใบหน้ามากนัก ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียเดียวจนสุดความยาวผูกด้วยผ้าสีเหลืองสดใส ทำให้หญิงสาวดูสวยสมวัยด้วยใบหน้าและผิวพรรณที่ไม่เหมือนคนชนบท ทำให้ซุนจือหลินค่อนข้างเป็นที่น่าสนใจสำหรับผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้านหน้าโรงหนังทว่าร่างสูงแกร่งกำยำของชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตคอป่ายกางเกงสีดำที่เดินเคียงคู่กันมานั้นกำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง แน่นอนว่าสายตาจากชายหนุ่มพวกนั้นโจวเหวินหลงรับรู้ทั้งหมด แม้จะพยายามเก็บสีหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด แต่แววตาดุร้ายที่โต้ตอบกลับไปนั้นไม่น้อยเลย“ทำไมพี่ทำหน้าแบบนั้น หนังไม่สนุกเหรอคะ?”ตั้งแต่ดูหนังจบทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันออกมาจากโรงหนัง พี่เหวินหลงให้เธอเป็นคนเลือกหนังที่อยากดู ซึ่งเธอเองก็เลือกหนังรักเรื่องหนึ่งซึ่งจำได้ว่าอยากดูมาตั้งแต่ชาติก่อนสำหรับเธอแล้วหนังค่อนข้างสนุก แต่เหมือนว่าจะไม่ถูกใจคู่หมั้นสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ออกมาจากโรงหนังเขาก

ได้ยินเด็กสาวเอ่ยเช่นนั้น ผู้จัดการร้านสาววัยยี่สิบเก้าปีตอบรับด้วยท่าทางยินดี “รับค่ะ แต่คงต้องขอดูผลงานก่อน”เหอเฟยเจินลอบสำรวจเด็กสาวหน้าตาสะสวยและชายหนุ่มที่มาด้วยกันครู่หนึ่งก็เก็บสายตากลับไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทถึงอย่างไรทางร้านก็ค่อนข้างขาดแคลนช่างปักผ้าฝีมือดี แม้ว่าผ้าปักในร้านจะราคาสูงมากแต่ก็เป็นที่ต้องการมากเช่นกัน เพราะนอกจากหน้าร้านที่นี่ก็ยังมีอีกหลายสาขาที่กระจายอยู่ตามเมืองต่าง ๆ ที่มีลูกค้ากลุ่มใหญ่ที่ชื่นชอบงานปักโบราณเช่นนี้ ซึ่งงานแต่ละชิ้นต้องใช้ความละเอียดและปราณีตไม่น้อย กว่าจะแล้วเสร็จก็ใช้เวลาหลายเดือน หากที่ร้านมีช่างปักเพิ่มอีกคน นั่นก็หมายถึงจำนวนสินค้าที่เพิ่มขึ้นและผลกำไรที่มากขึ้นตามจำนวนงานแต่ทว่าทุกสิ่งก็ต้องเป็นไปตามกระบวนการ ไม่ใช่แค่รู้สึกถูกชะตาเพียงเท่านั้น แต่ฝีไม้ลายมือก็ต้องมีมากพอที่จะสร้างสรรค์ผลงานที่เป็นที่ต้องการด้วย ไม่เช่นนั้นแล้วเหอเฟยเจินก็ต้องขอปฎิเสธเช่นกันซุนจือหลินพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ มุมปากเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมาพลางนึกถึงลวดลายต่าง ๆ ที่คุณยายถงเคยสอนเอาไว้ จนเธอทำมันได้อ

“อยากไปดูเรือนหอของเราหน่อยหรือไม่?”เสียงนุ่มทุ้มถามขึ้นขณะปั่นจักรยานมาได้ครึ่งทาง เวลานี้บ่ายกว่าแล้วแดดค่อนข้างร้อน ความจริงเขาอยากจะเร่งฝีเท้าปั่นไปข้างหน้าให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้คนด้านหลังร้อนจนเกินไป แต่ทว่าถนนหนทางก็ไม่ได้เอื้ออำนวยนักเรือนหอนั้นแม้จะพึ่งเริ่มทำได้เพียงไม่กี่วัน แต่ก็นับว่ามีความคืบหน้าที่น่าพึงพอใจมากทีเดียว เพราะเขาใช้เงินไม่น้อยเพื่อให้ได้คนงานมากขึ้น ถึงตอนนี้ก็ดูเริ่มเป็นรูปเป็นร่างบ้างแล้วจึงอยากจะชวนว่าที่ภรรยาไปดูเสียหน่อย เผื่อว่าเธออยากได้ส่วนไหนเพิ่มเติมจะได้สั่งงานไปเลยในคราวเดียวซุนจือหลินได้ฟังในทีแรกก็รู้สึกขัดเขินกับคำว่า ‘เรือนหอของเรา’ อยู่บ้าง แต่ก็อดนึกแปลกใจไม่ได้ เพราะเท่าที่พี่เหวินหลงเล่าให้ฟังบ้านที่กำลังต่อเติมให้เป็นเรือนหอในอนาคตนั้นพึ่งเริ่มสร้างได้เพียงไม่กี่วัน “ฉันไปดูตอนนี้ได้เหรอคะ?”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”โจวเหวินหลงตอบเสียงนุ่ม“อย่างนั้นพี่แวะที่บ้านฉันก่อนได้ไหมคะ? ฉันมีของจะเอาไปฝากป้าโจว”โจวเหวินหลงตอบรับในลำค

นัยน์ตากลมทอดมองเสี้ยวหน้าของคู่หมั้นด้วยแววตาซาบซึ้ง ขอบตารู้สึกร้อนผะผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ พยายามกลอกตามองด้านบนอยู่หลายครั้งเพื่อไม่ให้หยาดน้ำตานั้นไหลออกมาจนอาจจะทำลายบรรยากาศดี ๆ ในตอนนี้โจวเหวินหลงหันไปหันไปสบกับดวงตาใสกระจ่างที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว พลันระบายยิ้มอบอุ่นออกมา “พี่เต็มใจครับ”เพราะสำหรับหญิงสาวที่ชื่อซุนจือหลินไม่มีสิ่งใดที่เขาไม่เต็มใจ ออกจะยินดีมากด้วยซ้ำที่ได้ทำอะไรเพื่อเธอซุนจือหลินเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสะท้อนในอก เขาดีกับเธอมากจริง ๆ ดีจนเธอรู้สึกผิดที่ชาติก่อนไม่เลือกเขาให้เป็นพ่อของลูก หากตอนนั้นไม่ดื้อดึงกับครอบครัวเพื่อแต่งงานกับชายสารเลวคนนั้น ชีวิตของเธอคงไม่ต้องพบกับเรื่องเลวร้ายจนสุดท้ายต้องจบชีวิตลงพร้อมกับลูกในท้องแต่ถึงอย่างไรมันก็ผ่านไปแล้ว หากวันนั้นวิญญาณของเธอไม่ได้รับรู้ความรู้สึกและการกระทำของพี่เหวินหลง ตอนนี้เธออาจจะครองตัวเป็นโสดและไม่คิดจะแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าเขารู้สึกอย่างไร และดีกับเธอแค่ไหน นั่นจึงทำให้เธอเลือกที่จะให้โอกาสผู้ชายคนนี้ดูสักครั้งเมื่อได้ลองเปรียบเทียบกับตอนนั้