All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 91 - Chapter 100

เหลียงหลินฮวาและหวังซานเย่ถูกส่งตัวให้เจ้าหน้าที่คอมมูนควบคุมตัวไว้ระหว่างรอเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจสอบข้อเท็จจริงเมื่อจัดการกับตัวปัญหาเรียบร้อยแล้ว ซุนถงฉีจึงพยายามดึงความสนใจแขกในงานที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อให้กลับมา ทุกคนต่างกลัวว่าอาหารในงานจะปนเปื้อนจนอาจทำให้เกิดผลเสียต่อชีวิต ทว่าเมื่อมองไปยังโต๊ะของพ่อแม่เจ้าสาว ที่นั่งร่วมอยู่กับแม่เจ้าบ่าว รวมถึงสหายของเจ้าบ่าวกำลังคีบตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยพวกเขาจึงคลายความกังวลใจหลังจากนั้นอาหารหลายอย่างที่ถูกลำเลียงออกมาจึงถูกกวาดลงท้องผู้มาร่วมงานจนหมดเกลี้ยง ทั้งหน้าตาอาหารที่มีจานเนื้อถึงสามอย่าง จานผักและน้ำแกงปลา เหล้าสุรามีให้ดื่มกินกันอย่างเต็มที่ นั่นจึงทำให้ความร่ำรวยของเจ้าบ่าวได้ถูกพูดถึงในวงกว้างอย่างรวดเร็ว หญิงสาวที่เคยดูถูกโจวเหวินหลงเอาไว้ต่างก็รู้สึกเสียดาย ส่วนผู้ชายที่เคยดูแคลนบ้านโจวก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยที่ชีวิตตนเองนั้นไม่สามารถทำได้อย่างโจวเหวินหลงสักอย่างภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งด้วยสีแดงมงคลซุนจือหลินยังคงกินอาหารต่อ แต่ความเร็วนั้นลดลงไปกว่าครึ่งเพราะกำลังตั้งใจฟังเสียงด้านนอกอยู่ เธอรู้

ซุนจือหลินอยู่บ้านสามีก็ไม่ได้ทำอะไรมากมาย เพราะมีสมาชิกในครอบครัวน้อย หลายสิ่งหลายอย่างจึงค่อนข้างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่แล้ว อาหารแต่ละมื้อก็ไม่ได้ทำมากเช่นตอนอยู่บ้านซุน ซุนจือหลินใช้เวลาเตรียมไม่นานก็พร้อมทานแล้วหญิงสาวจึงนำผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกมานั่งปักอยู่บริเวณแปลงดอกไม้ที่สามีปลูกไว้ให้ ส่วนแม่สามีตอนนี้ก็เข้าบ้านไปเอนหลังเป็นที่เรียบร้อยหลังจากเข้าช่วงฤดูฝนมาได้เกือบหนึ่งเดือน อากาศตอนนี้ถือว่ามีลมพัดค่อนข้างเย็นสบายไม่น้อย บริเวณแปลงดอกไม้นั้นเดิมได้ร่มเงาจากต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบเพราะเป็นบ้านที่อยู่หลังสุดท้ายก่อนขึ้นเขา จึงทำให้ซุนจือหลินสามารถนั่งทำงานปักอยู่ตรงนี้ได้เป็นเวลานานทีเดียว“จือหลิน พี่กลับมาแล้ว”เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นก่อนที่ตัวคนจะเดินเข้าไปในรั้วบ้านเสียอีกโจวเหวินหลงเร่งฝีเท้าเดินเข้าบ้านมาได้เห็นภรรยาคนงามกำลังปักผ้าอยู่ที่แปลงดอกไม้ที่เขาทำไว้ให้ก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขายิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วทางภรรยาที่เห็นสามีกลับมาบ้านพร้อมข้าวของเต็มทั้งสองมือมีหรือจะไม่แปลกใ

แสงแดดอ่อนในตอนเช้านั้นไม่ได้ร้อนแรงเกินไปนัก กลับกันยิ่งทำให้อากาศหลังฝนตกมาทั้งคืนนั้นอบอุ่นขึ้นมากทีเดียวโจวเหวินหลงยังคงปั่นจักรยานไปส่งภรรยาที่สำนักงานคอมมูนทุกวัน โดยมีปิ่นโตบรรจุอาหารที่ภรรยาเป็นคนทำเอาไว้สำหรับกินเป็นมื้อกลางวันคนละเถา เสียงพูดคุยปนเสียงหัวเราะของสองสามีภรรยาราวกับทำให้บรรยากาศโดยรอบสดใสขึ้นมาทันทีที่มาถึงหน้าสำนักงานซุนจือหลินโบกมือส่งให้สามีที่กำลังปั่นออกไปเพื่อดูแปลงนาในส่วนที่ตนเองรับผิดชอบซุนจือหลินเปิดประตูเข้าไปด้านในสำนักงาน พลันคิ้วคู่งามขมวดเข้าหากันเป็นปม ไม่เพียงแค่จำนวนคนที่มากขึ้นกว่าทุกวัน ทว่าพ่อของเธอที่ปกติไม่ค่อยเข้ามาที่นี่ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วย“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ? ทำไมพ่อถึงมาที่นี่ตั้งแต่เช้า”“มาก็ดีแล้ว เดี๋ยวรอเจ้าหน้าที่อีกสองคนเข้ามาก็เริ่มประชุมกันเลย”ซุนถงฉีพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่คนอื่นท่าทางคร่ำเคร่งเช่นนี้ของพ่อซุนจือหลินเข้าใจดี พ่อมักสอนเสมอว่าคนเราต้องรู้จักแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว ที่บ้านเรารู้ดีว่า

หลังจากอาหารคาวหวานจบลงทุกคนค่อนข้างมีความสุขกับอาหารมื้อนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเฉินรุ่ยฟางที่วันนี้ได้กินเป็ดปักกิ่งที่เคยบ่นว่าอยากกินเมื่อครั้งที่แล้ว เธอบ่นให้น้องสามีอยู่หลายครั้งที่กล้าซื้ออาหารสิ้นเปลืองพวกนี้มา แต่แววตานั้นกลับมองน้องสามีอย่างซาบซึ้งอยู่ตลอดซุนฉวนเซิ่งอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังเพลินเพลินกับผลไม้ที่น้องสาวเตรียมมา ร่างสูงโปร่งเต็มไปด้วยความประหม่าหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน“ทุกคนครับผมมีข่าวดีจะบอก”และเป็นไปตามคาดบทสนทนาที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสพลันหยุดชะงัก สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ต้นเสียงอย่างพร้อมเพียงกัน และยังคนเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านที่ตั้งสติได้ก่อนใคร “ข่าวดี? พี่รองอย่าบอกนะว่า…”ซุนฉวนเซิ่งหันไปจับมือภรรยา ก่อนจะพยักหน้าตอบออกไปด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ “ใช่แล้ว ซีอิ๋งกำลังท้อง ตอนนี้เข้าเดือนที่สองแล้วครับ”เพียงสิ้นประโยคนั้นทั้งโต๊ะก็เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะ ราวสองนาทีกว่าทุกคนจะหาเสียงของตัวเองเจอ หลังจาก

เพียงชั่วพริบตากาลเวลาก็ผันเปลี่ยนไปปีแล้วปีเล่า ทุกชีวิตยังคงดำเนินต่อไปในแบบที่ควรจะเป็นไม่เว้นแม้แต่ ‘หวังซานเย่’ชายหนุ่มที่เดิมทีมีใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางคงแก่เรียนของหวังซานเย่ในอดีตนั้นสร้างความโดดเด่นให้แก่ตัวเขาเองเป็นอย่างมาก บรรดาพี่น้องทั้งสามคนของเขา หวังซานเย่เรียกได้ว่าเป็นที่หมายตาและเนื้อหอมมากกว่าใครทั้งหมดจนกระทั่งเจ็ดปีที่แล้วเขาและแฟนสาวอย่างเหลียงหลินฮวาร่วมมือกระทำการบางอย่าง เขาวางแผนเป็นอย่างดีเพื่อชำระแค้น ‘พวกบ้านนอก’ ที่เคยชี้หน้าด่าทอเขาที่เป็นถึง ‘เยาวชนผู้มีการศึกษา’ในตอนนั้นเขาใช้ความรักที่แฟนสาวมีให้เป็นเครื่องมือ การกระทำคราวนั้นแน่นอนว่าเขาวางแผนให้เธอเป็นคน ‘ลงมือ’แผนการนี้เขาคิดมาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มคิดถึงขั้นว่าหากแผนการล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้น และนี่เป็นสิ่งที่เหลียงหลินฮวาไม่รู้เธอเต็มใจทำตามที่หวังซานเย่วางแผนเอาไว้ รับซองกระดาษที่มีผงสีขาวอยู่ภายใน เพียงแค่แฟนหนุ่มบอกว่ามันคือ ‘ยาถ่าย’ เหลียงหลินฮวาก็ไม่ปริปากถามต่ออีกแม้แต่ค