All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 41 - Chapter 50

เรื่องที่คู่หมั้นขออนุญาตพาเธอไปดูหนังต่อหน้าพ่อนั้น ซุนจือหลินได้ยินชัดเจนทุกคำพูดเพราะแอบฟังอยู่มุมหนึ่งใกล้กับประตูบ้านโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ เสียงหัวเราะของพ่อแค่ได้ยินก็รู้ว่าชอบว่าที่เขยคนนี้มาก นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีไม่น้อยที่เห็นเขาแสดงความจริงใจออกมาเช่นนั้นเฉินรุ่ยฟางกำลังจะผัดผัก เธอกำลังเตรียมกระทะขึ้นตั้งบนเตาไฟ แต่เมื่อหันไปมองยังกองผักก็เห็นน้องสามีกำลังเหม่อมองกองผักสด มือเรียวกำมีดแน่นแต่กลับหั่นไม่โดนต้นหอมสักต้น ทั้งยังยิ้มออกมาราวกับไม่รู้ตัว อาการเช่นนี้คนที่มีสามีแล้วอย่างเธอมีหรือจะมองไม่ออกสะใภ้ใหญ่บ้านซุนเดินไปยังน้องสามี ก่อนจะใช้ศอกดันแขนของเธอเบา ๆ แล้วกล่าวขึ้นว่า “ผักนี่มีอะไรดีหรือ พี่เห็นหั่นไปยิ้มไปอยู่นานสองนาน”“พี่สะใภ้ อย่าแกล้งฉันสิคะ”พี่สะใภ้ของเธอช่วงนี้ชักจะแซวเก่งเกินไปแล้ว แก้มเนียนรู้สึกร้อนผ่าวจนต้องยกมือกุมเอาไว้เมื่อถูกคนรู้ทันนั่นยิ่งทำให้เฉินรุ่ยฟางรู้สึกสนุก ก่อนจะมองน้องสามีด้วยสายตาล้อเลียน“รีบหั่นเถอะลูก เรากำลังทำมื้อเย็น ไม่ใช่มื้อเช้านะ”&ldqu

ช่วงเวลากลางวันที่ทุกคนหยุดมือจากงานในแปลงนา ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากกันนักถูกจับจองด้วยเหล่าชาวบ้าน ทั้งคนที่เพียงแค่พักเฉย ๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าเพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินมากพอที่จะกินข้าวให้ครบสามมื้อ ช่วงพักจึงทำได้แค่จิบน้ำเปล่าลูบท้องไปพลาง ๆ บางกลุ่มดีหน่อยก็ห่อข้าวกลางวันมาทาน แม้จะไม่ใช่เนื้อแต่ก็เป็นผัดผักที่ใส่น้ำมันเล็กน้อย ก็นับว่าดีมากแล้วสำหรับชาวนาในท้องที่ชนบทเช่นนี้ซุนจือหลินพักเที่ยงเร็วกว่าทุกวันเล็กน้อย เพื่อนำอาหารกลางวันมาส่งให้กับพ่อและพี่ใหญ่ที่จัดการในส่วนของแปลงนารวม อันที่จริงเรียกว่ามาเป็นเพื่อนพี่รองจะเหมาะกว่า เพราะเธอมีหน้าที่เพียงเดินกางร่มให้ตนเองและพี่รองเท่านั้น ส่วนอาหารทั้งหมดเขาเป็นคนถือเองเมื่อไปเห็นพ่อกับพี่ใหญ่กำลังคุมงานส่วนที่เหลืออยู่ ซุนจือหลินจึงโบกมือเรียกพวกเขา ซุนฉวนเซิ่งหาร่มไม้ที่ไม่มีคนนั่งพัก ก่อนจะวางอาหารที่เตรียมมาไว้ ซึ่งซุนจือหลินรีบย่อตัวลงไปหยิบกล่องข้าวที่เธอเป็นคนเตรียมเองกับมือมาถือไว้อย่างรวดเร็วของพี่ใหญ่กับพ่อมีปิ่นโตเถาใหญ่ที่แม่เตรียมไว้ให้ ส่วนกล่องข้าวใบนี้เธอตั้งใจเตรียมไว้ต่างหากสำหรับให้พี่เห

ซุนจือหลินเดินมาบอกลาพ่อและพี่ใหญ่ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก พอดีกับที่พ่อถามเธอจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้พวกเขาฟังด้วยความโมโห ท่าทางเชิดหน้า ยกมือขึ้นกอดอก ทั้งริมฝีปากยังเบะคว่ำอย่างไม่พอใจของลูกสาวคนเล็กนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากผู้เป็นพ่อได้ไม่ยาก“อย่าเก็บมาเป็นอารมณ์เลยลูก”ซุนถงฉีบอกกับลูกสาวเช่นนั้น เพราะตนเองก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเช่นกัน เขาไม่ได้ยึดติดกับขนบธรรมเนียมที่ลูกชายคนโตต้องสืบทอดวงศ์ตระกูลมากนักสำหรับเขาหากมีหลานชายจากลูกชายคนโตก็ให้ทำหน้าที่ของตนเองไปตามธรรมเนียม หากไม่มีก็รอหลานชายจากลูกคนอื่น ภรรยาคลอดลูกออกมาให้ตั้งสามคนเขาคิดว่าตระกูลซุนคงไม่โชคร้ายขนาดที่จะหาผู้สืบทอดไม่ได้หรอกหากให้นึกถึงสมัยสกุลซุนในตอนที่เขายังเด็กทุกอย่างล้วนเคร่งครัดไปเสียหมด นั่นจึงทำให้ซุนถงฉีเติบโตขึ้นมาด้วยความรู้สึกอึดอัด แต่อย่างน้อยก็ยังดีหน่อยที่เขาพบรักกับหญิงสาวที่เพียบพร้อมอย่างแม่ของเด็กสามคนนี้ นั่นจึงทำให้ผู้อาวุโสในตระกูลไม่มีใครคัดค้านเรื่องคู่ชีวิตเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งเขาได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล ผู้อาวุ

ทันทีที่สองพี่น้องบ้านซุนกลับมาถึงบ้าน ซุนจือหลินแยกตัวไปอาบน้ำชำระผิวกายอย่างที่ตั้งใจ ระหว่างทำความสะอาดร่างกายในหัวก็สรรหาวิธีการช่วยเหลือพี่สะใภ้ไปด้วย เมื่ออาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็พอดีกับพี่ชายคนรองที่กินมื้อเที่ยงเสร็จ เธอจึงบอกให้เขาไปทำงานก่อน ส่วนตนเองจะตามไปทีหลังจากนั้นลูกสาวคนเล็กของบ้านจึงนั่งทานข้าวเพียงลำพังบนโต๊ะอาหาร โดยดวงตากลมโตสอดส่องไปมาทั่วบ้าน เธอได้ยินเสียงแม่ทำงานอยู่ในครัว ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่เธอยังไม่เห็นแม้แต่เงาทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของป้าอวิ๋นคนนั้น แต่เมื่อทบทวนแล้วพี่สะใภ้ก็แต่งเข้ามาได้ปีกว่าแล้ว จนตอนนี้ยังไม่มีวี่แววของเจ้าก้อนแป้งเลยซุนจือหลินกำลังคิดว่ามันจะต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่างแน่นอน คิดได้เช่นนั้นคิ้วเรียวพลันขยับเข้าชนกันจนเป็นปม ครุ่นคิดต่อไปถึงความน่าจะเป็นที่อาจจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ความกระวนกระวายที่ก่อกวนอยู่ภายในจิตใจ ทำให้มือเรียวเร่งคีบอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็ว เสียงตะเกียบกระทบปากชามข้าวครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านไปเพียงไม่นานข้าวหนึ่งถ้วยพูนพร้อมกับข้าวอีกสองอย่างก็ถูกกวาดลงกระเพาะจนเรียบเหลือเพียงจา

ช่วงบ่ายแก่ซุนจือหลินเดินกลับไปที่สำนักงานคอมมูนเพื่อช่วยงานพี่รอง ผ่านไปราวสองชั่วโมงงานก็เสร็จเรียบร้อย อีกสิบห้านาทีต่อมาก็เห็นจักรยานที่คุ้นเคย พร้อมกับชายหนุ่มคู่หมั้นที่จอดรออยู่ใต้ต้นก้ามปูที่เดิมหญิงสาวเผยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี เดินตรงไปหาเขาในทันที“วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมคะ?”โจวเหวินหลงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับคู่หมั้นสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นทุกครั้ง “กลับบ้านกัน”เพียงประโยคสั้น ๆ จากผู้ชายตรงหน้า หากฟังผิวเผินอาจจะดูเป็นคำพูดธรรมดา แต่สำหรับหญิงสาวที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ทั้งยังผิดหวังจากความรัก เมื่อได้ฟังแล้วกลับรู้สึกอุ่นซ่านในอกใบหน้างามพลันระบายยิ้มกว้างออกมา ความงดงามเจิดจ้าไม่แพ้แสงดวงอาทิตย์ยามเช้านั้นทำให้คนมองรู้สึกตาพร่ามัว ภายในจิตใจรู้สึกราวกับล่องลอยจนเผลอยิ้มตามร่างบางในเวลาต่อมาภาพของลูกสาวผู้นำหมู่บ้านที่ซ้อนจักรยานของชายหนุ่มที่ยากจนที่สุดนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาใหญ่ทีเดียว ก่อนจะตามมาด้วยข่าวการหมั้นหมายของทั้งสองคน นั่นยิ่งทำให้เรื่องเหล่านี้เป็นที่น่าพูดถึงในทุก ๆ