บททั้งหมดของ เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: บทที่ 71 - บทที่ 80

หลังจากงานมงคลผ่านพ้นไปเช้าวันใหม่ที่บ้านสกุลซุนจึงเงียบเหงาแตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง สมาชิกภายในบ้านต่างหลับใหลอยู่ในห้องของตนเอง ไม่มีใครสักคนที่เดินออกมาจากห้องตั้งแต่เช้ามืดเช่นทุกวันซุนฉวนเซิ่งออกมาจากห้องหอในเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้า หลังจากปล่อยให้ภรรยาได้นอนพักผ่อนและเก็บกวาดสิ่งต่าง ๆ ภายในห้องเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าลำลองที่หยิบได้ใกล้มือที่สุด ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ทว่าสีหน้านั้นกลับสดชื่นแจ่มใสราวกับได้รับการพักผ่อนมาตลอดทั้งคืนร่างสูงของเจ้าบ่าวหมาด ๆ เดินเข้ามาภายในครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อเช้าง่าย ๆ ให้ภรรยาได้ทานรองท้องสักเล็กน้อยพอดีกับน้องสาวที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าเตาไฟ ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบรั้งแขนเล็กขึ้นมาเพื่อสอบถามสิ่งที่เขาสงสัยมาตั้งแต่เมื่อคืน “จือจือ เดี๋ยวก่อน”“มีอะไรเหรอพี่รอง?”หญิงสาววางฟืนในมือ ตามกรอบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มไปหมด เธอกำลังทำอาหารเช้าจานสุดท้ายสำหรับทุกคนในบ้านเพราะเมื่อวานทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากงานมงคล ทั้งพ่อกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ยังอยู่เก็บโต๊ะเก้าอี

ซุนจือหลินตื่นเช้ากว่าทุกวันเพราะวันนี้มีนัดกับคู่หมั้นเอาไว้ว่าจะไปขายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ห้างสรรพสินค้าร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้เล็ก ๆ สีชมพูอ่อนดูเข้ากันกับกระโปรงเรียบ ๆ สีเดียวกัน ใบหน้าที่ถูกผลัดแป้งเพียงเบาบาง และริมฝีปากอิ่มมีลิปสติกสีชมพูกลีบบัวเคลือบทับเพื่อไม่ให้ดูจืดชืดจนเกินไป มือเรียวถักเปียเดียวด้วยความเคยชิน เพียงไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เธอหมุนไปมาอยู่หน้ากระจกอยู่นานทีเดียวพอดีกับที่ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคย หญิงสาวจึงคว้าเอากระเป๋าสะพายใบเล็กและถุงกระดาษที่เตรียมเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทางสดใสมีชีวิตชีวาสะกดสายตาคนที่ได้พบเห็นไม่เว้นแม้แต่คู่หมั้นของเธอเองก็เช่นกัน“พี่เหวินหลงมาแล้วววว”หญิงสาวทักทายคู่หมั้นเสียงหวานโจวเหวินหลงหันไปตามเสียงหวานนั่น พลันเมื่อเห็นใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือที่โผล่ออกมาจากประตูก่อนตัวก็ถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรงขึ้นมาฉับพลันเธอสวยมากจนเริ่มไม่อยากให้ออกจากบ้านไปไหนคนเดียวเสียแล้วสิ“ฉันไม่สวยเหรอคะ? ทำไมพี่ทำหน้าแบบนั้น?”ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่แบบนั้นเลย

ซุนจือหลินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง“ถ้าคุณมั่นใจอย่างนั้นก็มาทำสัญญากันค่ะ ฉันยอมรับเงื่อนไข”“ได้แน่นอนค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี่ยวฉันมา”หลังจากนั้นเหอเฟยเจินก็เดินออกจากห้องรับรองไป ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมหนังสือสัญญาในมือสองฉบับ เธอใช้เวลาในการทำสัญญาไม่นานเพราะรูปแบบของสัญญาเช่นนี้เคยทำขึ้นมาหลายครั้งแล้วซุนจือหลินอ่านรายละเอียดสัญญาทีละข้อ ก่อนจะพยักหน้าสองสามครั้งและยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าข้อตกลงต่าง ๆ เป็นที่น่าพอใจหลังจากลงชื่อเรียบร้อยและรับเงินจำนวนหกพันหยวน ซุนจือหลินยิ่งมีรอยยิ้มกว้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ในหัวเล็ก ๆ ราวกับมีลูกคิดอันใหญ่โผล่ขึ้นมา หญิงสาวดีดลูกคิดนั้นเพียงเงียบ ๆ ก่อนที่นัยน์ตาจะเปล่งประกายอย่างมีความสุขเมื่อนำเงินที่ขายเห็ดหลินจือเมื่อครั้งก่อนมารวมกับหกพันหยวนในมือ แล้วยังไม่นับรวมรายได้ที่มาจากการประมูลส่วนที่เหลืออีกไม่น่าเชื่อว่าแค่ย้อนกลับมาแล้วเลือกทางเดินใหม่ให้กับชีวิต มันจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีและมีความสุขได้มากขนาดนี้เหอเฟยเจินเห็นใบหน้าของเด็กสาวค่อ

หลังจากทานมื้อเที่ยงสองสะใภ้บ้านซุนช่วยกันเก็บถ้วยชามไปล้าง อู๋สุ่ยหลิงเมื่อเห็นว่าลูกสาวรับปากเป็นมั่นเหมาะจึงวางใจ เธอแยกตัวไปเอนหลังในห้องนอนก่อน สมาชิกคนอื่นก็แยกย้ายกันไปทำเรื่องของตนเอง ส่วนซุนจือหลินแยกเข้าไปในห้องนอนเพื่อไปหาผ้าในมิติมาใช้สอนพี่สะใภ้ทั้งสองในตู้เสื้อผ้าหลังเดิมยังมีผ้าเหลืออยู่หลายพับ สำหรับเธอที่เป็นเพียงวิญญาณอยู่ในมิติมาหลายสิบปีเลยไม่ได้ใส่ใจว่าคุณภาพผ้าจะเป็นอย่างไร เพราะใส่แบบไหนก็ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว แต่สำหรับตอนนี้เธอรับรองได้เลยว่าสำหรับคนที่คลุกคลีอยู่กะผ้าจะรู้ได้ทันทีว่านี่คือ ‘ของดีมาก’ซุนจือหลินเลือกผ้าสีเหลืองอ่อนมาหนึ่งพับสำหรับใช้ปักผ้าเช็ดหน้า นี่คือบทเรียนแรกที่เธอจะสอนให้กับทั้งสองคนเพื่อดูพื้นฐานและความตั้งใจก่อน หากเป็นไปได้ดีก็จะเริ่มสอนสิ่งอื่นต่อตามที่ตนเองได้เรียนรู้มาต่อไป“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รองฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยค่ะ”หญิงสาวเลือกมาดักรอด้านหน้าห้องครัว พอพี่สะใภ้ทั้งสองทำงานเสร็จเรียบร้อยจึงเอ่ยทักขึ้นในทันที“อืม ได้สิ”เป็นเฉินรุ่ยฟางที่ตอบรับด้วยท่าทีไร้กั

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาซุนจือหลินก็ใช้เวลาว่างหลังมื้อเย็นสอนพี่สะใภ้ทั้งสองปักผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนนี้จนเสร็จเรียบร้อย ในส่วนของเธอเองก็ยังคงเลือกปักผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเช่นกัน แต่เพราะเป็นลวดลายที่ค่อนข้างซับซ้อน และใช้สีมากกว่าผืนที่แล้วจึงทำให้ต้องใช้เวลามากพอสมควรวันพรุ่งนี้จะครบกำหนดที่ต้องไปรับส่วนแบ่งจากชิ้นงานที่เหลือพอดี ซุนจือหลินเลือกจะให้พี่ใหญ่และพี่รองพาไปแทนที่จะซ้อนจักรยานคู่หมั้นอย่างที่ผ่านมา เพราะพี่สะใภ้ทั้งสองต้องไปขายงานของตนเองด้วยฉะนั้นทั้งห้าคนจึงเลือกใช้รถแทร็กเตอร์ในการเดินทางเข้าเมืองในวันถัดไป โดยมีซุนไป่หานเป็นคนขับซุนจือหลินไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่แต่อย่างใด เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เธอเคยผ่านมาแล้วเมื่อครั้งก่อนที่มากับพี่เหวินหลง แต่ทว่าในใจก็ยังมีความรู้สึกลุ้นระทึกอยู่บ้างเล็กน้อย ว่างานชิ้นแรกที่ขายไปจะประมูลได้เท่าไหร่กันซึ่งแตกต่างจากสี่คนที่เหลือซุนฉวนเซิ่งและซุนไป่หานได้ฟังเรื่องนี้จากภรรยาของตนเองมาแล้ว ทั้งยังเห็นลายผ้าที่ภรรยาทำขึ้นพวกเขาไม่มีความรู้เรื่องนี้ แต่ต้องบอกตามตรงว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นลายปัก