บททั้งหมดของ เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: บทที่ 61 - บทที่ 70

“สหายทำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”ไม่พูดเปล่ายังปรายตามองคนทั้งคู่เธอถามไปอย่างนั้นทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสองชายชั่วหญิงโฉดนี่ไม่มีทางทนความยากลำบากได้ ดูจากชาติก่อนที่ทั้งคู่มาขอร้องให้เธอช่วยเรื่องนี้ซึ่งตอนนั้นซุนจือหลินถึงกับต้องไปขอให้พี่ใหญ่ไปทำงานอื่นเพื่อให้สามีอย่างหวังซานเย่ขับรถแทร็คเตอร์แทน ส่วนเหลียงหลินฮวานั้น ได้มาช่วยงานเธอที่สำนักงานแทน ซึ่งการตัดสินใจในคราวนั้นก็ค่อนข้างสร้างความไม่พอใจให้กับชาวบ้านด้วยกันเป็นอย่างมาก เพราะมีเรื่องของการใช้เส้นสายของลูกสาวผู้นำหมู่บ้าน ในตอนนั้นเป็นพ่อของเธอที่ออกรับแทนและแก้ไขปัญหาจนเรื่องเงียบลง“ฉันว่ามันค่อนข้าง…ไม่เหมาะกับฉันสักเท่าไหร่น่ะค่ะ อย่างไรสหายช่วยดูงานอื่นให้ฉันอีกสักครั้งได้ไหมคะ?”เหลียงหลินฮวายังคงกล่าวขอร้องด้วยท่าทางน่าสงสาร พลันหยิบครีมทาหน้าแบบเดิม แต่ครั้งนี้เธอเพิ่มจำนวนเป็นสามกระปุก พลางยื่นมาตรงหน้าหวังผูกมิตรซุนจือหลินรู้สึกรำคาญและอยากเข้าบ้านไปพักผ่อนเต็มทนจึงยกมือขึ้นห้ามไม่ให้หล่อนบีบน้ำตาออกมาอีก “ก็ได้ ๆ หากมีเรื่องเท่านี้ฉันขอตัวก่อน&rdquo

ซุนจือหลินปรายตามองท่าทางอ่อนแอไร้ทางสู้นั่น พลันยิ้มเยาะให้กับงิ้วโรงเล็กของแม่สาวชาวเมือง“ไม่ผิดหรอกค่ะ แต่คุณนั่นแหละที่เข้าใจฉันผิด ที่ฉันช่วยคุณครั้งก่อนเพราะเห็นแก่ผู้หญิงด้วยกัน และคุณเองก็บอกว่าร่างกายอ่อนแอทำงานกลางแดดนาน ๆ ไม่ได้ ฉันจึงเปลี่ยนงานให้ ส่วนครีมที่คุณให้ฉันต่อให้แพงกว่านี้ฉันก็ไม่รับหรอกค่ะ เพราะฉันแค่อยากจะช่วยเท่านั้น แต่ดูสิ่งที่คุณทำวันนี้สิ”หญิงสาวหยุดพูดเพียงเท่านั้น เพื่อให้คนรอบข้างที่ได้ฟังได้คิดตามต่อ ราวกับกำลังชี้นำความคิดของทุกคนอย่างแนบเนียน“คือฉันไม่ดะ-…”ไม่รอให้แม่ดอกบัวขาวได้พร่ำออกมาอีก ซุนจือหลินพูดขัดหล่อนขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชวนให้คนฟังรู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับสิ่งที่เธอกำลังชักนำ “แล้วไหนจะสหายของคุณที่เปรียบเทียบพวกเราที่ใช้แรงงานเหมือนวัวควายอีก พวเราเป็นชาวนาที่ท่านผู้นำยกย่องว่าเป็นกระดูสันหลังของประเทศชาติ แต่พวกคุณที่เป็นเยาวชนผู้มีการศึกษากลับดูแคลนเราเช่นนี้ นอกจากจะไม่เอาไหนแล้ว พวกคุณสองคนนี่น่ารังเกียจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะคะ”

หลังจากนั้นสามพี่สามพี่น้องบ้านซุนก็แยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน ซุนจือหลินเดินไปยังกองผ้าที่ซื้อมาวันนี้ พลางไล่มองหาสีแดงเฉดที่ตนเองต้องการก่อนจะหยิบขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับอุปกรณ์ต่าง ๆหญิงสาวจุดตะเกียงเพิ่มอีกหนึ่งดวงเพื่อให้มองเห็นได้ชัดขึ้น จากนั้นจึงเริ่มลงมือปักผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวตามแบบที่คิดในหัวโดยไม่ต้องร่างแบบแต่อย่างใด ทุกฝีเข็มที่ปักลงบนเนื้อผ้าเป็นไปอย่างแม่นยำราวกับทำอยู่เป็นประจำในความเงียบงันร่างบางลงฝีเข็มบนเนื้อผ้าอย่างตั้งใจ ใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงก็คืบหน้าไปกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นแล้ว ทว่าตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เธอจึงเก็บของทั้งหมดให้เรียบร้อย ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปในเวลาเกือบเที่ยงคืนอีกด้านเหลียงหลินฮวานอนพลิกกายไปมาบนเตียงนอนหลังเก่า ฟูกนอนแข็งกระด้างทำให้รู้สึกไม่สบายตัวนัก หญิงสาวรู้สึกนอนไม่หลับด้วยความคิดที่ขัดแย้งกันอยู่ในหัวตอนนี้เหตุการณ์เมื่อตอนเย็นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา แต่นั่นไม่น่ารำคาญเท่ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความถือดีของนางบ้านนอกซุนจือหลินนั่น มันทำให้เหลียงหลินฮวารู้สึกว่าใบหน้างดงามราวกับนางจิ้งจอกจำแ

ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มขำกับท่าทางของน้องสาว “จือจือมีอะไรเหรอ?”คนเป็นน้องไม่วายตวัดสายตามองพี่ชายอย่างขุ่นเคือง แต่ก็ยังไม่ลืมสาเหตุที่ต้องมาเคาะห้องพี่รองในตอนดึกเช่นนี้ มือเรียวยกสุราสองขวดที่เตรียมมาให้พี่ชายด้วยรอยยิ้มกว้างอวดฟันขาว “ฉันมีของขวัญจะให้พี่ แต่พรุ่งนี้พวกเราคงยุ่งกันมากเลยเอามาให้ตอนนี้เลยดีกว่า พี่รองรับไปสิ”ซุนฉวนเซิ่งรับขวดน้ำสีแดงเข้มดูน่ากลัวเอามาถือไว้ ก่อนจะมองน้องสาวอย่างงุนงง “น้องเอามาจากไหน? ซื้อมาเหรอ?”“เปล่าค่ะ สองขวดนี้ฉันหมักเองกับมือเลยนะ”หญิงสาวพูดขึ้นพลางยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่าทางโอ้อวดไม่น้อยและแน่นอนว่าน้องสาวคนเล็กที่เขาเป็นคนเลี้ยงเธอมาเอง ไม่ว่าจะทำอะไรก็เรียกสายตารักใคร่เอ็นดูจากเขาได้เสมอ “ขอบใจนะ”“ในคืนเข้าหอพี่กับพี่สะใภ้ต้องกินมันนะ”“ได้ พี่จะกินแล้วก็ให้ซีอิ๋งกินด้วย”ซุนฉวนเซิ่งรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหญิงสาวได้ยินคำพูดหนักแน่นของพี่ชายก็ค่อยสบายใจ มือเรียวตบลงบนไหล่กว้างข้างหนึ่งของคนพี่สองสามคร

ฝ่ายเจ้าสาวที่นั่งลุ้นกับก้าวเดินของสามีหมาด ๆ อยู่ถึงกับต้องถลาไปรับร่างสูงใหญ่เอาไว้ ก่อนที่เขาจะสะดุดเท้าตนเองล้มลงเสียก่อนจะถึงเตียง“ฉวนเซิ่งค่อย ๆ นั่งลงก่อน”สองบ่าวสาวนั่งเคียงคู่กันบนเตียงกว้าง ระยะห่างเพียงฝ่ามือเดียวทำให้ฉินซีอิ๋งได้ยินเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของเขา เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างไรชอบกล ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้วแต่ก็อดประหม่าไม่ได้มือหนาเอื้อมไปประสานกับมือเล็กชื้นเหงื่อ ก่อนจะรั้งให้ร่างบางหันมาหาตนเอง เขาไม่ได้เมาจนขาดสติและสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เป็นเขาเองที่ตั้งใจเมื่อผ้าคลุมหน้าสีแดงโปร่งบางถูกเปิดออกด้วยฝีมือเจ้าบ่าว ซุนฉวนเซิ่งมองใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างพอเหมาะพอดีอย่างตะลึงงันนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นซีอิ๋งแต่งหน้าเช่นนี้ไวเท่าความคิดมือใหญ่เคลื่อนไปกุมแก้มด้านซ้ายของเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวอย่างรู้สึกผิด “ผมขอโทษที่ให้รอนาน”ใบหน้าเล็กตอบเอียงเข้าหาสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือที่แนบอยู่บริเวณข้างแก้มฉินซีอิ๋งสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเขาพลางระบาย