Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“หนิงเอ๋อ ของอะไรเยอะแยะนี่ลูก” ซูจินหยางที่เดินตามเข้ามาถึงกับทำหน้าตกใจเมื่อเห็นหีบที่วางอยู่ ซูหนิงเอ๋อส่ายหน้าเบาๆ พลางหันไปสั่งสาวใช้“เปิดมันออก” สิ้นคำ คนรับใช้ก็เปิดฝาหีบออกทีละใบและทันทีที่สิ่งของด้านในปรากฏขึ้น... ทั้งห้องก็เงียบลงแม้แต่ชิงเยว่ยังแทบลืมหายใจ ภายในหีบใบแรกคืออาภรณ์สตรีสีแดงเข้มแต่ไม่ใช่สีแดงสดแบบชุดเจ้าสาว มันเป็นสีแดงของกลีบดอกโบตั๋นยามต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น ไล่เฉดอย่างงดงามไปจนถึงสีดำอมแดงบริเวณชายกระโปรง ผืนผ้าถูกปักด้วยด้ายทองละเอียดจนเกิดเป็นลวดลายของหงส์ที่กำลังสยายปีกทุกครั้งที่ผืนผ้าขยับเกล็ดทองบนปีกหงส์ก็สะท้อนแสงระยิบระยับราวกับมีชีวิต หีบใบที่สองเต็มไปด้วยเครื่องประดับ ปิ่นทอง ปิ่นหยก ต่างหูมุกและเครื่องประดับหน้าผากที่ประดับด้วยอัญมณีสีแดงเม็ดเล็ก แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด...คือปิ่นหงส์ทองคู่หนึ่ง“งดงามเกินไปแล้ว...” ชิงเยว่พึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว ซูหนิงเอ๋อเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ ปลายนิ้วของนางแตะลงบนผืนผ้า นุ่ม ละเอียด และหรูหราจนเพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถครอบครองได้ง่ายๆ “นี่ลูกสั่งอะไรมาเยอะแยะ” “ท่านพ

“แล้วท่านคิดว่าอย่างไร ข้าสวยพอให้ท่านจ้องตลอดทั้งคืนได้หรือไม่?” เซียวเฉิงเย่นิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่านางจะพูดจาเยี่ยงนี้กับท่านอ๋องอย่างเขา เขาพยายามทำหน้าให้เป็นปกติก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ“ยังพอให้จ้องได้...ทั้งคืน” ซูหนิงเอ๋อเบิกตากว้าง“แค่ยังพอเองรึ?”“อืม”“เช่นนั้นครั้งหน้าท่านก็ไม่ต้องส่งมาแล้ว ข้าคงไม่เหมาะกับชุดของท่านอ๋อง” นางหันหลังทำทีจะเดินหนีแต่ยังไม่ทันก้าวไปไหน“เดี๋ยว” ซูหนิงเอ๋อหันกลับ“มีอะไรเพคะ” ดวงตาคมกริบของเซียวเฉิงเย่มองนางนิ่งก่อนเขาจะพูดช้าๆ“ข้าแค่จะหมายความว่า...” นางรอฟัง บุรุษผู้ไม่เคยลังเลเวลาพูดสิ่งใดกลับนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ย“เจ้างามมากนักและมันเหมาะกับเจ้า” หัวใจของซูหนิงเอ๋อกระตุก“อะไรนะ”“หากไม่ได้ยินแล้วก็ช่างเถิด”“เดี๋ยวก่อนสิ” เซียวเฉิงเย่หันหน้าหนีไปแล้ว“เมื่อครู่ท่านพูดอะไร”“ข้าไม่ได้พูดอะไร”“ท่านพูด!”“ข้าเปล่า” ซูหนิงเอ๋อมองแผ่นหลังของเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คนผู้นี้...พูดชมแล้วคิดจะหนีเช่นนั้นหรือ แต่ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงขันทีพลันดังขึ้นจากด้านหน้า“ฝ่าบาทเสด็จ!” ทุกคนในบริเวณนั้นคุกเข่าลงทันที ซูหนิงเอ๋อก้มศ

“เช่นนั้นเจ้ายังจะปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้รึ?”“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร”“อย่างน้อยเจ้าก็ควรแสดงให้พวกเขารู้ว่า เจ้าคือคู่หมั้นตัวจริง” ซูหนิงเอ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย คำพูดนี้ฟังดูเหมือนหวังดีแต่หากเป็นซูหนิงเอ๋อคนเดิม...นางคงหลงเชื่อไปแล้ว ฝานเจินเยว่ต้องการให้นางทะเลาะกับเย่เหม่ยหลิง ต้องการให้เรื่องระหว่างนางกับกู้เหวินเฉิงวุ่นวาย แล้วตัวเองจะได้อะไรล่ะ คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว“คุณหนูฝาน”“อะไร”“เจ้าชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นมากหรือ” รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้าง“ข้าแค่หวังดี”“จริงหรือ”“แน่นอน”“เช่นนั้นข้าก็สงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง”“เรื่องอะไร” ซูหนิงเอ๋อก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบนริมฝีปากงดงาม แต่ดวงตากลับเย็นลง“ในเมื่อเจ้าหวังดีกับข้าถึงเพียงนี้...เหตุใดวันก่อนจึงร่วมกับเย่เหม่ยหลิงคิดผลักข้าลงน้ำ” ฝานเจินเยว่หน้าเปลี่ยนสีทันที“เจ้า!”“คุณหนูอย่าทำหน้าเยี่ยงนั้นสิ” ซูหนิงเอ๋อยกยิ้ม“เรื่องนั้นยังไม่มีหลักฐาน!”“แต่เจ้ากลัว”“ใครกลัวกัน!”“ใบหน้าของเจ้ากำลังบอกเช่นนั้น”“ซูหนิงเอ๋อ!”“อย่าตะโกนสิ” หญิงสาวยกยิ้ม“ที่นี่มีคนมาก หากใครได้ยินเข้า พวกเขาอาจคิดว่าเจ้ากำลังร้อนตัว” ฝานเจินเยว่ก

“ตอนนี้หม่อมฉันยังบอกไม่ได้”“แล้วเหตุใดข้าต้องเชื่อ” ซูหนิงเอ๋อกำลังจะตอบ แต่เซียวเฉิงเย่กลับก้าวเข้ามาใกล้“เพราะเป็นเจ้างั้นหรือ” หัวใจของนางเต้นแรงก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบอย่างชัดเจน“เพคะ” ดวงตาของทั้งสองสบกันรอบตัวเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ จากนั้น...เซียวเฉิงเย่ก็ยกยิ้มบางๆ“ได้” ซูหนิงเอ๋อชะงัก“ท่านเชื่อ?”“ครั้งนี้” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย“ข้าจะเชื่อเจ้า” หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่ในเวลาเดียวกัน สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลออกไป กู้เหวินเฉิงและข้างกายเขา...คืออเย่เหม่ยหลิง ทั้งสองกำลังมองมาทางนี้ ซูหนิงเอ๋อหรี่ตาลงช้าๆคืนนี้ดูเหมือนทุกคนจะมาพร้อมแผนของตัวเองฝานเจินเยว่กำลังคิดทำอะไรกับเซียวเฉิงเย่ กู้เหวินเฉิงกับเย่เหม่ยหลิงเองก็กำลังเคลื่อนไหวส่วนพวกเขา...คงยังไม่รู้ว่า คนที่พวกเขาคิดว่ากำลังเดินเข้ามาติดกับ กลับเริ่มมองเห็นกระดานเกมทั้งหมดแล้ว ซูหนิงเอ๋อยกยิ้มช้าๆ“ท่านอ๋อง”“อะไร”“คืนนี้...” นางหันกลับไปมองคู่หมั้นและชู้รักของเขา“ดูเหมือนงานเลี้ยงจะสนุกกว่าที่คิดแล้ว” เซียวเฉิงเย่มองตามสายตาของนาง ดวงตาคมกริบค่อยๆ เย็นลง“เช่นนั้

“ท่านไม่เคยขึ้นเสียงกับข้า แต่พอเป็นเรื่องของนางท่านกลับ...”“ข้าบอกว่าขอโทษแล้ว” เย่เหม่ยหลิงเงียบไป แววตาที่มองเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ นางไม่เข้าใจ เหตุใดตั้งแต่ซูหนิงเอ๋อเปลี่ยนไป...ทุกอย่างระหว่างพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปด้วยหญิงสาวมองไปยังซูหนิงเอ๋อมือใต้แขนเสื้อกำแน่น คืนนี้...นางจะไม่ยอมให้ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ต่อไป“เหวินเฉิง” เย่เหม่ยหลิงยิ้มขึ้นอีกครั้ง“ดื่มกับข้าสักจอกได้หรือไม่” กู้เหวินเฉิงมองนาง“ตอนนี้หรือ”“ถือว่าดื่มให้กับ...” นางหยุดไปชั่วครู่“มิตรภาพของเรา” คำว่ามิตรภาพทำให้ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย สุดท้ายกู้เหวินเฉิงก็ยื่นมือไปรับจอกสุรา แต่เขาไม่รู้เลยว่าในขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสจอกนั้น เย่เหม่ยหลิงกลับเหลือบมองนางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังเพียงเสี้ยววินาทีและนางกำนัลผู้นั้น...ก็ก้มหน้าลงทันทีราวกับรับรู้คำสั่งบางอย่างแล้วอีกด้านหนึ่งฝานเจินเยว่เดินกลับมายังโต๊ะของตน สีหน้าของนางยังคงมีรอยยิ้มแต่ทันทีที่นั่งลง มือของนางก็รีบกำถ้วยชาแน่น“คุณหนู” สาวใช้คนสนิทขยับเข้ามากระซิบ“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ฝานเจินเยว่ยิ้ม“แน่ใจหรือ”“เจ้าค่ะ ไม่มีใครสงสั