All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 50 เจ้าไม่เคยแปดเปื้อนเซียวจิ่งถิงทับหญิงสาวที่สั่นสะท้าน ร่างอรชรมีหยาดน้ำเกาะพราว แสงเทียนสาดส่องกระทบยิ่งขับให้เรือนร่างของนางเย้ายวนจนบุรุษหนุ่มไม่อาจยับยั้งใจได้อีก ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวซุกไซร้ไปตามซอกคอระหงและลาดไหล่อย่างแผ่วเบา มือหนาลูบไล้ไปทั่วสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าอารมณ์ของคนใต้ร่างให้ลุกโชน“อึก... อื้อ...”หลี่หมิงซีหลับตาลง มือที่ยื่นออกไปวางทาบอก นางออกแรงผลัก ทว่าชายหนุ่มกลับรู้สึกว่านางกำลังลูบคลำตนเองเสียมากกว่า“อ้าส์... หมิงซี” เขาคำรามเสียงต่ำริมฝีปากลากลงไปตามแอ่งชีพจร ขบเม้มไปทั่วทุกส่วน ครั้นลากปลายลิ้นลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ลมหายใจอุ่นเป่ารดลงที่ช่องแคบกลางกายสาว เขาแลบลิ้นออกตวัดเลียไปตามรอยแยกกลีบเนื้ออย่างแผ่วเบาความหวานจากบุปผางามทำเอาแก่นกายใหญ่ปวดหนึบ มือหนารีบปลดสายคาดเอวออกอย่างรวดเร็ว ยิ่งได้ฟังเสียงหวานเสียงกระเส่าจากริมฝีปากบาง ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวบุรุษพุ่งพล่าน“อื้อ... ท่านอ๋อง พะ... พอได้แล้ว”ใจอยากจะเอ่ยห้าม ทว่าร่างกายกลับทรยศ อย่างไรร่างนี้ในชาติก่อน ก็เคยเป็นผัวเมียกันมาทั้งชีวิต นางย่อมจำสัมผัสของเขาได้“หมิงซี ข

ตอนที่ 52 ความสับสนของจิ้งอ๋อง“ท่านอ๋อง” ยังไม่ทันที่ท้องฟ้าจะสว่าง จิ้งอ๋องก็เดินหน้าซีดออกจากห้อง เขายกมือห้ามไม่ให้นางกำนัลเรือนเล็กส่งเสียงดัง“พระชายาเพิ่งหลับ ไม่ต้องปลุกนาง” พูดจบก็เดินออกไปก้าวเดินของท่านอ๋องหนุ่มรวดเร็วราวกับวิ่ง ไม่รู้ว่าจะรีบไปที่ใดเซียวจิ่งถิงวิ่งกลับมาถึงห้องหนังสือด้านหน้า เขารีบกวาดสายตาค้นหาม้วนแผนผังโครงสร้างและการซ่อมบำรุงในทุก ๆ ปี มือที่เปิดม้วนกระดาษสั่นเทาจนแทบเปิดไม่ได้‘งบประมาณการซ่อมบำรุง กงปู้ซ่างซูได้เขียนฎีกายื่นต่อฮ่องเต้ว่า ได้จัดสรรงบประมาณและดูแลอย่างดี เขื่อนสามารถต้านน้ำได้แม้จะมีฝนตกไม่หยุดก็ตาม ถวายฏีกา ปีรัชศกจิ่งเหอ ปีที่สิบสอง กงปู้ซ่างซู... หวัง อี้เต๋อ’ข้อความในม้วนฎีกาเด่นชัดทุกตัวอักษร เซียวจิ่งถิงทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างหมดแรง เหตุใดกันข้อความเหล่านี้จึงได้เหมือนกับชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยน ชาติก่อนเขาไม่เคยอ่านฎีกาม้วนนี้ เขาเห็นแค่เพียงในฝันของเมื่อคืนเท่านั้น“หย่งสือออกมา!”เงาดำสายหนึ่งกระโจนลงมาคุกเข่าที่ตรงหน้า“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่งถิงหลับตานึกย้อนไปในความฝัน เรื่องที่เหล่านางกำนัลต่างก็พูดคุยกันถึงเรื่อ

ตอนที่ 54 คนประหลาดซียวจิ่งถิงก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่า เหตุใดเขาจึงต้องกลับมายืนหน้าเรือนเล็กท้ายจวนอย่างคนโง่งม สายตาคมมองผ่านกิ่งไม้เข้าไปด้านใน เสียงหัวเราะของหญิงสาวที่สวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนช่างไพเราะเหมือนวันวาน ยามที่นางกำลังออดอ้อนแม่นมหลัวก็คล้ายกับที่นางเคยออดอ้อนเขาในกาลก่อน‘ท่านอ๋อง! ท่านอ๋องดูสิเพคะ บนภูเขาลูกนั้น ข้างบนมีดอกไม้ประหลาด ดอกของมันราวกับหลิวหลี ยามที่มันต้องแสงแดด กลีบดอกเป็นสีชมพูอ่อน งดงามยิ่ง หากท่านอ๋องรับปากว่าจะแต่งซีเอ๋อร์เป็นพระชายา ซีเอ๋อร์จะไปเก็บมาให้ดีหรือไม่’เขาหลับตาลง ภาพรอยยิ้มสดใสพลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาเย็นชาและท่าทีห่างเหินที่นางมีต่อเขาในปัจจุบันเซียวจิ่งถิงลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดจาง ๆ พาดผ่านในแววตา สตรีที่เคยเอาอกเอาใจและมีเพียงเขาในสายตา เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใดกัน วันที่นางกินขนมพิษชิ้นนั้นเข้าไป หรือเป็นตั้งแต่วันที่เขารับหลิวซือซือเข้ามาในจวนอ๋องหลี่หมิงซีที่หลงรักเขาตามหึงหวงราวกับสตรีบ้า บัดนี้กลับรังเกียจเขาราวกับสิ่งโสโครก เขาเคยคิดว่านางแสร้งปล่อยเพื่อจับ ทว่าความจริงแล้ว นางต้องการปล่อยไม่ได้ต้องการจับอีกต่อไปยิ่งคิดหัวใ

ตอนที่ 56 คงไม่ใช่สีเขียวกระมังค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ เซียวจิ่งถิงหลับสนิทไม่ได้ฝันถึงสิ่งใดเลย ครั้นเมื่อตื่นมาเขาก็อดจะผิดหวังไม่ได้“หรือต้องไปนอนค้างที่เรือนเล็กท้ายจวนเท่านั้น”เขาไม่ใช่คนงมงาย ทว่าหลังจากที่ได้นอนเรือนเล็กไปสองครั้ง เขาก็ฝันไปถึงสองครั้งเช่นกัน“คืนนี้ค่อยไปนอนที่นั่นดูสักคืน”“ท่านอ๋องตื่นบรรทมแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยกน้ำเข้าไปได้หรือ”ไม่รอให้เจ้านายเอ่ยปาก ฟู่กงกงก็เผลอผลักประตูเข้ามาแล้ว ทว่าเมื่อเข้ามาก็ได้ยินคำพูดของท่านอ๋องแว่ว ๆ จึงได้รีบเอ่ยถาม เพราะจะได้ไปแจ้งทางเรือนเหล่านั้นเอาไว้ล่วงหน้า“ท่านอ๋องจะไปค้างที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ฟู่กงกงได้ยินเสียงจากด้านใน ก็รีบยกอ่างน้ำเข้ามา“เรื่องของข้า เจ้าเตรียมชุด ข้าจะเข้าวังประชุมเช้า” เซียวจิ่งถิงถลึงตาใส่ ก่อนจะล้างหน้าจัดการตนเองให้เรียบร้อย ไม่รอรับอาหารเช้า ก็รีบไปประชุมขุนนางที่วังหลวงแล้วบรรยากาศการประชุมเช้าดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด มีเพียงเสียงลมหายใจ และเสียงฟันที่กระทบกันเพราะความหนาวเท่านั้น ขุนนางแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝ่ายบุ๋นยืนฝั่งซ้าย ฝ่ายบู๊ยืนฝั่งขวา เรียงตามลำดับขั้นเซียวจิ่งถิงยืนอยู

ตอนที่ 58 หยั่งเชิงเซียวจิ่งถิงเงยหน้าขึ้น จ้องมองพระชายาที่ขึ้นเสียงสูงอย่างผิดปกติ ริมฝีปากหยักยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“อ้อ....” เขาเอ่ยออกมาครึ่งคำ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย “เหตุใดเล่า”หลี่หมิงซีชะงัก รู้ตัวว่าตนเองเผลอหลุดอาการออกไป นางรีบสูดลมหายใจ ปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่งดังเดิม“หม่อมฉันเคยอ่านบันทึกภูมิศาสตร์เพคะ ดินที่เจียงหนานร่วนซุยนัก แม้รากฐานเขื่อนจะแข็งแรง แต่หากฝนตกหนักต่อเนื่อง ย่อมต้านทานกระแสน้ำไม่ไหว จะเอาชีวิตราษฎรไปเสี่ยงกับความประมาทไม่ได้เด็ดขาด”เซียวจิ่งถิงหรี่ตาลง แววตาคมจ้องใบหน้าหวานนิ่ง ๆ แม้สีหน้าจะเรียบเฉย ทว่าหลี่หมิงซีกลับรู้สึกกดดันยิ่ง“พระชายารอบรู้ถึงเพียงนี้...” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ “เช่นนั้นลองทายดูสิว่า การล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิในเดือนหน้า ผู้ใดจะชนะ”หลี่หมิงซีถลึงตาใส่ “ข้าไม่ใช่หมอดูเสียหน่อย จะไปรู้ได้อย่างไร”หญิงสาวแค่นเสียงเหยียดยิ้มร้าย “แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้”เซียวจิ่งถิงยกคิ้วถาม สายตาทั้งสองประสานกันราวกับกำลังประลองอะไรบางอย่าง“อื้ม... ลองว่ามาสิ พระชายารู้สิ่งใด”“รู้ว่า... อีกประเดี๋ยว สตรีของท่านอ๋อง ก็คงจะแห่กันมาเต็มเรื