Masukตอนที่ 68 คับแคบไปหน่อย“บอกท่านแม่ด้วย ว่าง ๆ ข้าจะไปหาท่าน”เห็นหลี่หมิงเวยพยักหน้าแล้ว หลี่หมิงซีก็ปิดผ้าม่านลง บรรยากาศบนรถม้าเงียบเชียบเช่นเดียวกับขาไป เซียวจิ่งถิงเอนกายพิงพนัก หลับตาลง ทว่าหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น“เจ็บหรือเพคะ”“ตึง ๆ มากกว่า” เขาตอบโดยที่ไม่ได้ลืมตาจากนั้นทั้งสองก็เงียบลงไปอีกครั้ง“เจ้าไม่อยากให้พี่รองแต่งกับสิบสี่หรือ”“ท่านอ๋องก็ตรัสเองมิใช่หรือเพคะ ว่ามารดาของนางเคยวางยาเสด็จแม่” หลี่หมิงซีเอ่ยเสียงเรียบ “มารดาเป็นเช่นไร บุตรดีย่อมเป็นเช่นนั้น ยิ่งมีหลินกุ้ยเฟยเป็นผู้เลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเยาว์ องค์หญิงสิบสี่ย่อมถูกฟูมฟักให้เป็นหมากตัวหนึ่ง ดีไม่ดี... การแต่งงานครั้งนี้อาจมิใช่การเชื่อมวาสนา แต่เป็นการผูกชะตาแค้นมากกว่า”“ก็จริง หลินกุ้ยเฟยกับอวี้อ๋องต้องการสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเอง นางตั้งใจส่งเจ้าสิบสี่เข้ามาอยู่ข้างกายพี่รอง คงต้องการสอดแนม”เรื่องนี้หลี่หมิงซีก็ย่อมรู้ ทว่าชาติก่อนไม่มีเรื่องเหล่านี้ หรือว่านี่จะเป็นการขยับปีกของผีเสื้อ หรือเพราะตัวนางแทรกแซงดวงชะตา จึงทำให้ทุกอย่างไม่เป็นเช่นเดิม หญิงสาวยกข้อมือตนเองขึ้นดู ปานดอกเหมยยังคงเด่นชัดนั่นน่ะ
ตอนที่ 67 สมรสพระราชทานงานล่าสัตว์จบลงโดยที่ไม่มีพระโอรสทั้งสามเข้าร่วม องค์ชายเก้าก็ยังเด็กเกินไป จึงได้แต่ติดตามดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้นและผู้ชนะในการล่าสัตว์ปีนี้ก็เป็นของคุณชายรอง หลี่หมิงเวย ผู้ที่ใคร ๆ ต่างก็คาดไม่ถึง หลี่หมิงซีเดินยิ้มเข้าไปหาพี่รองของนางด้วยความดีใจ“ยินดีกับพี่รองด้วยเจ้าค่ะ”“ขอบใจเจ้ามาก แต่ที่ข้าชนะนั้นก็เพราะจิ้งอ๋องมิได้ลงสนาม หากปีนี้ท่านอ๋องไม่ได้บาดเจ็บ มีหรือชัยชนะนี้จะเป็นของข้า”“พี่รองถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฝีมือยิงธนูของท่านก็ไม่เป็นรองผู้ใด บางทีพี่ใหญ่ก็สู้ท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ” นางขยิบตาอย่างซุกซน ที่พี่ใหญ่ของนางสู้ไม่ได้ นั่นเพราะพี่ใหญ่ถนัดวิชาหอกทวนมากกว่าในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังหยอกล้อกันอยู่ เจิ้งกงกงก็ก้าวออกมาเบื้องหน้าลานกว้าง พร้อมกับถือม้วนราชโองการและของรางวัล“ฝ่าบาทมีรับสั่ง! ผู้ชนะเลิศในงานล่าสัตว์ปีนี้ คุณชายรองหลี่หมิงเวย ได้รับประทานคันธนูจินหลงจากคลังหลวง และทองคำร้อยชั่ง อีกทั้ง... ประทานสมรสกับองค์หญิงสิบสี่!”สีหน้าของหลี่หมิงซีพลันเปลี่ยนไปในพริบตา นางกำลังจะก้าวไปคัดค้าน ทว่าก็ถูกมือหนากุมเอาไว้เสียก่อน“อย่า!” เสียงเข้มเอ่ยห
ตอนที่ 66 ไม่กล้าถามมือที่กำลังปลดสายคาดเอวชะงักนิ่ง หลี่หมิงซีเงยหน้าสบตากับสวามี ที่แม้จะหน้าซีดเซียว ทว่าริมฝีปากกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ผู้ใดอยากถอดกางเกงท่านกัน! หม่อมฉัน... หม่อมฉันเพียงแค่จะดูว่าท่านมีบาดแผลที่อื่นอีกหรือไม่ต่างหาก!”“เช่นนั้นพระชายาคิดว่า ข้าจะบาดเจ็บที่ใด ตรงนั้นหรือ”เขาจับมือนางเลื่อนไปวางที่ตรงกลางกายเขาหลี่หมิงซีรู้สึกว่าฝ่ามือตนเองร้อนผ่าว ใบหน้าก็เริ่มแดงซ่าน นางหลุบสายตาลง ก่อนจะดึงมือกลับพลางถลึงตาใส่“แล้วเหตุใด เจ้าจึงคิดว่า ตรงนั้นของข้าจะบาดเจ็บ มิใช่ควรเป็นเสด็จพี่หรือ”ดวงตาหลี่หมิงซีเบิกกว้างขึ้นนี่ก็บอกได้แล้วว่า เรื่องที่หลินซินเหยียนถูกยิงตกม้านั้น ล้วนเป็นฝีมือของเขาทั้งสิ้น! แท้จริงแล้วเซียวจิ่งถิงเองก็เกิดใหม่เช่นเดียวกัน!ร่างอรชรเซถอยหลัง สีหน้าหวาดหวั่นจนชายหนุ่มจับสังเกตได้เขายื่นมือออกไป หมายจะกุมมือนางเอาไว้ ทว่าเสียงฝีเท้าที่ฟังดูร้อนรนก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม พร้อมกับฮ่องเต้และฮองเฮาที่พาหมอหลวงเข้ามาเสียก่อน“ถิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”ฮองเฮารีบเข้ามานั่งข้างเตียงด้วยความร้อนใจพลางกุมมือบุตรชายเอาไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลออกมาด้ว
ตอนที่ 65 รอให้ค่ำมืดก่อนไม่ได้หรือไรเซียวจิ่งถิงไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเขากำลังสร้างความสงสัยให้กับพระชายาเป็นอย่างมาก เส้นทางที่ควรเกิดขึ้นกับอีกคน แต่กลับไปเกิดกับอีกคน คิดอย่างไรก็แปลกเกินไป ทว่าจิ้งอ๋องกลับไม่ได้คิดมากมายเช่นนั้นเซียวจิ่งถิงควบม้าเข้าไปในป่าเพื่อตามหาองค์รัชทายาท ทว่าขี่ไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็เจอกับขบวนของอวี้อ๋องที่กำลังล่าสัตว์จนได้กองใหญ่“น้องแปด เจ้ายังล่าไม่ได้อะไรสักตัวเลยหรือ ให้พี่รองแบ่งให้เอาหรือไม่”เซียวจิ่งอวี้ร้องทัก พลางเบี่ยงตัวให้ดูกองภูเขาสัตว์ที่ตนเองล่าได้เซียวจิ่งถิงกระตุกสายบังเหียนให้ม้าหยุดชะงัก สายตาคมกริบตวัดมองพี่ชายต่างมารดาอย่างเย็นชา“เสด็จพี่รองท่านเก่ง จิ่งถิงยอมรับ”แม้จะได้ยินวาจาชื่นชม แต่อวี้อ๋องกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไม่ได้รู้สึกดีกับคำชมนั้นแม้แต่น้อย“ทว่า... ท่านได้รับมอบหมายให้จัดการความปลอดภัยในเขตล่าสัตว์ เหตุใดจึงปล่อยให้มีเสือหลุดเข้ามาได้!”รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของอวี้อ๋องแข็งค้าง ที่เขตป่าลึกมีทหารเฝ้าเอาไว้แล้ว ไม่มีทางที่เสือจะหลุดเข้ามาได้แม้จะบอกว่าเทศกาลล่าสัตว์ป่า แต่ใครจะปล่อยให้มีสัตว์ร้ายเข้ามา
ตอนที่ 64 คุณหนูหลินถูกยิงเช้าวันต่อมา เซียวฮ่องเต้ประกาศเริ่มงานล่าสัตว์ประจำปีอย่างเป็นทางการ องค์รัชทายาทเซียวจิ่งเหยาควบม้านำขบวนออกไปเป็นคนแรก ตามด้วยอวี้อ๋อง และเชื้อพระวงศ์ จากนั้นก็เป็นพวกขุนนางทั้งหลายเซียวจิ่งถิงมองไปยังอาชาที่เสด็จพี่ควบขี่ ก็สบถออกมาหนึ่งคำ ช่างหัวรั้นเหมือนลา เขาหันไปบอกให้หย่งสือตามรัชทายาทไปก่อน ส่วนตนเองก็รั้งหัวม้าไปหาหลี่หมิงเวย“คุณชายรอง ประเดี๋ยวเจ้าพาน้องสาวของเจ้าไปด้วย นางเพิ่งเข้าร่วมงานปีแรก อาจจะยังไม่คุ้นชิน”“ท่านอ๋องไม่ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ ซีเอ๋อร์... กระหม่อมหมายถึงพระชายาขี่ม้ายิงธนูมาตั้งแต่เด็ก เรื่องพวกนี้นับเป็นอันใดได้”“ข้าไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น คุณชายรองอยู่เมืองหลวงมานานแล้ว น่าจะรู้ว่าเหล่าสตรีสูงศักดิ์น่ารังเกียจเพียงใดกระมัง”ไม่ต้องให้ท่านอ๋องต้องพูดซ้ำ หลี่หมิงเวยก็เข้าใจแล้วหากบอกว่าเสือในป่าน่ากลัวแล้ว ก็ยังไม่เท่าการแก่งแย่งชิงดีของเหล่าคุณหนูหน้าขาว หากมีผู้ใดเด่นเกินหน้า พวกนางก็พร้อมใจกันกำจัดให้สิ้นซาก น้องสาวเขาเป็นสตรีเรียบร้อยปานนั้น จะสู้ได้อย่างไร“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องอย่าได้กังวล”กำชับกับหลี่
ตอนที่ 63 แลกม้ากันเซียวจิ่งถิงปล่อยให้สองพี่น้องพูดคุยกันไปก่อน ส่วนตนเองก็รีบไปที่กระโจมรัชทายาท เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เสด็จพี่ประสบเหตุร้ายแล้วผู้ใดจะเข้ามาแทนที่ แม้ในใจจะมีความรู้สึกราง ๆ ว่าตำแหน่งนั้นอาจจะมีส่วนของเขา ทว่าเขาไม่ต้องการ!“จิ้งอ๋อง มาหารัชทายาทหรือ” กู้ซีเยว่ พระชายารัชทายาทเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาเซียวจิ่งถิงประสานมือ หยุดปลายเท้าเอาไว้ที่หน้ากระโจม มิได้เข้าไปเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ตัวเขารู้จักหลีกเลี่ยง แต่เสด็จพี่น่าตายของเขาผู้นั้นกลับไม่เคยคิดจะหลีกเลี่ยง ยามที่ได้พระชายาของเขา ก็แสดงความดีใจจนออกนอกหน้า!“คารวะพี่สะใภ้ เสด็จพี่อยู่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”กู้ซีเยว่ส่ายหน้าช้า ๆ กิริยาสมกับตำแหน่งว่าที่ฮองเฮา นั่นอาจเพราะนางถูกวางตัวให้เป็นชายารัชทายาทมาตั้งแต่เด็กกระมัง“ตามเสด็จไปที่กระโจมเสด็จพ่อตั้งแต่ขบวนมาถึงแล้ว ยังไม่ได้มาที่กระโจมเลย จิ้งอ๋องมิได้ไปด้วยหรอกหรือ”“ไม่ได้ไปพ่ะย่ะค่ะ ข้าไปส่งพระชายาก่อน แล้วจึงมาหาเสด็จพี่”“น้องแปดกับน้องสะใภ้ช่างรักใคร่กลมเกลียว รัชทายาททรงเป็นห่วงอย่างเสียเปล่าแล้ว”ไม่ใช่ไม่เคยหึงหวง แต่หึงหวงแล้วจะได้อะไร ในเม







