All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 หลงตัวเอง“ซีเอ๋อร์เจ้าสบายดีหรือไม่ ไม่เจอกันนานดูเหมือนจะผอมลงไปบ้างแล้ว”ครั้นส่งสามีและบุตรชายคนโตจนลับสายตา จ้าวหว่านหรูก็ยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความห่วงใย นางกุมมือบุตรสาวเอาไว้ ในใจก็พลันปวดร้าว นั่นอย่างไรซีเอ๋อร์ของนางผอมลงจริง ๆ“ซีเอ๋อร์สบายดีเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”หลี่หมิงซียิ้มปลอบใจมารดา ก่อนจะหันไปหาบุตรชายคนรองของสกุลหลี่ที่ยืนพยุงไม้เท้าอยู่ด้านข้าง“ขาพี่รองเป็นอย่างไรบ้าง”นางขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงสองคน“พี่รองระวังบ่าวรับใช้ในเรือนท่านให้ดี วันที่ท่านตกม้ามิใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนจงใจบอกเส้นทางของท่านให้ศัตรูรู้”หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น หลี่หมิงซีก็มานั่งทบทวน และนางก็จำได้แล้วว่า วันที่สกุลหลี่ประสบเคราะห์บ่าวรับใช้พี่รอง ก็ไปอยู่กับหลิวซื่อจื่อ หลี่หมิงเวยเบิกตากว้าง สันกรามขบเข้าหากันแน่น แววตาฉายความดุดัน ผู้ใดกันที่กล้าหักหลังเขา“เป็นผู้ใด!”“พี่รองท่านต้องจับตาดูเอง กลับไปเถิดตรวจดูข้าวของในห้องท่านว่ามีสิ่งใดหายไปบ้าง หรือมีสิ่งใดเพิ่มมา โดยเฉพาะของสตรี”หลี่หมิงเวยยังไม่ทันได้พูดสิ่งใด รัชทายาทเ

ตอนที่ 33 ตัดขาดเยื่อใยหลี่หมิงซีทอดสายตามองข้อมือที่ว่างเปล่าของตนเอง เนิ่นนานนับชั่วยามที่นางเอาแต่นั่งนิ่งเงียบ รอยดอกเหมยที่หายไปหนึ่งดอก ช่างเป็นการเตือนสติให้กับนางเป็นอย่างดีเมื่อก่อนนางคิดว่าจะเล่นแมวจับหนู ค่อยเป็นค่อยไป ทว่าบัดนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แม้เทพซือมิ่งจะน่าชังไปบ้าง ทว่าก็ยังมอบโอกาสให้นางถึงสามครั้ง ชีวิตคนเราจะมีสามครั้งบ่อยแค่ไหน ยามนี้เสียไปแล้วหนึ่ง อีกสองย่อมต้องหวงแหน นางหลับตาลงซึมซับความรู้สึกของการรอดตายอย่างเงียบ ๆ“พระชายา... ท่านอ๋องเสด็จมาเพคะ”เสียงของชิงจู๋ที่ดังขึ้นหน้าประตู ทำให้ดวงตาที่ปิดสนิทลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาของหลี่หมิงซีเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางจะเฝ้ารอความตายที่นี่ไม่ได้อีกแล้วยังไม่ทันได้บอกให้เข้ามา ประตูห้องก็ถูกผลักออกแล้ว ร่างกำยำของเซียวจิ่งถิงก้าวเข้ามาด้านใน ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยความเย็นชาเช่นเดิม“ฟื้นแล้วหรือ” เซียวจิ่งถิงถามเสียงห้วน เขากวาดตามองนางอย่างแนบเนียนหนึ่งครั้ง จากนั้นก็เดินไปสะบัดชายอาภรณ์นั่งลงบนเก้าอี้กลางห้อง“อย่าคิดว่าเจ้ารับดาบแทนข้าแล้ว ข้าจะซาบซึ้งจนยอมมอบหัวใจให้เจ้า หลี่หมิงซี... การกระทำโง่เข

ตอนที่ 35 เรื่องเล่าจวนป๋อ“บาดแผลของพระชายาสมานกันดีแล้ว สะเก็ดก็แห้งดี กระหม่อมปรุงยาลบรอยแผลเป็นเอาไว้ ทาเช้าเย็นจนกว่าจะหมด ก็จะไม่ทิ้งรอยเอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลี่หมิงซีพยักหน้าให้ชิงจู๋รับตลับยาจากหมอไป๋ จากนั้นก็ยื่นถุงผ้าที่ใส่ตั๋วเงินไปให้“กระหม่อมทำตามหน้าที่ มีเบี้ยหวัดของจวนอ๋องอยู่แล้ว พระชายาไม่จำเป็นต้องให้เพิ่ม”“นั่นส่วนของจวนอ๋อง นี่เป็นสินน้ำใจจากข้า ท่านหมอไป๋รับไปเถิด”“เช่นนั้นกระหม่อมก็ขอหน้าหนารับเอาไว้ละกันพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อท่านหมอไป๋ประสานมือคารวะและเดินคล้อยหลังออกไปจากเรือน หลี่หมิงซีก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ พลางหันไปกล่าวกับบ่าวคนสนิท“ข้าไม่ได้เจอชิงหลิงกับอู๋ถงมาพักใหญ่แล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องที่ให้ไปสืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง ประเดี๋ยวข้าจะต้องออกจากจวนไปพบพวกเขาสักหน่อย ชิงจู๋... เจ้าไปเตรียมตัวเถิด”“แต่คุณหนูเจ้าคะ บาดแผลเพิ่งจะสมาน หากออกไปกระทบกระเทือนด้านนอก...”“ข้ามิได้จะไปออกรบเสียหน่อย อุดอู้อยู่แต่ในเรือนมาเกือบเดือน กระดูกข้าแทบจะผุกร่อนหมดแล้ว” หลี่หมิงซีเอ่ยกลั้วหัวเราะตั้งแต่บาดเจ็บนางก็เก็บตัวรักษาบาดแผลอยู่ในเรือนไม่ออกไปที่ใด ทว่าในใจก็ไม่ค่อ

ตอนที่ 37 วันเกิดจิ้งอ๋องงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติจิ้งอ๋องจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โถงหน้าเต็มไปด้วยขุนนางและแขกเหรื่อที่นำของกำนัลล้ำค่ามามอบให้ พ่อบ้านซุนและฟู่กงกงทำหน้าที่รับของและจดบันทึกรายชื่อผู้มอบอย่างเรียบร้อยโดยมีหลิวซือซือคอยสั่งการอยู่เบื้องหลัง“จดเอาไว้และแยกของกำนัลไปเก็บในห้องด้านใน ฟู่กงกงอย่าลืมไปตรวจดูห้องครัวด้วย ห้ามมีสิ่งใดผิดพลาดเด็ดขาด”“พ่ะย่ะค่ะพระชายารองหลิว”แม้จะไม่พอใจกับคำว่าชายารอง ทว่านางก็ต้องฝืนยิ้มเอาไว้ในขณะที่โถงหน้าเริ่มมีเหล่าขุนนางทยอยกันมาอย่างไม่ขาดสาย หลี่หมิงซีก็ปรากฏขึ้น แม้จะไม่อยากออกมา แต่เพราะยังคงเป็นพระชายาอย่างไรนางก็ต้องมาอย่างเลี่ยงไม่ได้“คารวะท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันไม่ได้มาสายใช่หรือไม่”เซียวจิ่งถิงปรายตามอง ครั้นเมื่อเห็นว่าเหล่าฮูหยินกำลังมองอยู่ เขาก็ยื่นมือไปดึงนางมายืนข้าง ๆ“ไม่เลยชายารักจะช้าสักหน่อย อ๋องอย่างข้าก็เข้าใจได้”“นั่นนะสิเพคะ พระชายามาช้าเพราะมัวแต่แต่งกายเพื่อท่านอ๋องจริงหรือไม่เพคะ”“ฮูหยินล้อเล่นแล้ว ท่านอ๋องของข้ามิได้มองคนที่หน้าตา ทว่ามองคนจากจิตใจต่างหาก”ยิ่งเป็นสตรีใจทรามราวอสรพิษ ท่านอ๋องยิ่งชอบ เช่

ตอนที่ 39 ก็แค่หมากัดเซียวจิ่งถิงดันร่างของหลี่หมิงซีจนแผ่นหลังแนบชิดกับผนังหิน เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดุดัน รสจูบเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า มือหนากระชากซับในกระโปรงที่ขาดวิ่นออกให้พ้นทางไร้ซึ่งการเล้าโลมหรือความอ่อนโยนใด ๆ เขาปลดสายคาดเอวลง มือจับแก่นกายใหญ่ชักรูดจนแข็งตัว ก่อนจะถูไถที่ปากทางเข้า“เจ้าเลือกเองนะ อย่าหาว่าข้าไร้ปรานี”เสียงทุ้มกระซิบริมหู ริมฝีปากหยักกดจูบที่ซอกคอหอม เส้นชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ของนางทำเอาเลือดในกายเขาเดือดพล่าน“อื้อ... ร้อน ข้าร้อนมาก ท่านแม่ช่วยลูกด้วย”ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้ม อ้าปากกัดลงไปที่ลาดไหล่นางจนได้กลิ่นคาวเลือด“มารดาช่วยเจ้าไม่ได้หรอก มีแต่ข้าที่ช่วยเจ้าได้”พูดจบก็กระแทกแท่งหยกที่ปลายหัวหยักเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรัก จนสุดทาง“กะ... กรี๊ด... เจ็บ! เอาออกไป”สติที่พร่าเบลอกลับมาแจ่มแจ้งอีกครา นางผลักดันทุบตีอย่างบ้าคลั่ง ทว่าคนที่เพิ่งผ่านความคับแคบเข้ามา ถึงกับเชิดหน้าคำราม เขาแทบจะแตกออกมาเพราะแค่ได้ซุกตัวในช่องอุ่น ร่างกำยำกัดฟันจนสันกรามนูน“เอาออกหรือ ได้!”เขาดึงออกอย่างที่นางบอกจริง ๆ หลี่หมิงซีคล้ายรู้สึกวูบโหวง สะโพกเล็กขยับ