All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 40 ชายชู้เสียงฝีเท้าและโวยวายของคนกลุ่มใหญ่ดังใกล้เข้ามาทุกขณะเซียวจิ่งถิงขมวดคิ้วแน่น จ้องมองใบหน้าหวานที่แม้จะเย่อหยิ่ง แต่ก็ปกปิดอาการเหนื่อยล้าไม่มิด“เจ้าให้พวกนางมาหรือ” คำถามเบาปัญญาอันใดกันหลี่หมิงซีกลอกตาขึ้น“ข้าจะต้องให้พวกนางมาดูความอัปยศของตนเองทำไม” หญิงสาวแค่นเสียงเย้ยหยัน จากนั้นก็พยายามจะฝืนกายลุก ทว่านางก็รู้สึกถึงธารน้ำที่ไหลออกมาตามซอกขาริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากัน สีหน้าเผยความเก้อกระดากออกมาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นเดิม“หลี่หมิงซีเจ้าคิดว่าการร่วมรักกับอ๋องอย่างข้าคือความอัปยศหรือ!” นางคิดว่าการที่ได้มอบตัวให้เขาคือความอัปยศ นี่สกุลหลี่ไม่สอนนางหรือว่า สตรีเมื่อออกเรือน ก็ย่อมมอบกายใจให้สวามี!“มิเช่นนั้นเล่า” นางย้อนถามอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเกาะผนังภูเขาหยัดกายยืนขาสั่น“อวดเก่ง!” ร่างกำยำเดินเข้าไปช้อนตัวนางขึ้นมาอุ้ม ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง ๆ ไม่มีวาจาใดเอ่ยออกมา“เร็วเข้าทุกคน พวกท่านคงไม่เคยเห็นแน่ ๆ ที่สวนของจวนจิ้งอ๋องมีดอกโบตั๋นมรกตที่ได้รับพระราชทานจากไท่เฮา” อนุเจียงพูดจบก็ถอนหายใจเบา ๆ“เฮ้อจะว่าไป ข้าก็ได้แต่ยืมดอกไม้ถวายพระ เพราะ

ตอนที่ 42 ยาห้ามครรภ์“แม่นมหลัวไปหายาห้ามครรภ์ให้ข้า” เสื้อคลุมในมือของแม่นมหลัวพลันหลุดมือหล่นลงพื้นนางเงยหน้าขึ้นมองคุณหนูด้วยความตกใจ จากนั้นก็ร้องไห้ออกมา “คุณหนู... ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ ของสิ่งนั้นไม่ใช่ว่าจะมีผู้ใดเห็น จะเสียไปแล้วก็เสียไป หากวันใดจำเป็นต้องร่วมหอกับท่านอ๋อง ก็แค่หยดเลือดลงไปก็พอ”นางเดินไปกอดหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด แม้ไม่ใช่ลูก ในใจก็เหมือนลูกไปนานแล้ว “ชิงจู๋นังเด็กชั่วนั่น ข้าบอกแล้วให้ดูแลคุณหนูให้ดี หากเป็นชิงหลิงต้องไม่มีวันยอมให้ท่านถูกนังจิ้งจอกสกุลหลิวเล่นงานได้แน่ ๆ”เรื่องที่เกิดขึ้นในงานวันประสูติจิ้งอ๋อง แม้แม่นมหลัวจะไม่ได้ตามไปรับใช้ ทว่าเรื่องที่ท่านอ๋องสั่งลดขั้นอนุเจียง ก็ถูกประกาศไปทั่วจวนแล้ว อนุเจียงคงถูกนังจิ้งจอกซือซือหลอกล่อให้มาวางยาคุณหนูของนาง ก่อนหน้านั้นนางได้ยินว่ามีบุรุษลักลอบเข้ามาในเรือนหลัง ท่านอ๋องสั่งให้ไล่ล่าอย่างลับ ๆ หรือบุรุษผู้นั้นจะ...“ฮือ ๆ คุณหนูช่างน่าสงสารนัก” หลี่หมิงซีถอนหายใจอย่างปวดหัวนางดันตัวออกจากอ้อมกอดของแม่นมหลัวเบา ๆ ก่อนจะกุมมือนางที่เริ่มเหี่ยวย่นเอาไว้ “แม่นม ท่านเลอะเลือนไปใหญ่แล้ว ผู้ท

ตอนที่ 44 ปิดปากผู้ใดจะคิดว่าที่เรือนเล็กของทาสเลี้ยงม้า จะซุกซ่อนโจรชั่วที่จิ้งอ๋องให้ตามล่าหาตัวอยู่ แม้ความจริงแล้ว เซียวจิ่งถิงเองก็จะไม่รู้ว่าเมื่อตอนกลางวันจะมีโจรซ่อนตัวอยู่จริงหรือไม่แต่หากให้คาดเดาจากเรื่องราว เขาก็เดาได้ไม่ยาก เรื่องราวของเหล่านางสนมในวังก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ สนมคนไหนถูกวางยา สนมที่เป็นต้นเหตุย่อมต้องจัดเตรียมบุรุษเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงคาดเดาเอาว่า อนุเจียงน่าจะเตรียมชายหนุ่มเอาไว้เช่นกันสิ่งที่เซียวจิ่งถิงคิดนั้นไม่ผิด หากแต่ผิดที่อนุเจียงมิได้เตรียมผู้ใด คนที่จัดวางคนเอาไว้ คือสตรีอ่อนหวานที่อยู่ในดวงใจของเขานั่นเอง“เตียวซานไอ้ตัวขี้เกียจ! เหตุใดวันนี้เจ้าไม่เอาหญ้ามาให้ม้ากิน”ชายชราผู้ดูแลคอกม้าตะคอกด่าพร้อมกับผลักประตูเรือนพักทาสเข้ามา เตียวซานที่นอนอยู่บนเตียงตวาดอย่างรำคาญ เขาล้วงก้อนเงินในอกเสื้อโยนใส่หน้าอีกฝ่าย“ท่านลุงเอาไปดื่มสุราเถิด ข้าจะนอน!”ชายชรารับเงินมาด้วยความตกตะลึง ทาสชั้นต่ำเช่นมันไปเอาเงินมาจากที่ใด ทว่าเมื่อเห็นเป็นเงินแท้ก็บ่นพึมพำสองสามประโยคแล้วรีบเดินจากไปคล้อยหลังชายชรา เตียวซานก็ดึงเอี๊ยมสีแดงสดออกจากอกเสื้อ เขาสูดดมกลิ่นห

ตอนที่ 46 คนไม่พอหลี่หมิงซีให้แม่นมหลัวตรวจสอบข้าวของที่จิ้งอ๋องส่งมาอย่างละเอียด นางสั่งการต่อหน้าฟู่กงกง มิได้หลบหลีก“พระชายาวางพระทัยได้ ท่านอ๋องส่งแต่ของดี ๆ มาให้พ่ะย่ะค่ะ”ฟู่กงกงมองแม่นมชราและชิงจู๋เปิดแต่ละหีบ จากนั้นก็ทั้งดม ทั้งใช้เข็มแทง กว่าจะครบทุกหีบ สีหน้าเขาก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว‘โธ่เอ๋ย... ท่านอ๋องของบ่าว จะทำดีกับพระชายาเสียหน่อย แต่กลับถูกระแวงสงสัยเสียได้’“ไม่มีพิษเพคะ” แม่นมหลัวย่อกายรายงานหลี่หมิงซีพยักหน้าขึ้น นางกวาดตามองไปยังหีบสมุนไพร จากนั้นก็หยิบเสวี่ยเหลียน[1] และรากตี้หวง ซึ่งล้วนเป็นสมุนไพรบำรุงสตรีที่มีธาตุเย็นจัดขึ้นมาดูเซียวจิ่งถิงรู้ได้อย่างไรว่าร่างกายนางมีธาตุเย็น คราแรกก็คิดว่าเขาจะแอบนำสมุนไพรที่มีฤทธิ์ห้ามครรภ์มาให้ ที่ไหนได้ทุกอย่างล้วนเป็นของบำรุงทั้งสิ้น เขากำลังทำอันใดอยู่กันแน่ มอบของกำนัลโดยที่ไม่มีความชอบ ไม่ใช่คนดีก็ย่อมต้องการหลอกใช้ หรือว่าไทเฮาเรียกนางเข้าวังอีกแล้ว“ชิงจู๋ นำของพวกนี้ไปเก็บไว้ในคลังให้หมด”“เพคะ”ชิงจู๋และแม่นมหลัวช่วยกันขนข้าวของมากมายไปเก็บที่ห้องเก็บของ ฟู่กงกงก็สั่งให้นางกำนัลที่ตนเองพามาช่วยกันไปด้วยเ

ตอนที่ 48 สืบเวรยามจวนอ๋อง“ท่านพ่อบ้าน ท่านจะตรวจอีกนานแค่ไหน อาซื่อถูกท่านอ๋องตรวจสอบไปหนึ่งรอบแล้วนะ”เตียวซานเอ่ยปากเร่งเร้าเมื่อเห็นพ่อบ้านวัยกลางคนเอาแต่จ้องมองใบหน้าและประวัติของอาซื่ออย่างละเอียดพ่อบ้านตวัดสายตามอง ก่อนจะลูบที่ใต้คางของอู๋ถงอีกครั้ง เตียวซานเห็นดังนั้นก็บ่นไม่หยุด“ใบหน้าอาซื่อมีสิ่งใดกันแน่ ถึงได้ลูบคลำกันไม่หยุด ข้าว่าใบหน้าข้ายังดูดีกว่าอีก เหตุใดไม่ลูบหน้าข้าบ้าง”พ่อบ้านซุนลดมือลง ก่อนจะตวัดพู่กันลงในกระดาษซวนจื่อ จากนั้นก็ยื่นมันให้กับอู๋ถง“จวนอ๋องมีกฎเกณฑ์ ท่านอ๋องให้ข้าจัดการ ข้าย่อมต้องทำหน้าที่ให้รัดกุม ในเมื่อเจ้าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เช่นนั้นก็ลงนามเป็นบ่าวขายตัวก็แล้วกัน”“ท่านพ่อบ้านขอรับ ความจริงข้าบอกท่านอ๋องแล้วว่า ข้าเป็นชาวยุทธ์ แต่เพราะข้ายากจนข้นแค้น อาจารย์ก็มาด่วนจากไป แต่ข้าไม่ต้องการเป็นทาสไปตลอดชีวิตนะขอรับ ข้าขอประทับตราเป็นบ่าวไถ่ถอนได้หรือไม่”พ่อบ้านซุนชะงักพู่กันในมือ หรี่ตามองบุรุษตรงหน้าอีกครั้ง ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าท่านอ๋องทรงทดสอบวรยุทธ์ของคนผู้นี้ด้วยพระองค์เองแล้ว เขาก็พยักหน้าในจวนอ๋องไม่ได้จำกัดว่าจะต้องทำสัญญาตายเป็นทาส