All Chapters of ยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: พ่ายแพ้แก่พิษเสน่หาลมหนาวแห่งยามวิกาลพัดบาดผิว ทว่าบนหลังม้าศึกเหงื่อโลหิตที่กำลังควบทะยานกลับสู่จวนชินอ๋องกลับร้อนระอุราวกับมีกองไฟสุมอยู่ หยางเหวินหลงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามบดเบียดแผ่นหลังบางของสตรีในอ้อมแขน ทุกจังหวะการควบม้าทำให้เรือนร่างของทั้งสองเสียดสีกันอย่างแนบแน่นผ่านเสื้อคลุมขนสัตว์จ้าวลี่อินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ร่างกายของนางบอบช้ำเกินกว่าจะรับแรงกระแทกกระทั้นบนหลังม้าได้อีก ประกอบกับฤทธิ์ยาและพิษไข้ที่เริ่มก่อตัวจากการกรำศึกรักอย่างหนักหน่วงมาทั้งคืน ผิวเนื้อที่เคยขาวผ่องบัดนี้แดงก่ำและร้อนจี๋ดั่งไฟลวก"อึก..." ร่างระหงกระตุกเกร็ง ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวอ่อนปวกเปียกพิงซบอกแกร่ง สติสัมปชัญญะของนางเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจหอบถี่และร้อนระอุเป่ารดท่อนแขนของชินอ๋องหยางเหวินหลงชะงักกึก เขาดึงบังเหียนม้าให้ชะลอความเร็วลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ร่างของสตรีที่เคยพยศและเย่อหยิ่งบัดนี้อ่อนระทวย ใบหน้างดงามซีดเผือดสลับกับแดงจัด เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้า"นี่เจ้า... เป็นอะไรไป!" น้ำเสียงดุดันที่เคยใช้ตวาดก้องเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นคว

บทที่ 13: ฉีกหน้ากาก ทวงสิทธิ์ขยี้สวาท ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าโรยตัวลงปกคลุมลานจวนอัครเสนาบดี มีเพียงเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของทุกคนเมื่อเห็นการกระทำอันอุกอาจของชินอ๋องนิ้วโป้งสากที่เปรอะเปื้อนคราบแป้งงิ้วสีขาววอกของหยางเหวินหลงหยุดนิ่งอยู่บนลำคอระหง รอยเขี้ยวสีแดงช้ำที่ฝังลึกอยู่บนผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบื้องล่างปรากฏแก่สายตา รอยกัดที่เขาเป็นคนฝากฝังไว้ด้วยแรงอารมณ์อันบ้าคลั่งเมื่อคืนนี้... ไม่มีทางที่เขาจะจำร่องรอยการตีตราของตนเองไม่ได้!นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยกราดเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นพายุทอร์นาโดแห่งความบ้าคลั่ง ความจริงที่กระแทกหน้าทำให้สติของชินอ๋องผู้เยือกเย็นขาดสะบั้น สตรีที่เขาเกลียดชังแทบอยากบีบคอให้ตาย กับสตรีที่เขาลุ่มหลงจนแทบคลั่งและเพิ่งจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันมาทั้งคืน... คือคนๆ เดียวกัน!"จ้าว... ลี่... อิน!"เสียงคำรามของหยางเหวินหลงดังกึกก้องราวกับสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไป แขนแกร่งตวัดรวบเอวบางที่สวมกระโปรงสีเขียวสะท้อนแสงแสนอัปลักษณ์เข้ามากระแทกแผงอกอย่างแรงจนจ้าวลี่อินจุกแอ้ก!"ทะ... ท่านอ๋อง จะทำอะไร ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ ฝ่าบาทมีราชโองการ

บทที่ 15: คุกสวรรค์ลนไฟสวาทเศษผงของราชโองการสีทองที่แหลกละเอียดร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมหน้าบัลลังก์มังกร ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบรัดหัวใจของขุนนางนับร้อย ฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดินถึงกับผุดลุกขึ้นยืนด้วยพระพักตร์บิดเบี้ยวโกรธา ในขณะที่ 'องค์ชายรองหยางซื่อ' กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังรอยรักสีแดงเถือกบนซอกคอขาวผ่องของจ้าวลี่อิน สตรีที่เขาหมายปองจะใช้เป็นหมากรุกทางการเมือง ทว่าบัดนี้กลับถูกย่ำยีและตีตราโดยศัตรูตัวฉกาจ!"หยางเหวินหลง! เจ้าช่างบังอาจนัก! ทำลายราชโองการ แย่งชิงว่าที่ชายารอง โทษของเจ้าคือประหารเก้าชั่วโคตร!" ฮ่องเต้ตวาดลั่นทว่าชินอ๋องผู้กุมกำลังทหารกว่าครึ่งแคว้นกลับเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ เขาดึงร่างระหงของจ้าวลี่อินเข้ามากอดแนบอกอย่างโอหัง "ประหารข้า? ฝ่าบาททรงลืมไปแล้วหรือว่าตราพยัคฆ์ทมิฬอยู่ในมือผู้ใด หากข้าตาย กองทัพนับแสนนอกด่านย่อมบดขยี้เมืองหลวงจนราบเป็นหน้ากลอง!"คำขู่กรรโชกที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวทำเอาฮ่องเต้ถึงกับผงะ หยางเหวินหลงมีอำนาจล้นฟ้าเกินกว่าจะใช้กำลังหักหาญได้ ฮ่องเต้สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเค้นเสียงสั่งการเพื่อรักษาหน้าของราชวงศ์"ทหาร! นำ

บทที่ 17: การปรนนิบัติจากมัจจุราชขบวนรถม้าตระหง่านเคลื่อนผ่านประตูใหญ่ของจวนชินอ๋อง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเกือกม้า บ่าวไพร่และทหารยามนับร้อยชีวิตคุกเข่าหมอบกราบอยู่สองข้างทาง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นที่กำลังอุ้มสตรีในชุดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำก้าวลงจากรถม้าหยางเหวินหลงตระกองกอดจ้าวลี่อินไว้แนบอก ก้าวเดินอย่างสง่าผ่าเผย ทว่าเมื่อเดินผ่านลานหน้าเรือนหลัก สายตาคมกริบก็ปะทะเข้ากับ 'สตรีสามนาง' ในชุดผ้าไหมสีสันบาดตาที่คุกเข่ารวมอยู่กับเหล่าบ่าวไพร่ พวกนางคือ 'อนุภรรยาพระราชทาน' ที่ฮ่องเต้ส่งมาเป็นหูเป็นตาในจวนเมื่อหลายเดือนก่อน ซึ่งที่ผ่านมาหยางเหวินหลงไม่เคยเรียกหาหรือแม้แต่จะชายตามอง"ท่านอ๋อง... ทรงกลับมาแล้วหรือเพคะ" สตรีนางหนึ่งที่หน้าตาสะสวยที่สุดนามว่า 'เสวี่ยเอ๋อร์' บีบน้ำตา แสร้งทำน้ำเสียงสั่นเครือชวนสงสาร นางช้อนตามองหยางเหวินหลง ก่อนจะปรายตาไปมองสตรีในอ้อมกอดของเขาด้วยแววตาอิจฉาริษยาที่ซ่อนไว้แทบไม่มิด "พวกหม่อมฉันเป็นห่วงแทบแย่... เอ๊ะ คุณหนูใหญ่จ้าว ไฉนจึงมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้เล่าเพคะ?"คำพูดที่จงใจเหน็บแนมสภาพ

บทที่ 19: พิษสวาทกลางตำหนักร้าง งานเลี้ยงต้อนรับราชทูตแห่งแคว้นเยี่ยน ณ ท้องพระโรงเต็มไปด้วยความวิจิตรตระการตา ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกตั้งแต่ที่ร่างสูงใหญ่ของ ‘หยางเหวินหลง’ ก้าวเข้ามา พร้อมกับสตรีข้างกายที่ทำให้ทุกสายตาต้องหยุดชะงักจ้าวลี่อินปรากฏตัวในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่วและเนินอกอวบอิ่ม ทว่าสิ่งที่ทำให้ขุนนางทั้งท้องพระโรงต้องเบิกตากว้าง ไม่ใช่เพียงความงดงามที่ล่มเมืองของนาง แต่เป็น ‘รอยรัก’ สีแดงเถือกที่โผล่พ้นคอเสื้อและลาดไหล่เนียน ชินอ๋องจงใจให้นางแต่งกายเช่นนี้เพื่อประกาศให้คนทั้งแผ่นดินรู้ว่า... สตรีผู้นี้ถูกเขาย่ำยีและครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบ!บนที่นั่งฝั่งราชทูต ‘มู่หรงเซวียน’ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยนหรี่ตาลง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอประกายวาววับเมื่อจ้องมองใบหน้างดงามของอดีตเถ้าแก่เนี้ยที่เขาหมายปอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนมุมปาก"ชินอ๋องช่างมีวาสนานัก... ได้ครอบครองบุปผางามที่เย้ายวนที่สุดในใต้หล้า" มู่หรงเซวียนยกจอกสุราขึ้นทักทาย สายตาจาบจ้วงกวาดมองเรือนร่างของลี่อินอย่างไม่ปิดบังหยางเหวินหลงแค่นเสียง