All Chapters of ยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21: สมรภูมิสวาทบนโต๊ะยุทธศาสตร์ ข่าวฉาวโฉ่ขององค์ชายรองและรัชทายาทแคว้นเยี่ยนแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ฮ่องเต้กริ้วจัดจนกระอักเลือด สั่งปิดข่าวและกักบริเวณองค์ชายรอง ทว่าความอัปยศนี้ไม่อาจลบล้างได้ แคว้นเยี่ยนถือโอกาสใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการประกาศศึก หยางเหวินหลงจึงไม่รอช้า เขาพาจ้าวลี่อินเดินทางออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ ‘ค่ายพยัคฆ์ทมิฬ’ ทัพหน้าชายแดนเหนือซึ่งเป็นฐานที่มั่นและดินแดนของเขาอย่างแท้จริงท่ามกลางลมหนาวที่พัดกรีดผิวและหิมะแรกที่เริ่มโปรยปราย กระโจมแม่ทัพหลังใหญ่ที่สุดตั้งตระหง่านอยู่กลางค่าย ภายในถูกจุดเตาผิงจนอบอุ่นจ้าวลี่อินในชุดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวโคร่งของชินอ๋อง ยืนทอดกายอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางกระโจม บนโต๊ะกางแผนที่ยุทธศาสตร์และหมากจำลองการรบเอาไว้ นิ้วเรียวสวยกำลังขยับหมากเหล่านั้นด้วยความสนใจ ทว่าสมาธิของนางก็ถูกทำลายลงเมื่อบานพับกระโจมถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พกพากลิ่นอายความหนาวเย็นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ เข้ามา"ข้าออกไปตรวจค่ายเพียงครู่เดียว พระชายาของข้าก็เตรียมจะบัญชาการรบแทนข้าเสียแล้วรึ?" หยางเหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ

บทที่ 23: รางวัลของพยัคฆ์ ท่ามกลางซากศพและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งหน้าค่ายพยัคฆ์ทมิฬ หยางเหวินหลงไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาขัดจังหวะ เขากระชับวงแขนอุ้มร่างของจ้าวลี่อินในชุดเกราะอ่อนสีเงินที่เปรอะเปื้อนเลือดศัตรู ก้าวอาดๆ กลับเข้าสู่กระโจมแม่ทัพ ท่ามกลางสายตาเทิดทูนและยำเกรงของทหารนับหมื่นที่คุกเข่ารอรับเสด็จ ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามอง พระชายาผู้นี้พิสูจน์แล้วว่านางไม่ใช่บุปผาในเรือนกระจก แต่เป็นนางพญาพิษร้ายที่คู่ควรกับเทพแห่งสงคราม!ทันทีที่พ้นสายตาผู้คนและบานพับกระโจมปิดลง... สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกเร้าจากอะดรีนาลีนในสมรภูมิรบก็ระเบิดออก!หยางเหวินหลงจับร่างของลี่อินกระแทกเข้ากับเสากระโจมต้นใหญ่ โน้มใบหน้าลงไปบดจูบเรียวปากอวบอิ่มอย่างป่าเถื่อนและตะกละตะกลาม รสจูบเจือกลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนในกายของคนทั้งคู่ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวตวัด แลกเปลี่ยนน้ำลายและลมหายใจร้อนระอุราวกับจะสูบกลืนวิญญาณของกันและกัน"อื้อ... เหวินหลง... ชุดเกราะ... มันเกะกะ..." ลี่อินหอบหายใจประท้วง มือเรียวพยายามปลดสายรัดเกราะหนังของเขาออกด้วยความเร่งรีบไม่แพ้กัน"งั้นก็ถอดมันออ

บทที่ 25: รอยยิ้มของนางพญา "ฆ่าพวกมัน! ฆ่ามันให้หมด!!"องค์ชายรองหยางซื่อแผดเสียงลั่นด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของชินอ๋อง ยอดฝีมือพรรคมารอัคคีนับสิบคนกระชับอาวุธในมือ พุ่งทะยานเข้าหาหยางเหวินหลงและจ้าวลี่อินพร้อมกันดั่งฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อทว่า... หมาป่าหรือจะสู้พญาราชสีห์!หยางเหวินหลงแค่นเสียงหยันในลำคอ กระบี่มังกรดำในมือตวัดวูบเพียงครั้งเดียว คลื่นปราณยุทธ์สีดำทะมึนก็ก่อตัวเป็นรูปมังกรคำราม พุ่งกวาดร่างของนักฆ่าแถวหน้าจนขาดสะพายแล่ง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผ้าม่านมุกจนกลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา!"อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมนักฆ่าที่เหลือพยายามลอบโจมตีจากด้านข้าง แต่จ้าวลี่อินที่ยืนระวังหลังให้สวามีก็ไม่ปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จ ร่างระหงพลิ้วไหวหลบหลีกคมดาบอย่างงดงามราวกับร่ายรำ มือเรียวสะบัดเข็มเงินอาบยาพิษสกัดจุดตายของพวกมันอย่างแม่นยำ ศัตรูคนแล้วคนเล่าล้มตึงลงไปกองกับพื้น ชักกระตุกเพียงสองสามครั้งก็สิ้นลมหายใจการผสานกำลังของ ‘เทพแห่งสงคราม’ และ ‘นางพญาพิษร้าย’ ช่างสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ เพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป ยอดฝีมือพรรคมารอัคคีที่องค์ชายรอง

บทที่ 27: สระสวาทมังกร ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ณ สระสรงน้ำหลงเฉวียน ภายในตำหนักในอันเร้นลับไอน้ำสีขาวขุ่นลอยอวลฟุ้งไปทั่วบริเวณที่ปูด้วยหยกขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมของน้ำอบดอกมู่หลานผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่ยังคงติดตรึง ร่างระหงของฮองเฮาจ้าวลี่อินกำลังเอนกายแช่อยู่ในสระน้ำพุร้อนที่โรยด้วยกลีบกุหลาบแดงฉาน น้ำสีใสสะท้อนให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าเบื้องล่างอย่างชัดเจนทุกสัดส่วนยอดปทุมถันสีระเรื่อที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาเล็กน้อยยังคงมีรอยขบเม้มสีช้ำประดับอยู่ ผิวเนื้อขาวผ่องดุจหยกสลักถูกความร้อนของน้ำพุทำให้เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ลี่อินหลับตาพริ้ม ปล่อยให้สายน้ำเยียวยาความปวดร้าวจากการศึกรักบนแท่นบรรทมมังกรเมื่อคืนทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังสะท้อนก้องเข้ามา"พวกเจ้าออกไปให้หมด ห้ามผู้ใดเฉียดใกล้สระสรงน้ำจนกว่าเจิ้นจะอนุญาต!"เสียงทุ้มตวาดสั่งเหล่านางกำนัลจนแตกตื่นวิ่งหนีกันออกไป หยางเหวินหลงในชุดคลุมผ้าไหมสีดำตัวหลวมก้าวอาดๆ เข้ามาหยุดอยู่ริมขอบสระหยก นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน เมื่อทอดมองลงไปยังร่างอรชรที่แช่อยู่ในน้ำลี่อินค่อยๆ ปร

บทที่ 29: เพลิงรักวิหคเพลิง เคร้ง!!เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องสะท้านหุบเขาเยี่ยนเหมิน คลื่นปราณยุทธ์ที่ระเบิดออกจากการปะทะระหว่าง 'กระบี่มังกรดำ' ของหยางเหวินหลง และ 'ง้าวโลกันตร์' ของทั่วป๋าอวี้ รุนแรงเสียจนทหารที่อยู่รัศมีสิบจั้งกระเด็นลอยไปตามลม!"พละกำลังของเจ้ามีแค่นี้หรือ ฮ่องเต้ทรราช!" ทั่วป๋าอวี้คำรามผ่านหน้ากากยักษ์ สองแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเกร็งแน่น ดันง้าวเข้าต้านรับการโจมตีที่หนักหน่วงดั่งภูเขาผา "สตรีแพศยานั่นสูบพลังของเจ้าไปหมดแล้วสิท่า!"หยางเหวินหลงไม่ตอบโต้ด้วยวาจา ทว่านัยน์ตาสีรัตติกาลกลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบถึงขีดสุด เขากดน้ำหนักกระบี่ลง แฝงลมปราณมังกรดำที่อัดแน่นจนเกิดเสียงคำรามลั่นในอากาศ!กรอบ!ด้ามง้าวโลกันตร์ที่หล่อจากเหล็กกล้าเริ่มเกิดรอยร้าว! ทั่วป๋าอวี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เคยมีผู้ใดในแผ่นดินนี้ต้านทานพละกำลังของมันได้มาก่อน แต่มนุษย์เบื้องหน้ากลับกดดันมันจนกระดูกแขนแทบแหลกละเอียด"ผู้ใดที่กล้าเรียกฮองเฮาของเจิ้นด้วยถ้อยคำโสมม... เจิ้นจะสับลิ้นของมันออกมาให้กากิน!"ฉัวะ!กระบี่มังกรดำตวัดวูบด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทัน ตัดด้ามง้าวโลกัน