บทที่ 30: ตราประทับมังกร กลิ่นคาวกามและเหงื่อชุ่มโชกยังคงอบอวลไปทั่วกระโจมแม่ทัพ ทว่าบนโต๊ะไม้ยุทธศาสตร์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักและร่องรอยการขับเคี่ยวอันดุเดือด หยางเหวินหลงกลับยังไม่ยอมถอนแก่นกายแกร่งออกจากร่างของจ้าวลี่อิน ร่างกายกำยำทาบทับร่างระหงไว้แนบแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยกัดใหม่เอี่ยม"อึก... สวามี... ปล่อยหม่อมฉันลงเถิดเพคะ โต๊ะไม้นี่มันแข็งจนหลังหม่อมฉันระบมไปหมดแล้ว" ลี่อินครางประท้วงเสียงแผ่ว ปลายนิ้วเรียวจิกเข้าที่ลาดไหล่หนาที่มีรอยข่วนจากเล็บของนางเป็นแนวยาวหยางเหวินหลงเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่น นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายวาววับดั่งราชสีห์ที่ยังไม่คลายความหิวกระหาย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเผด็จการ ก่อนจะขยับสะโพกสอบกดดันความใหญ่โตที่ยังคงแข็งขึงอยู่ภายในช่องทางรักของนางให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกจนมิดด้าม!"อ๊ะ! อ๊า..." ลี่อินผวาเฮือก ร่างกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อจุดกระสันถูกบดขยี้อย่างจงใจ ความเสียวซ่านแล่นปราดขึ้นสู่สมองจนต้องกัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงคราง"ระบมก็ดีแล้ว... เจิ้นตั้งใจให้เจ้าจดจำทุกสัมผัสของเจิ้นไว้ให้ขึ้นใจ"เขา
Last Updated : 2026-08-30 Read more