All Chapters of ยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 30: ตราประทับมังกร กลิ่นคาวกามและเหงื่อชุ่มโชกยังคงอบอวลไปทั่วกระโจมแม่ทัพ ทว่าบนโต๊ะไม้ยุทธศาสตร์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักและร่องรอยการขับเคี่ยวอันดุเดือด หยางเหวินหลงกลับยังไม่ยอมถอนแก่นกายแกร่งออกจากร่างของจ้าวลี่อิน ร่างกายกำยำทาบทับร่างระหงไว้แนบแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยกัดใหม่เอี่ยม"อึก... สวามี... ปล่อยหม่อมฉันลงเถิดเพคะ โต๊ะไม้นี่มันแข็งจนหลังหม่อมฉันระบมไปหมดแล้ว" ลี่อินครางประท้วงเสียงแผ่ว ปลายนิ้วเรียวจิกเข้าที่ลาดไหล่หนาที่มีรอยข่วนจากเล็บของนางเป็นแนวยาวหยางเหวินหลงเงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่น นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายวาววับดั่งราชสีห์ที่ยังไม่คลายความหิวกระหาย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเผด็จการ ก่อนจะขยับสะโพกสอบกดดันความใหญ่โตที่ยังคงแข็งขึงอยู่ภายในช่องทางรักของนางให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกจนมิดด้าม!"อ๊ะ! อ๊า..." ลี่อินผวาเฮือก ร่างกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อจุดกระสันถูกบดขยี้อย่างจงใจ ความเสียวซ่านแล่นปราดขึ้นสู่สมองจนต้องกัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงคราง"ระบมก็ดีแล้ว... เจิ้นตั้งใจให้เจ้าจดจำทุกสัมผัสของเจิ้นไว้ให้ขึ้นใจ"เขา

บทที่ 32: มังกรหวงไข่ ข่าวการทรงพระครรภ์ของฮองเฮาจ้าวลี่อินแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ทั่วทั้งแคว้นต้าหยางต่างแซ่ซ้องยินดีตามพระราชโองการประกาศงดเว้นภาษี ทว่าในวังหลวง... บรรยากาศกลับถูกกดทับด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากองค์ฮ่องเต้อย่างต่อเนื่องตลอด 24 ชั่วโมง!ณ ตำหนักเฉียนชิงหยางเหวินหลงในฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองกำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองร่างของฮองเฮาที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งเตียงนุ่ม มือหนาถือถ้วยยาบำรุงครรภ์เป่าจนไอควันจางลง ก่อนจะป้อนให้ภรรยาด้วยความระมัดระวังราวกับไข่ในหิน"ดื่มเสียหน่อยเถิด ลี่อิน... หมอหลวงบอกว่ายานี้ดีต่อมังกรน้อยในครรภ์" เสียงทุ้มดุดันเอ่ยแกมบังคับจ้าวลี่อินเบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความขม "ฝ่าบาท... นี่เป็นถ้วยที่สามของวันนี้แล้วนะเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ป่วยเสียหน่อย แค่ตั้งครรภ์อ่อนๆ ขืนดื่มเข้าไปมากๆ หม่อมฉันได้กลายเป็นถังยาเดินได้พอดี""ไม่ได้! เจ้าผอมเกินไป ลูกในท้องจะขาดสารอาหารไม่ได้!" ฮ่องเต้หนุ่มยืนกรานเสียงแข็ง นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววหวงแหนอย่างหนักหน่วง ตั้งแต่นางตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่สาม หยางเหวินหลงก็แทบจะไม่ยอมปล่อยให้นางคลาดสายตา ร

บทที่ 34: รอยยิ้มอาบพิษ แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดผ่านบานหน้าต่างหยกแกะสลัก กระทบลงบนใบหน้างดงามของจ้าวลี่อินที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มไหมทองคำ เรือนผมสีหมึกสยายเต็มหมอนตัดกับผิวขาวเนียนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความรักเมื่อคืน หยางเหวินหลงในชุดคลุมผ้าไหมสีดำเรียบง่ายนั่งเฝ้ามองนางอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง นัยน์ตาสีรัตติกาลเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มอบให้เพียงสตรีผู้นี้คนเดียวเขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา "ตื่นเถิดฮองเฮาของเจิ้น... วันนี้มีทูตจากแคว้นหานเดินทางมาถวายเครื่องบรรณาการ เจ้าต้องไปแสดงบารมีให้พวกมันเห็นเสียหน่อย ว่าผู้ใดคือเจ้าของแผ่นดินนี้อย่างแท้จริง"จ้าวลี่อินปรือตาขึ้น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก นางพยุงกายขึ้นช้าๆ โดยมีฮ่องเต้หนุ่มคอยประคอง "แคว้นหานงั้นหรือเพคะ? พวกที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และชอบดูแคลนสตรี... หม่อมฉันจะทำให้พวกมันรู้ซึ้ง ว่าอย่าได้ริอ่านมาลองดีกับฮองเฮาของท่านอ๋อง... ของฝ่าบาท"...ณ ท้องพระโรงใหญ่ ตระการตาไปด้วยขุนนางนับร้อยและเครื่องประดับล้ำค่าทูตจากแคว้นหานก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง มันเป็นชายวัยกลางคนที่นัยน์ตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

บทที่ 36: การกบฏของฮองเฮา ตำหนักเฉียนชิงในยามนี้ถูกดัดแปลงจนแทบจะกลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน ทุกตารางนิ้วถูกคุมเข้มโดยองครักษ์เงาฝีมือฉกาจ หยางเหวินหลงสั่งรื้อถอนกำแพงวังชั้นในและสร้างเขตหวงห้ามใหม่ขึ้นมาเพื่อ 'กักขัง' จ้าวลี่อินไว้เพียงลำพังด้วยข้ออ้างเรื่องความปลอดภัยของมังกรน้อยในครรภ์ฮองเฮาจ้าวลี่อินมองดูเหล่าองครักษ์ที่เดินเพ่นพ่านเต็มไปหมดด้วยสายตาหงุดหงิด นางถูกห้ามออกนอกเขตตำหนัก ถูกห้ามเข้าใกล้เอกสารราชการที่เปื้อนเลือด และถูกบังคับให้ดื่มยาบำรุงครรภ์จนตัวแทบจะกลายเป็นโอสถ"ฝ่าบาท... นี่มันเกินไปแล้วนะเพคะ" ลี่อินที่สวมชุดผ้าไหมหลวมๆ เดินเข้ามาหาฮ่องเต้ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจฎีกาอยู่ในห้องทรงพระอักษร นางทรุดตัวลงนั่งบนตักของเขา สองแขนโอบรอบคอหนาอย่างออดอ้อน "หม่อมฉันไม่ได้เป็นนักโทษ หม่อมฉันเป็นฮองเฮาของท่านนะ"หยางเหวินหลงละสายตาจากฎีกา มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมหน้าท้องของนางที่เริ่มนูนเด่นออกมาอย่างทะนุถนอม "เจิ้นทำเพื่อลูก... และเพื่อเจ้า โลกภายนอกมีแต่คนจ้องจะทำลายเจ้า หากเจิ้นต้องสูญเสียเจ้าไป แม้แต่แผ่นดินนี้เจิ้นก็ไม่ต้องการ""หม่อมฉันไม่ได้อ่อนแอถึง

บทที่ 38: ความลับหลังม่านมุก แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างหยกเข้ามากระทบเปลือกตาของจ้าวลี่อิน นางตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแกร่งของหยางเหวินหลง เขายังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย ใบหน้าคมสันยามหลับดูสงบราบเรียบราวกับไม่ใช่ฮ่องเต้ทรราชผู้สั่งฆ่าคนนับหมื่นเมื่อไม่กี่วันก่อน นางค่อยๆ แกะมือหนาที่พาดทับเอวของตนออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งหน้ากระจกทองสัมฤทธิ์เพื่อเตรียมตัวรับเช้าวันใหม่ทว่า ในขณะที่นางกำลังหยิบปิ่นปักผมทองคำขึ้นมา 'หลิงเอ๋อร์' นางกำนัลคนสนิทที่นางรับเข้ามาดูแลเมื่อไม่นานมานี้ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำล้างหน้า มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่วางถาดลงจ้าวลี่อินหยุดชะงัก สายตาคมกริบของอดีตเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกามองผ่านกระจกไปยังมือของนางกำนัล หลิงเอ๋อร์มีพิรุธ... นางพยายามหลบสายตาและท่าทางดูตื่นตระหนกผิดปกติ"หลิงเอ๋อร์..." ลี่อินเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจ "เจ้านำเครื่องประทินผิวที่ข้าใช้ประจำมาหรือยัง?""คะ... ค่ะฮองเฮา" หลิงเอ๋อร์รีบหยิบตลับแป้งออกมา ทว่าจังหวะที่นางเปิดตลับ กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้ กลับโชยแตะจมูกของลี่อินเข้าเต็มเปามันคือก